Πρώτη φορά άκουσα για το Facebook πέρυσι το καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τότε σνόμπαρα κάθε είδους αντίστοιχα sites, όπως το Orkut, το MySpace και το Hi5. Τέλος πάντων, με έπεισαν να κάνω ένα account το οποίο και παράτησα.
Πολύ σύντομα όμως, άρχισαν όλοι οι φίλοι μου να με ρωτάνε: «Δεν έχεις Facebook;». Ναι, είχα. Άλλα βαριόμουν πολύ να ασχοληθώ μαζί του, κρίνοντάς το τελείως ανούσιο. Αλλά όπως συνήθως συμβαίνει με όλα τα καινούρια πράγματα, σπανίως αντιλαμβάνεσαι τη δυναμική τους – πολύ περισσότερο δε όταν είναι τόσο καλά συγκαλυμμένη.
Στο Facebook τον πρώτο καιρό, όλοι ασχολούνταν με τα applications που ήταν και μια καινούρια προσθήκη σε σχέση με τα αντίστοιχα ανταγωνιστικά sites. Αυτό γρήγορα κούρασε τον κόσμο που ήταν αναγκασμένος να απαντάει σε 100 ανούσια requests κάθε μέρα για να μάθει πότε ακριβώς θα παντρευτεί ή πόσα δευτερόλεπτα ζωής του απομένουν ακόμη. Και τότε ακριβώς ήταν το κρίσιμο σημείο όπου κάτι έπρεπε να γίνει.
Και αυτό έγινε. Το Facebook άρχισε να προωθεί το ανέβασμα φωτογραφιών με πολύ εύκολα εργαλεία και έξυπνα μηνύματα, μαζί με τη συχνή αλλαγή του status μας (what are you doing right now?). Άρχισε να μας προτείνει πιθανούς φίλους μας που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Πρόσθεσε το realtime chat. Η απόλυτη διαδραστικότητα, είχε γίνει θεσμός.
Ίσως είναι το trend της εποχής. Και νομίζω πως κανείς δε μπορεί να απαντήσει πλέον με ακρίβεια στην ερώτηση, «το Facebook τελικά αποξενώνει ή μας φέρνει πιο κοντά;». Η απάντηση δεν έχει και τόσο σημασία. Όπως συνηθίζω να λέω, στο τέλος κερδίζει αυτό που θέλει η μάζα. Φάση είναι, θα περάσει.
1 σχόλια: