Ο πατέρας μου ήδη είχε από το 1984 ένα τεράστιο Tulip System I (η πρώτη photo εδώ και εδώ) το οποίο ήταν ένα 8086 με MS-DOS 2.0, πράσινη οθόνη, δύο floppies 5.25" και με επέκταση αργότερα έναν "εξωτερικό" σκληρό δίσκο 20ΜΒ (το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί απλά δε χωρούσε μέσα στο κουτί). Το 1988 αντικατέστησε αυτό το μηχάνημα με το Mitsubishi 286L, ένα 286 laptop της εποχής με MS-DOS 3.3, ασπρόμαυρη LCD οθόνη, σκληρό δίσκο 20MB, δισκέτες 3,5" και εξωτερικό numpad (χωρίς μπαταρία όμως!). Τρία χρόνια μετά, το 1991, θα το αντικαταστήσει κι αυτό με ένα Mitac 286 με 1ΜΒ RAM, VGA κάρτα οθόνης, MS-DOS 5.0 και σκληρό δίσκο που έφτανε τα αστρονομικά 80MB. Και κάπου εκεί θα βρεθώ να παίζω εγώ με τα άλλα δύο που μέχρι τότε ήταν στην άκρη. Μέχρι τότε, η μόνη μου επαφή με τους υπολογιστές ήταν σε σπίτια φίλων.
Πρώτο πράγμα που έκανα (εκτός από το να παίζω το Grand Prix στη CGA του Mitsubishi), ήταν να αντιγράψω ό,τι κώδικα υπήρχε στα αραχνιασμένα βιβλία της GW-BASIC που είχε ο πατέρας μου στο ράφι. Απαραίτητος σύμβουλος επί καθημερινής βάσης, ήταν και "Ο οδηγός του DOS" από τον Peter Norton (εκδόσεις Κλειδάριθμος) που πολύ σύντομα με έκανε να λατρέψω το αφιλόξενο περιβάλλον του DOS, τα batch files και τη φαντασία στη σύνταξη των εντολών. Τα Windows 3.0 ήταν ωραίο παιχνίδι στον Mitac (παρότι ακόμη σε ασπρόμαυρη οθόνη) και το WYSIWYG παρέα με το Word 2.0 μου φαινόταν τρελή εξέλιξη, ενώ ο πατέρας μου έμενε κολλημένος στο WordStar 2000. Που να 'ξερα...
Μάλλον όμως επειδή τα Windows τότε ήθελαν ένα "καλό" μηχάνημα για να τρέξουν και επειδή ακόμη θεωρούνταν κέλυφος του DOS, δεν πολυασχολήθηκα μαζί τους (όπως και οι περισσότεροι εκείνη την περίοδο). Έμεινα στο DOS, όπου ανακάλυψα την QBasic (δωρεάν από το MS-DOS 5.0) και την Clarion 2.0 (που ανακάλυψα τυχαία από έναν φίλο στην Αθήνα), γράφοντας τα δικά μου προγράμματα και πουλώντας τον περίφημο Διευθυνσιογράφο (τον οποίο έχω κάπου ακόμη κρατημένο). Κάπου εκεί, ήρθε και η Newsoft. Αγόραζα όλα τα περιοδικά πληροφορικής κάθε μήνα και τα διάβαζα μέχρι... αγγελίας! Ψάχναμε το McAfee antivirus από... διάφορες πηγές για να δώσουμε ο ένας στον άλλον την τελευταία έκδοση (προ 6μήνου), ενώ οι ανταλλαγές (και η εμπορία) παιχνιδιών, ήταν στην ημερήσια βάση, τυπώνοντας καταλόγους στους dot matrix εκτυπωτές (Star Delta 10) των πατεράδων μας. Το internet δεν υπήρχε για εμάς τους κοινούς θνητούς ακόμη.
Ήρθε ο Χειμώνας και υπολογιστή στο σπίτι δεν είχα, εκτός από το Mitsubishi που δεν έκανε και πολλά πράγματα. Άρχισα να πηγαίνω σε φίλους όπως ο Νίκος και ο Σταύρος που είχαν καινούριους υπολογιστές για να δοκιμάζουμε τα τελευταία προγράμματα και παιχνίδια. Και κάπου εκεί, ήρθε ο πρώτος δικός μου υπολογιστής: ένας 386SX/33 με 4MB RAM, 120MB σκληρό, 1ΜΒ VGA Trident, έγχρωμη οθόνη, 2 floppies 5.25" και 3.5" (απαραίτητα για τις αντιγραφές) και ένας Star LC-100 έγχρωμος dot matrix εκτυπωτής (είναι απίστευτο ότι πουλιέται ακόμη...). Πρέπει να ήταν το 1993. Wow!
Ένα βράδυ πήγα στα εγκαίνια ενός πολυκαταστήματος ενός φίλου του πατέρα μου. Είδα πολλούς υπολογιστές σε όλο το χώρο και κάτι μαύρα καλώδια από πίσω. "Τι είναι αυτά;" Δίκτυο μου είπε. Ήταν ένα πρωτόγονο Novell Netware, που θεωρούνταν τρελή πρόοδος το να στέλνεις μηνύματα από το ένα τερματικό στο άλλο. Μία γρήγορη επίδειξη αρκούσε. Άρχισα να ψάχνομαι με τα δίκτυα.
Λίγο μετά ήρθε το πρώτο εσωτερικό modem Intel, στα 2400. Και το πρώτο CD της Philips (x2). Και στην αρχή ανακάλυψα το Comit, κάνοντας chat με το αναλογικό τηλέφωνο με τον Γιώργο στη Δράμα. Και αμέσως μετά ήρθε η First BBS, στημένη σε Wildcat για τις ανάγκες της οποίας ξήλωσα το τηλέφωνο της γιαγιάς και το έστειλα στο σπίτι (για να παρέχω 2 γραμμές στους 10 όλους κι όλους χρήστες της βάσης). Ανεβασμένες συλλογές με shareware programs σε CDs, αγορασμένες από τον Κλειδάριθμο και τον Παπασωτηρίου, μας έκαναν να πιστεύουμε ότι και πάλι τα είχαμε δει όλα.
Ένα χρόνο μετά πήγα να δουλέψω σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Και ξανασυνάντησα εκεί τα γνωστά καλώδια RG-58 σε Windows for Workgroups 3.11 αυτή τη φορά. Άρχισα να πειραματίζομαι, ενώ παράλληλα συνέχιζα να γράφω προγράμματα αρχειοθέτησης για τον σταθμό και έκανα την πρώτη πατέντα για να παίζουμε τις διαφημίσεις στο ραδιόφωνο μέσω υπολογιστή. Σε WAV φυσικά. Στο περιθώριο, οι Amiga 500 και 2000 και κάποια PC με CorelDraw 3.0 και Photoshop 4.
Κάπου εκεί είχαν ήδη αρχίσει να βγαίνουν και τα πρώτα Pentium. Το Overdrive στην αρχή για τους 486 και μετά τα αυτόνομα. Ήρθαν και τα Windows 95. Τι έγινε με το DOS ξαφνικά;!Ξενέρωσα. Δε μπορούσα να παρακολουθήσω τις εξελίξεις. Είχαμε μάθει σε τόσο χαλαρούς ρυθμούς και ξαφνικά μέχρι να μάθεις τον έναν επεξεργαστή, έβγαινε άλλος... το command line καταργούνταν... Έτσι νομίζαμε.
Πρέπει να ήταν 1996 όταν μας έδωσαν ένα δοκιμαστικό account από τη Forthnet για να δούμε τι είναι το internet. Trumpet Winsock, Netscape Navigator και μετά... τι; "Νομίζω ότι όλες οι διευθύνσεις τελειώνουν σε .com. Για βάλε www.cnn.com να δούμε, βγάζει τίποτα; Βγάζει!". Μηχανές αναζήτησης; Τι είναι αυτό; Κανένα web directory (aka Yahoo!) και πολύ μας ήταν.
Το 1997 έφυγα για τη θητεία μου στον στρατό και έχασα τις εξελίξεις. Το '98 έχω μια συζήτηση για το internet με έναν συνάδελφο στην Ορεστιάδα. Τον Δήμο, ο οποίος καθόταν όλη μέρα στο γραφείο και έπαιζε Starwars (νομίζω). Στα διαλείμματα, μου μιλούσε για το IRC.
K: Τι είναι το IRC;
Δ: Κάνεις chat μέσα από το internet.
Κ: Σοβαρά; Πώς;
Δ: Υπάρχει ένα πρόγραμμα, το mIRC.
Κ: Και που συνδέεσαι;
Δ: Για την Ελλάδα στη nana. Αλλά αν θες, υπάρχει το Undernet, το Dalnet...
Μου ακούγονταν κινέζικα όλα αυτά. Αλλά ήμουν και εντυπωσιασμένος ταυτόχρονα.
Κ: Θα 'ρθεις να μου δείξεις;
Δ: Βαριέμαι.
Ok. Καθότι internet στο στρατόπεδο δεν υπήρχε, πήγα σε ένα internet cafe, μπήκα μετά κόπων και βασάνων στη nana.irc.gr και έκανα /join #jammin (το μοναδικό tip που μου είχε δώσει ο Δήμος). Άρχισα να γράφω με κεφαλαία σαν γνήσιος noob (συνήθεια απ' το Comit του DOS που στο 80x25 έβγαζες τα μάτια σου με τα πεζά). Οι λιγοστοί παλαιότεροι, άρχισαν να μου εξηγούν.
Μέσα σε 6 μήνες, είχα κάνει νέους φίλους, είχα βρει παλιούς που ασχολούνταν κι αυτοί πλέον με το internet... The rest is history :) Ήρθαν τα πρώτα shell accounts σε linuxάκια φίλων και το άπειρο ψάξιμο...
Από τότε είμαι συνεχώς online, διαβάζοντας, ψάχνοντας, ανακαλύπτοντας... Αγάπησα τα δίκτυα, το IRC και το socialization και οι εμπειρίες που αποκόμισα θέλουν πολλές σελίδες για να αποτυπωθούν (ή ακόμη χειρότερα και για να... εξηγηθούν απλώς!).
Σταματάω όμως εδώ. Τα υπόλοιπα... εν καιρώ :)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου