Είμαι οδηγός 10 χρόνια. Και κάθε χρόνο η κατάσταση γίνεται ολοένα πιο αφόρητη.
Δεν υπάρχουν θέσεις στάθμευσης, γεγονός που εξαναγκάζει τους οδηγούς να παρκάρουν οπουδήποτε: σε ράμπες αναπήρων, πεζοδρόμια, παρτέρια και άλλα ευφάνταστα σημεία.
Δεν υπάρχουν σήματα στους δρόμους, και όσα υπάρχουν είναι ή κακοτοποθετημένα (π.χ. μισό μέτρο πριν τη στροφή), ή βλακωδώς τοποθετημένα (π.χ. όριο 60 χλμ. σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, έξω από οικιστικές ζώνες).
Δεν υπάρχουν οδοσημάνσεις, μιας και όλα τα γωνιακά καταστήματα ξηλώνουν τις γνωστές μπλε ταμπέλες όταν κάνουν ανακαίνιση, για αισθητικούς προφανώς λόγους.
Δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι, με αποτέλεσμα να μπλέκουν τα, κατά τ' άλλα συμπαθέστατα, ποδήλατα, στις οδικές αρτηρίες.
Δεν υπάρχουν διασταυρώσεις, μιας και η βροχή και ο ήλιος διαγράφουν γρήγορα τις άσπρες διαγραμμίσεις, τις οποίες κανείς δε νοιάζεται να ανανεώσει σύντομα.
Δεν υπάρχει μέριμνα στις στάσεις λεωφορείων, μιας και συνήθως βρίσκονται η μία απέναντι από την άλλη, φράζοντας στην κυριολεξία την κυκλοφορία σε στενούς δρόμους όταν σταματούν δύο λεωφορεία ταυτόχρονα, το ένα ακριβώς απέναντι από το άλλο.
Δεν υπάρχουν mini bus. Μιας και κανείς δε μπορεί να καταλάβει πως για το κυκλοφοριακό πρόβλημα ευθύνονται σε τραγικό βαθμό τα λεωφορεία 55 θέσεων που πηγαινοέρχονται άδεια, γεμίζοντας στις περισσότερες γραμμές με 10 το πολύ επιβάτες.
Δεν υπάρχουν μέσα μαζικής μεταφοράς με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και δεν κατανοώ γιατί κανένας υπουργός μεταφορών δεν πήρε μέχρι σήμερα την απόφαση ταξί, αστικά, υπεραστικά και τουριστικά λεωφορεία να κινούνται με ηλεκτρισμό, υδρογόνο, βιοκαύσιμα ή έστω υβριδικές τεχνολογίες (πάρτε μια γεύση εδώ αν νομίζετε ότι πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας).
Δεν υπάρχουν πεζόδρομοι, αν και όπου υπάρχουν σχεδιάστηκαν προχείρως και κυρίως για να εξυπηρετήσουν εισπρακτικές πολιτικές σε συνάρτηση με τα τραπεζοκαθίσματα των παρακείμενων καφετεριών.
Δεν υπάρχουν ράμπες αναπήρων, μιας και βοηθάνε και τα παρκαρισμένα σ' αυτό.
Δεν υπάρχουν βοηθητικά πλακίδια για τους τυφλούς, και όσα τοποθετήθηκαν για την ολυμπιάδα βρίσκονται σπασμένα ή λάθος τοποθετημένα...
Δεν υπάρχει αγάπη.
Και διακόσια χρόνια να περάσουν σ' αυτόν τον τόπο, κανείς κυβερνών δεν πρόκειται να αγαπήσει πραγματικά τον λαό του, τον απλό πολίτη. Αυτόν που περιμένει με τις ώρες στους μποτιλιαρισμένους δρόμους, αυτόν που βρίζει αγανακτισμένος κάθε μεσημέρι, αυτόν που αργεί να πάει στη δουλειά του και χάνει το μεροκάματο δίχως να φταίει.
Αυτόν που περιμένει υπομονετικά να του δώσει κάποιος λίγη σημασία, να σκύψει πάνω σε αυτό που λέμε όλοι εύκολα "βιωτικό επίπεδο" το οποίο δεν είναι μονόδρομα εξαρτώμενο μόνο από την οικονομική κατάσταση των πολιτών.
Αλλά αυτό πουλάει. Πουλάει το σκάνδαλο της SIEMENS, πουλάει η δολοφονία του Σεργιανόπουλου, πουλάει η διαγραφή Σημίτη, πουλάει το Ευρωσύνταγμα, πουλάει το θέμα της ακρίβειας.
Και λοιπόν; Τι κάνουμε τώρα;
Τίποτα. Είμαστε δέσμιοι. Έλληνες δεσμώτες, μιας αρρωστημένης κατάστασης που κρατάει χρόνια και θα κρατήσει πολλά περισσότερα ακόμη.
Είμαστε δειλοί. Δειλοί να αλλάξουμε τις κακές κυβερνήσεις, δειλοί να στείλουμε στα σπίτια τους τους δεινοσαύρους της πολιτικής που, όχι απλώς δεν μας αγαπάνε, αλλά μας μισούν. Μας καταληστεύουν, κλέβουν τις ζωές μας, τα όνειρά μας, τις ελπίδες μας και γελούν χαιρέκακα, χτυπώντας μας με νόημα την πλάτη.
Είμαστε μαζόχες. Γιατί καθόμαστε και υπομένουμε όλη αυτή την κατάσταση παντελώς παθητικά, αντί να επιμένουμε για την ανατροπή της.
Ας παραμυθιαστούμε λοιπόν λίγο ακόμη με το ότι για όλα φταίει η άνοδος του πετρελαίου και με το ότι η κρίση στα νοικοκυριά είναι πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο φαινόμενο.
Ίσως.
Αλλά στην πλειοψηφία της η υπόλοιπη Ευρώπη έχει λύσει εδώ και 30 χρόνια όλα αυτά τα προβλήματα που εμείς θα λύσουμε στα επόμενα 50 (και αν). Μια ολόκληρη καμμένη γενιά, ίδια με την καμμένη γη που παραλαμβάνει κάθε κυβέρνηση από την προηγούμενη, μέχρι να καταφέρουμε να συγκλίνουμε στοιχειωδώς το βιωτικό μας επίπεδο με αυτό των υπολοίπων Ευρωπαίων συνοδοιπόρων μας.
Μέχρι τότε, θα έχουμε μόνο τον κακό μας εαυτό να μας θυμίζει πως δεν θα γίνουμε κράτος ποτέ.
Καλή μας τύχη.
Εσωτερική αλληλογραφία:
Σοφία, δε γράφω στο blog απαραίτητα για το κάθε τι που συμβαίνει στην επικαιρότητα, γιατί δε θέλω να αναλώνομαι. Γράφω όταν θεωρώ ότι έχω κάποια πρωτογενή σκέψη να μοιραστώ με τους υπόλοιπους φίλους. Δε θέλω να ανακυκλώνω τις ίδιες απόψεις που διαβάζω δεξιά κι αριστερά όταν νιώθω ότι καλύπτομαι από αυτές. Σε ευχαριστώ πολύ για τα θερμά σου λόγια.
4 σχόλια: