Αν μέσα στον πανικό της καθημερινότητάς μας και στην αφόρητη πίεση του χρόνου, κατορθώναμε να εξοικονομήσουμε μόλις πέντε λεπτά, θα καταφέρναμε θαύματα.
Το πιστεύω.
Αν, για παράδειγμα, συντάσσαμε μία λίστα με τα σημαντικότερα πράγματα που θεωρούμε ότι επαναλαμβάνουμε με λάθος τρόπο, ποιό πιστεύετε ότι θα ήταν το αποτέλεσμα;
Αφενός θα επιβεβαιώναμε τον βαθμό παράνοιας που κουβαλάμε.
Τίποτα το κακό με αυτό, άνθρωποι είμαστε.
Αφετέρου όμως, όλο και κάτι θα διορθώναμε.
Κάποια στιγμή, έστω.
Θα προσπαθήσω να βοηθήσω λίγο τη σκέψη σας.
Μία από τις δικές μου παραξενιές, ας πούμε, είναι να αλλάζω αρκετά συχνά νούμερα και συσκευές κινητών τηλεφώνων.
Τα νούμερα τα αλλάζω πιο αραιά, συνήθως μια φορά τον χρόνο, μάλλον όταν αρχίζω να χάνω σιγά-σιγά τον ύπνο μου από διάφορες περιττές και ανεπιθύμητες κλήσεις.
Τις συσκευές όμως τις αλλάζω συχνότερα, ως γνήσιο τεχνοκρατικό geek που θέλει να παίζει με κάθε τι καινούριο.
Μάλλον όμως όλα αυτά δεν σας ενδιαφέρουν και πολύ.
Είμαι σίγουρος πάντως, ότι έχετε βρεθεί κι εσείς στη δυσάρεστη θέση να μην έχετε φορτίσει το κινητό σας (που είχε δηλαδή να χτυπήσει πέντε μέρες και ξεχάσατε ότι το κουβαλούσατε), να περιμένετε ένα σημαντικό τηλεφώνημα (θα κάνει τελικά τα γιουβαρλάκια η μαμά για το βράδυ;) και να ψάχνετε φορτιστή.
Τι φορτιστή;
Έχεις Nokia με μικρό βύσμα; Έχω έναν από το παλιό μου, αλλά έχει το μεγάλο τσουτσούνι.
Σε μια πρόχειρη καταγραφή πάνω στο γραφείο μου, βρίσκω ένα Nokia, ένα Samsung, ένα LG, ένα iPhone και ένα bluetooth Motorola, από τα οποία χρησιμοποιώ σίγουρα τις δύο συσκευές σε καθημερινή βάση, συν το bluetooth όταν θυμάμαι να το φορτίσω.
Και για όλα αυτά έχω τους κανονικούς landline φορτιστές, τους φορτιστές αυτοκινήτου και τα καλώδια για τη σύνδεση με τον υπολογιστή.
Πανδαισία.
Φταίω εγώ λοιπόν που επιλέγω να χρησιμοποιώ διαφορετικές συσκευές στην καθημερινότητά μου;
Μήπως εγώ ο ίδιος κάνω τη ζωή μου δύσκολη;
Ή μήπως κάποιοι προσπαθούν να με δυσκολέψουν, κατευθύνοντάς με έμμεσα να μείνω πιστός στη δική τους εταιρία για να απολαμβάνω το, απλό και αυτονόητο, προνόμιο να χρησιμοποιώ έναν και μόνο φορτιστή;
Με το ίδιο τσουτσούνι.
Ευτυχώς το συγκεκριμένο πρόβλημα ανέλαβε να το λύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την καθιέρωση ενός ενιαίου φορτιστή για όλες τις μάρκες, από το 2010.
Έτσι θα γλιτώσουμε επιτέλους από τον συγκεκριμένο πονοκέφαλο, αφού πλέον θα ψάχνουμε έναν οποιονδήποτε, κοινό φορτιστή, θα τονωθεί η αγορά με τις μειώσεις στα νέα μοντέλα, αφού θα μπορούν να κυκλοφορούν πλέον και χωρίς φορτιστές, αλλά και θα ελαχιστοποιήσουμε όλο το περιττό ηλεκτρονικό σκουπιδομάνι που μας έχει κατακλύσει τις τελευταίες δεκαετίες.
Τότε λοιπόν, γιατί δεν έγινε κάτι αντίστοιχο τόσα χρόνια τώρα και η αγορά της τεχνολογίας είναι σιδηροδέσμια της τεχνολογίας της αγοράς;
Είναι πολύ απλό.
Κάποιοι άργησαν να πάρουν σύνταξη.
Βρέθηκε, σου λέει, ένας καλός άνθρωπος, ο Ευρωπαίος επίτροπος για θέματα βιομηχανίας ονόματι Γκίντερ Φερχόιγκεν, ο οποίος προφανώς βαρέθηκε να παίζει κι αυτός με τα τσουτσούνια, φώναξε τους μεγαλύτερους κατασκευαστές κινητών και τους τράβηξε τ’ αφτιά: «ή αποδέχεστε έναν κοινό φορτιστή, ή περνάμε σχετικό νόμο και το κάνετε με το ζόρι».
Μάσησαν κι αυτοί και σκέφτηκαν ότι τα θέλουν τ’ αφτιά τους.
Γι αυτό λοιπόν, όσο διαπιστώνω να περνάνε τα χρόνια και η αγορά να συνεχίζει να κινείται με τέτοιες στείρες επιχειρηματικές πρακτικές που πηγάζουν από νεκρά, παλαιολιθικά, επιχειρηματικά μυαλά, μόνο μία αντίδραση μπορώ να έχω.
Βαριέμαι.
Γιατί νιώθω το τεχνολογικό άρμα να γίνεται τρένο και πύραυλος, και αυτοί οι παππούδες να προσπαθούν ακόμη να το κάνουν ζάφτι με το καμουτσίκι, νομίζοντας ότι οι καταναλωτές θα είναι για πάντα το κοπάδι τους.
Αμ, δε σφάξανε.
Πριν από δύο χρόνια, για παράδειγμα, είχα αγοράσει το LG Shine. Ωραίο τηλέφωνο, τα είχα γράψει και τότε. Θυμάμαι όμως ότι όταν το αγόρασα, δυσπιστούσα λίγο στο θέμα του ότι πλέον πάω σε μία «εναλλακτική», μα καθόλα υποσχόμενη και ελπιδοφόρα τότε, εταιρία.
«Θα έχει service»; «Θα βρω εύκολα φορτιστή αυτοκινήτου»; «Θα ταιριάζουν τα καλώδια»;
Τέλος πάντων, το πήρα και με βόλεψε. Ένα χρόνο μετά λοιπόν που βγήκε το καινούριο LG Secret, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Είχε και ωραίες πολυδιαφημισμένες καινοτομίες (άθραυστη οθόνη αφής, ανθρακονήματα, αισθητήρα κατεύθυνσης, κ.λπ.), ήμουν ήδη ευχαριστημένος και από το προηγούμενο, το πήρα κι αυτό.
Έλα μου όμως που το νέο μοντέλο είχε σημαντικά προβλήματα, με κυριότερο όλων ότι κολλούσε πανεύκολα και ήταν αργό. Βλέποντας όμως ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα το είχε και το σύνολο των υπόλοιπων αγοραστών, περίμενα καρτερικά να βγάλουν καμιά μια αναβάθμιση.
Και δεν έβγαλαν ποτέ.
Την τελευταία, μάλιστα, φορά που έφαγα μερικές ακόμα άπειρες ώρες να ψάχνω για ένα ψήγμα ενημέρωσης από κάποιον αρμόδιο στο forum της LG και είδα την ξεδιάντροπη απάντηση «για να λυθούν τα προβλήματά σας θα πρέπει να αγοράσετε το επόμενο μας μοντέλο», πήγα απλά και αγόρασα ένα iPhone.
Γιατί βαρέθηκα να συμμετέχω εκβιαστικά σε αυτό το χαζό παιχνίδι.
Η αγορά είναι παγκόσμια, ελεύθερη και ανοιχτή και όποιος δεν το πήρε ακόμη χαμπάρι, έχασε.
Είστε ο πιο αδύναμος κρίκος, λυπάμαι πολύ.
Και θα σας πω και γιατί πήρα iPhone.
Γιατί είναι ένα solid, high-class τηλέφωνο που ενσωματώνει απλόχερα τρομερές τεχνολογικές καινοτομίες, μου επιτρέπει να βάλω ένα σωρό χρήσιμα και άχρηστα προγράμματα χωρίς να φάω τα νιάτα μου, έχει τα λιγότερα (αν όχι καθόλου) προβλήματα που έχω δει ποτέ σε κινητό, δουλεύει άψογα με τον υπολογιστή, είναι σύγχρονο, απλό και πάνω απ’ όλα νιώθω την ασφάλεια μιας εταιρίας που με σέβεται.
Και όταν προκύπτει το οποιοδήποτε θέμα, δεν μου λέει «αγόρασε το επόμενο μοντέλο», αλλά κάνω δύο κλικ και κατεβάζω εύκολα την αναβάθμιση με όλα τα καινούρια καλούδια, χωρίς να παρακαλάω, χωρίς να ψάχνω, χωρίς να τρέχω στα service, χωρίς να χάνω τα δεδομένα μου και χωρίς να νιώθω εγκλωβισμένος.
Όταν λοιπόν αυτή η εταιρία βγάλει ένα καλύτερο μοντέλο, θα το αγοράσω μετά χαράς, τρέφοντας βαθειά εκτίμηση που με σεβάστηκε ως καταναλωτή της. Γιατί θα το αγοράσω από επιλογή. Όχι από ανάγκη.
Να το πω με δυο λόγια; Τα μυαλά της Apple είναι φρέσκα και σκέφτονται φρέσκα. Και οι παππούδες του ανταγωνισμού δε μπορούν ούτε να το χωνέψουν, ούτε να το αντιγράψουν.
Θέλω λοιπόν όλοι αυτοί οι 60άρηδες μάνατζερ που παίζουν κάτι τέτοια ανόητα παιχνίδια στις πλάτες μας για να διορθώσουν τους ελλειμματικούς ισολογισμούς που οι ίδιοι προκάλεσαν στις εταιρίες τους, να καβαλήσουν τις E-class τους, να πάρουν τα εφάπαξ τους, να πάνε να παίξουν με τα εγγόνια τους, μασουλώντας τα άνοστα γιαούρτια με τις φυτικές στερόλες τους.
Και να με αφήσουν ήσυχο.
Την ιστορία, τη γράφουν πάντοτε οι νικητές. Και στην αγορά, νικητής είναι ο καινοτόμος σε όλα τα επίπεδα.
Υ.Γ.: Η Nokia, λέει, μόλις διαπίστωσε πτώση στις πωλήσεις και ελλείμματα, άρχισε τις γκρίνιες και τις αγωγές. Φιλική συμβουλή: κι εσείς πάνω σε καινοτομίες άλλων πατήσατε για να φτιάξετε κάτι πρωτοπόρο κάποτε, δεν είναι ντροπή. Αν δε μπορείτε να συμβιβαστείτε και να συγχρονιστείτε με τις ραγδαίες εξελίξεις στην αγορά, καλύτερα να επιστρέψετε στην εποχή που φτιάχνατε λάστιχα. Ίσως αυτό να μπορείτε να το κάνετε και καλύτερα, ποιος ξέρει;
