Στη χώρα του (τί)ποτε

Το πρωί ξύπνησα με νεύρα. Εντάξει, δικαιούμαι να έχω κι εγώ τα νεύρα μου σαν άνθρωπος -όπως όλοι- χωρίς να πρέπει να δίνω λογαριασμό σε κανέναν γι' αυτό.

Άναψα ένα τσιγάρο και άνοιξα την τηλεόραση μπας και φτιάξει η διάθεσή μου.

Είδα το ΡΕΤΙΡΕ ή τους ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ στο MEGA (ποτέ δεν κατάφερα να τα ξεχωρίσω αυτά τα δύο) για χιλιοστή τετρακοσιοστή ογδοηκοστή ένατη φορά. Μπράβο σας, καταφέρατε να με κάνω να αηδιάσω για άλλη μια φορά με τη γενιά μου και τα νιάτα μου. Μπορεί να είμαι παιδί των 80s αλλά, ok, έχω ξεπεράσει την εποχή μου. Μεγάλωσα. Αναζητώ την ουσία. Μου το επιτρέπετε, σας παρακαλώ, αυτό;

Και επειδή το τηλεκοντρόλ κατά Ανδρέα Μικρούτσικο είναι η απόλυτη εκδίκηση του οργισμένου τηλεθεατή, άλλαξα κανάλι εντός δευτερολέπτων. Και έπεσα στον ANT1 όπου είδα την εξόριστη Έμη Λιβανίου σε μια νέα εκπομπή μαζί με κάτι άλλους. Τώρα, δεν κατάλαβα, παρουσιάστρια ήταν, καλεσμένη ήταν... Πάντως κάτι συγχαρητήρια της λέγανε, άρα μάλλον το πρώτο. Ο σκηνοθέτης παρόλα αυτά, δεν της έκανε και πολλά πλάνα. Τιμωρία.

Δεν πολυκατάλαβα και γιατί μιλούσαν, ήταν και το μυαλό μου αλλού και άλλαξα κανάλι. Και έπεσα στη μαγευτική Μαριέττα, στο ALTER. Εκεί μάλιστα. Ποιότητα. Ρούλα Βροχοπούλου εν δράσει, να προσπαθεί να μας πείσει ότι ξεπέρασε τον Φραν μετά από 10 μήνες (αλλά διαζύγιο θα του δώσει μετά από 10 χρόνια). Οι δε άλλοι του πάνελ να τραγουδάνε καψούρικα στις 11 το πρωί, ο τρελός -πωςτονλένε- ενδυματολόγος να παριστάνει κλασσικά την Αλίκη στο ναυτικό (είναι και επίκαιρη λόγω του επερχόμενου σήριαλ), ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μαγεία.

Ok, την έκλεισα. Και τελειώνοντας το τσιγάρο μου, προσπάθησα να θυμηθώ τι είχα δει χθες ή προχθές. Είδα κόσμο να ξαγρυπνάει για ένα εισητήριο της Μαντόνα (δεν έχω κάτι με τη σταρ, αλλά ζούμε στην εποχή του internet σύντροφοι... κλείνουν κι από εκεί εισητήρια). Είδα κόσμο να μαλώνει για το ατύχημα του "Θεόφιλος" στις Οινούσσες και να προσπαθεί να βγάλει ένα αξιόπλοο πλοίο, σκυλοπνίχτη. Είδα να γίνεται ντόρος με το "Sex and the City" στην Ελλάδα, να συνοστίζεται κόσμος για να δει τη φοβερή αυτή ταινία, είδα κόσμο να βρίζει τον Ρεχάγκελ, είδα πιο πριν άλλους να παραληρούν με τη Eurovision, είδα το δελτίο του Star να κάνει 50 ρεπορτάζ στη Μύκονο σε άδεια μαγαζιά, να δείχνει καλλιστεία με χοντρές στη Χαλκιδική, να κράζει τις tv personas που εκθείαζε χθες...

Τα είδα όλα. Κυριολεκτικά.

Και μου φάνηκαν τόσο άδεια. Τόσο ανούσια.

Στ' αλήθεια, νομίζω πως ζούμε στη χώρα του τίποτε. Μα ίσως φταίει κι η εποχή. Όλοι προσπαθούν να μας πείσουν πως τα πάντα γύρω μας είναι ή σωστά ή λάθος. Κι εμείς, απλώς το πιστεύουμε. Και ακολουθούμε, σαν άλλωτε.

Σημείωση: σας θυμίζω πως ο μιμητισμός είναι κύριο γνώρισμα των ζώων. Κυρίως των θηλαστικών.

Καλό καλοκαίρι.