Είχα γράψει πριν μέρες σχετικά με την κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης.
Εντάξει, δεν περίμενα προφανώς να συμφωνήσουν όλοι με αυτή την κίνηση.
Ο καθένας έχει τους λόγους του άλλωστε.
Περίμενα όμως να ακούσω γνώμες.
Και άκουσα πολλές.
Το δικό μου γκάλοπ λέει ότι οι περισσότεροι συμφωνούν με αυτήν την κατάργηση. Γιατί –να μην κρυβόμαστε- ουσιαστικά περί κατάργησης πρόκειται, παρά το γεγονός πως το υπουργείο μετατράπηκε σε γενική γραμματεία Μακεδονίας-Θράκης.
Ίσως οι πιο έμπειροι πολιτικοί είχαν προβλέψει μια μερίδα (στείρων κατ’ εμέ) αντιδράσεων και εφάρμοσαν πιο εξευγενισμένα και σταδιακά αυτή την αλλαγή.
Σοφά.
Η ουσία όμως παραμένει η ίδια.
Το ΥΜΑΘ καταργήθηκε.
Κι όμως, υπάρχει κόσμος που αντιδρά.
Μα γιατί;
Είχα υποστηρίξει στο προηγούμενο άρθρο μου πως είναι αναχρονισμός η εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής με κτίρια, ταμπέλες και γεωγραφικούς προσδιορισμούς.
Διαφωνείτε;
Τότε ίσως να ήταν πιο σώφρον να «σπάσουμε» το ΥΜΑΘ σε δύο υπουργεία. Το υπουργείο Μακεδονίας με έδρα την Θεσσαλονίκη και το υπουργείο Θράκης με έδρα την Αλεξανδρούπολη. Και ακόμη καλύτερα να προσθέσουμε και το υπουργείο Ακριτικής Πολιτικής με έδρα τη Φλώρινα.
Να το δεχτώ.
Και τι θα κάνουν τόσα υπουργεία; Ποιο θα είναι το αντικείμενό τους;
Εντάξει, βρήκα όντως κάτι αντίστοιχο στη βόρεια Ιρλανδία, αλλά ελπίζω να μη θέλετε να μου παρομοιάσετε τις σχέσεις Ιρλανδίας-Αγγλίας με τις σχέσεις Θεσσαλονίκης-Αθήνας...
Γιατί τότε, ποιός θα παίξει τον ρόλο του IRA;
Κάποιος φίλος, επιχειρηματολογώντας σε μία σχετική συζήτηση για την κατάργηση του ΥΜΑΘ, μου ανέφερε ότι «ειδικά τώρα που έχουμε εν εξελίξει το ζήτημα με τα Σκόπια, η διατήρηση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης θα έδειχνε ότι παίρνουμε στα σοβαρά το μακεδονικό ζήτημα».
Παιδικός σταθμός «Τα Αηδονάκια» δηλαδή.
Δεν το πήραμε στα σοβαρά το μακεδονικό 20 χρόνια τώρα με τα απανωτά λάθη των τότε κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις 118 χώρες που έχουν αναγνωρίσει την ονομασία στη συγκεκριμένη χώρα – η ταμπέλα του ΥΜΑΘ θα τους νοιάξει.
Ας σοβαρευτούμε.
Κάποιος άλλος είπε ότι ένα υπουργείο στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί ανάπτυξη για ολόκληρο τον βορρά.
Ένα υπουργείο το οποίο κάνει τι ακριβώς, όμως;
Θυμίστε μου, σας παρακαλώ, το τελευταίο νομοσχέδιο που ψήφισε.
Ένας τρίτος μου είπε «ε, ας του δίναμε αρμοδιότητες τότε».
Ναι, εντάξει, αλλά τι είδους;
Άντε, ας πούμε να του δίναμε λίγο απ' όλα - τουλάχιστον σε ό, τι αφορά τη βόρεια Ελλάδα: λίγο Υγείας, λίγο ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ., λίγο Οικονομίας και πάει λέγοντας.
Σκεφτείτε το μπάχαλο.
Μα εδώ παλεύουμε να συρρικνώσουμε το τέρας της γραφειοκρατίας, θα το κάνουμε ακόμα πιο πολυσύνθετο;
Κι όλα αυτά για μια ταμπέλα;
Ή μήπως η εγκατάσταση δύο υφυπουργών (με αυξημένες μάλιστα αρμοδιότητες) των δύο κορυφαίων υπουργείων (αυτού του Οικονομίας και του Εσωτερικών) στη Θεσσαλονίκη, παράλληλα με τη σύσταση τριών γενικών γραμματειών (Μακεδονίας-Θράκης, Εσωτερικών, Οικονομίας-Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας), δεν αποτελεί ουσιαστικό βήμα πραγματικής ανάπτυξης και αποκέντρωσης;
Είναι η πρώτη φορά που θα παίρνονται σοβαρές αποφάσεις στο διοικητήριο της Αγ. Δημητρίου.
Και ουσιαστικά το ένα άχρηστο υπουργείο μετατρέπεται σε δύο χρήσιμα.
Όμως εμείς μαλώνουμε ακόμη για την ταμπέλα, παραβλέποντας την ουσία του πράγματος.
Και μακάρι να ξέραμε και γιατί μαλώνουμε δηλαδή.
Τα δίπολα πάντοτε απέδιδαν, σε όλα τα έθνη, σε όλες τις πολιτικές, σε όλες τις εποχές.
Ο φίλος μου ο Γιάννης, για παράδειγμα, σχολιάζει ιδιαίτερα καυστικά την κατάργηση του ΥΜΑΘ, προτάσσοντας την κατάργηση και όλων των υπολοίπων υπουργείων μιας και –κατά τη γνώμη του- δεν κάνουν κι αυτά καλά τη δουλειά τους.
Μα, όπως προείπα, το πρόβλημα του ΥΜΑΘ δεν ήταν ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά του.
Ήταν ότι δεν είχε καν δουλειά να κάνει.
Αν σε μία ιδιωτική επιχείρηση λ.χ. υπήρχε ένας υπάλληλος που δεν έκανε καλά τη δουλειά του, η διοίκηση θα έπρεπε να τον κατευθύνει ώστε να αποδώσει καλύτερα.
Αν όμως πλέον δεν τον χρειάζονταν;
Αν ήθελε να κάνει περικοπές;
Από πότε οι υπουργοί άρχισαν να έχουν ασυλία (και) στην απόλυση;
Μάλλον είναι βαρύς ο νεοφιλελευθερισμός όταν χτυπάει τη δική μας πλάτη.
1 σχόλια: