Πρώτη φορά άκουσα για το Facebook πέρυσι το καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τότε σνόμπαρα κάθε είδους αντίστοιχα sites, όπως το Orkut, το MySpace και το Hi5. Τέλος πάντων, με έπεισαν να κάνω ένα account το οποίο και παράτησα.
Πολύ σύντομα όμως, άρχισαν όλοι οι φίλοι μου να με ρωτάνε: «Δεν έχεις Facebook;». Ναι, είχα. Άλλα βαριόμουν πολύ να ασχοληθώ μαζί του, κρίνοντάς το τελείως ανούσιο. Αλλά όπως συνήθως συμβαίνει με όλα τα καινούρια πράγματα, σπανίως αντιλαμβάνεσαι τη δυναμική τους – πολύ περισσότερο δε όταν είναι τόσο καλά συγκαλυμμένη.
Στο Facebook τον πρώτο καιρό, όλοι ασχολούνταν με τα applications που ήταν και μια καινούρια προσθήκη σε σχέση με τα αντίστοιχα ανταγωνιστικά sites. Αυτό γρήγορα κούρασε τον κόσμο που ήταν αναγκασμένος να απαντάει σε 100 ανούσια requests κάθε μέρα για να μάθει πότε ακριβώς θα παντρευτεί ή πόσα δευτερόλεπτα ζωής του απομένουν ακόμη. Και τότε ακριβώς ήταν το κρίσιμο σημείο όπου κάτι έπρεπε να γίνει.
Και αυτό έγινε. Το Facebook άρχισε να προωθεί το ανέβασμα φωτογραφιών με πολύ εύκολα εργαλεία και έξυπνα μηνύματα, μαζί με τη συχνή αλλαγή του status μας (what are you doing right now?). Άρχισε να μας προτείνει πιθανούς φίλους μας που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Πρόσθεσε το realtime chat. Η απόλυτη διαδραστικότητα, είχε γίνει θεσμός.
Ίσως είναι το trend της εποχής. Και νομίζω πως κανείς δε μπορεί να απαντήσει πλέον με ακρίβεια στην ερώτηση, «το Facebook τελικά αποξενώνει ή μας φέρνει πιο κοντά;». Η απάντηση δεν έχει και τόσο σημασία. Όπως συνηθίζω να λέω, στο τέλος κερδίζει αυτό που θέλει η μάζα. Φάση είναι, θα περάσει.
1 σχόλια:
Η εξέλιξη της τεχνολογίας και οι γρήγορες ταχύητες είναι χαρακτηριστικά της εποχής που ,επιτυχώς ή όχι,μας διακρίνουν.Μέσα στα πλαίσια της συγκεκριμένης ανάπτυξης δημιουργούνται και εικονικές καταστάσης διασκέδασης και σχέσεων.
Κάτι παρόμοιο,που στόχο έχει κυρίως την επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους, είναι και το facebook.
Είναι λοιπόν αλήθεια πως πολλά βράδια έκανα παρέα με τους νέους φίλους μου στο fb φορώντας τις πυτζάμες μου και χωρίς ίχνος μακιγιάζ.Κάποιες φορές μάλιστα έπιασα τον εαυτό μου να γελάει ειλικρινά χωρίς ενοχές ή επίσης να αποδοκιμάζει χωρίς ίχνος ντροπής κουβέντες και απόψεις τουσς.
Νιώθω έντονα πως όλο και περισσότεροι νέοι σε τέτοιου είδους "συναρθροίσεις"προβάλουν τον πραγματικό εαυτό τους ,που τόσο έντεχνα κρύβουν στην καθημερινότητα τους.
Είναι θλιβερό να μας λείεπι ο χρόνος για να βγούμε εκεί έξω και να ζήσουμε τα όμορφα και αληθινά,αλλά σημαντικό είναι που για μια φορά ακόμη η τεχνολογιά υπηρετεί την ανθρώπινη υπόσταση στο πιο τρυφερό της ιδανικό.Την φιλία..
Δημοσίευση σχολίου