blah.blah

Το DNA του Έλληνα

2010-06-25T21:39:00.006+03:00

Διαβάζω σε άρθρο του Θανάση Καρτερού στην εφημερίδα «Αυγή» της 24ης Ιουνίου 2010:

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν λοιπόν. Η απεργία είναι δικαίωμα, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν και κυρίως τα αφεντικά και την κυβέρνηση. Επίσης να μην κριθεί παράνομη και καταχρηστική. Επίσης να μην περιφρουρείται. Επίσης να συμφωνούν μ’ αυτή τουλάχιστον κάνα δυο μεγάλα ΜΜΕ. Και τελικώς αρκεί να μην ασκείται…

Κι εγώ που, μάταια, νόμιζα πως ο πλούτος της ελληνικής γλώσσης ήτο ικανός να αποτυπώσει λεκτικώς τα πάντα…

Φευ!

Για ποια απεργία μιλάμε; Τι πάει να πει «απεργία», δηλαδή;

Έχουμε, λέει, ΔΝΤ. Έχουμε την τρόικα, έχουμε τα χρέη μας, τα ελλείμματά μας, το χάλι μας το μαύρο, γενικότερα.

Και η πλειοψηφία δεν απεργεί.

«Αντίσταση του καναπέ» την ονομάζουν κάποιοι. Εύκολα λόγια ενός παλαιοντολογικού θεωρητισμού που έχει κατακερματίσει τις πολιτικές δυνάμεις σε χίλιες δυο ιδεολογίες. Δογματικές, προοδευτικές, φιλελεύθερες, συντηρητικές, κινηματικές, ριζοσπαστικές, και ένα σωρό άλλες – ακαταλαβίστικες, μεν, μα κυρίως μη χρονικά συμβατές.

Κούφιες ιδεολογίες.

Πώς να απεργήσει δηλαδή ο ιδιωτικός υπάλληλος; Θα βρεθεί στον δρόμο την ίδια στιγμή.

Πώς να απεργήσει ο ελεύθερος επαγγελματίας; Ο έμπορος; Δεν έχει την πολυτέλεια. Πεινάει. Οι επιταγές τρέχουν. Το ΙΚΑ, το ΤΕΒΕ, η εφορία, τα δάνεια, οι κάρτες. Τον έχουν εξουθενώσει τόσα χρόνια όλοι, πανταχόθεν.

Πώς να απεργήσει ο βιοτέχνης, ο βιομήχανος; Α, ξέχασα. Αυτοί είναι το κεφάλαιο. Κανείς δεν τους λυπάται όμως όταν κλείνουν τις βιοτεχνίες και τα εργοστάσιά τους, πιεζόμενοι από την εκάστοτε οικονομική συγκυρία. Μόνο οι καημένοι οι εργαζόμενοι έχουν τα δίκαια τους. Το κεφάλαιο είναι πάντα κακό. Το έγραψε πρώτος ο Μαρξ – άρα, έτσι θα είναι.

Έχετε προσέξει ποιοι απεργούν παραδοσιακά στην Ελλάδα;

Δεν μιλάω για τους υποκινούμενους του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ που προσπαθούν να κάνουν αντάρτικο με παλαιολιθικούς όρους μέσα σε ένα σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Για τους άλλους λέω, τους –και καλά– «υπερκομματικούς». Αυτούς που, πολύ εύκολα, μπορούν να διακριθούν σε δύο μόλις κατηγορίες:

Όσους απολαμβάνουν την εργασιακή μονιμότητα – λέγε με δημόσιο υπάλληλο, γιατρό, δάσκαλο, κ.λπ. Απεργούν πάντα γιατί ζητούν μεγαλύτερες απολαβές, γιατί γκρινιάζουν για τις περικοπές ή γιατί προσδοκούν νέες προσλήψεις –τάχα μου αλληλεγγύη στους νέους και αδικημένους– ώστε να δουλεύουν, πρακτικά, λιγότερο.

Όσους προσδοκούν την εργασιακή μονιμότητα – λέγε με συμβασιούχο, ωρομίσθιο, αναπληρωτή, stager, κ.λπ. Αυτοί θεωρούν υποχρέωση του κράτους να τους προσλάβει, μιας και την περίοδο που σπούδασαν αυτό που σπούδασαν, τους είχαν τάξει μόνιμους λαγούς με μόνιμα πετραχήλια.

Στην παραπάνω κατηγορία πρέπει να εντάξω, όμως, και δύο ακόμη ομάδες:

(α) τους απανταχού επιδοτούμενους (βλ. αγρότες). Ετήσια επιδότηση = εργασιακή μονιμότητα.

(β) Τους ήδη (ή προσεχώς) απολυμένους. Αυτοί θεωρούν την ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ θέση εργασίας θεμελιώδες δικαίωμα, κάτι σαν τη θέση που έπιασες στο λεωφορείο και δεν δικαιούται να σου πάρει κανείς.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπει, σε δύο πολύ σημαντικά άρθρα του, το δικαίωμα στην εργασία και το δικαίωμα στην απεργία.

Για την εργασία, λοιπόν, ορίζει (α. 22):

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού.

Κοινώς, αν δε μπορώ να σε κρατήσω σε μία συγκεκριμένη θέση, πρέπει να φροντίσω να έχεις ίσες ευκαιρίες ώστε να μπεις κάπου αλλού. Σωστό.

Αντίστοιχα για την απεργία, ορίζει (α. 23):

Το Κράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ' αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου.

Κοινώς, διαμαρτυρήσου όσο θες, αλλά μην παρανομείς. Σωστό.

Άρα, οδηγούμαστε στα εξής εύλογα συμπεράσματα:

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, απαιτώντας νέες προσλήψεις προσωπικού και αυξήσεις. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να αρνείται μιας και κανείς δεν υποχρεώνεται σε καταναγκαστική εργασία (κάτι που προβλέπεται επίσης από το Σύνταγμα). Αν θεωρούν ότι μπορούν καλύτερα, ιδού η Ρόδος.

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν τη μονιμότητά τους. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να αρνείται μη δυνάμενη – ειδικά σε μια τέτοια δύσκολη οικονομικά συγκυρία.

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν επιδοτήσεις. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να αρνείται να συντηρούνται ομάδες εργαζομένων πολλαπλών ταχυτήτων, ενισχύοντας άλλωστε τις ταξικές αντιθέσεις. Γι' αυτό πουλήσαμε την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ, άλλωστε. Θυμάστε;

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν τις παλιές χαμένες θέσεις τους. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να λειτουργεί σύννομα.

Γκρινιάζουν λοιπόν οι απεργοί, γκρινιάζει κι η κοινωνία.

Γιατί;

Πιο πριν είχαμε τους αγρότες. Τους γιατρούς. Τώρα ταλαιπωρούνται οι τουρίστες. Κλείνουν τα λιμάνια, δυσφημείται η χώρα. Ζημιώνονται οι επιχειρήσεις που απασχολούν κι αυτές με τη σειρά τους άλλους εργαζόμενους (αλλά αυτοί, είπαμε, είναι το κεφάλαιο – δεν μας ενδιαφέρουν, να κόψουν το λαιμό τους).

Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι κατά της απεργίας. Μα δεν είμαι σίγουρος για το τι σημαίνει, πια, «απεργία».

Η απεργία (πρέπει να) έχει την έννοια της «όχλησης», όχι την έννοια της «διάλυσης».

Συνηθίζω να λέω ότι αν θεωρείς ότι έχεις δίκιο σε κάτι, ο τρόπος δράσης/αντίδρασης μπορεί να αναιρέσει κάλλιστα αυτό το δίκιο σου. Αν, φερειπείν, δεν ξεκινάει ο μπροστινός μου στο φανάρι γιατί βάφει τα νύχια του, μπορώ –ενδεχομένως– να κορνάρω για να τον ξυπνήσω, παρότι παραβιάζω ελαφρώς τον ΚΟΚ. Αν, όμως, ανοίξω την πόρτα και τον σκοτώσω, δε νομίζω να μου δώσει δίκιο κανείς.

Πώς, λοιπόν, όταν μια χούφτα απεργών, με δίκαια ή άδικα αιτήματα, καταλύει το κράτος και την συνοχή του κοινωνικού ιστού, μπορεί να βρει το δίκιο της;

Δε μπορεί.

Αλλά οι «θεωρητικοί του καναπέ» με τις κούφιες ιδεολογίες, πιστεύουν ότι μπορεί.

Γιατί έτσι τους είπαν. Κι αυτοί τους πίστεψαν.

Δεν έχει σημασία αν καταλύονται οι νόμοι της ελεύθερης διακίνησης, της παρακώλυσης των συγκοινωνιών. Δεν έχει σημασία αν ζημιώνονται άλλοι κλάδοι από τις κινητοποιήσεις τους, έμμεσα ή άμεσα (ακτοπλοΐα, ξενοδοχειακός κλάδος, τουριστικά και εμπορικά καταστήματα, η σίτιση ή τα καταστήματα διασκέδασης).

Σημασία έχει μόνον η επίτευξη του ιερού, κομματικού, δογματικού στόχου.

Η ανθρώπινη απόγνωση, στη μεγαλύτερη επαναλαμβανόμενη εκμετάλλευση και χειραγώγηση της ιστορίας.

Η προσαρμογή στις εκάστοτε συνθήκες, όμως, είναι η μέγιστη αρετή της αυτοσυντήρησης.

Όταν προσαρμοστούμε ΟΛΟΙ και ξεκινήσουμε να απαιτούμε ΟΛΟΙ για ΟΛΟΥΣ, η επόμενη μέρα θα ξημερώσει πιο όμορφη και πιο ελπιδοφόρα. Όσο γκρινιάζουμε για να διαφυλάξουμε τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τον κοινωνικό αντίκτυπο και τις «παράπλευρες απώλειες», αυτή η χώρα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Δεν έχω καμία πίστη, πια.

Δεν μου φταίνε οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις και τα κόμματα. Ούτε τα μικρά, ούτε τα μεγάλα.

Μου φταίει το βρώμικο DNA που κουβαλάει ο Έλληνας. Το DNA της εγωπάθειας και της αναλγησίας.

Ανοιχτή επιστολή στους καημένους

2010-06-07T15:05:00.008+03:00

Έτσι, για να ασχοληθούμε και με τίποτα μη-σοβαρό, ένιωσα σήμερα την ανάγκη να απαντήσω σε ένα άρθρο από το yupi.gr το οποίο και διάβασα τυχαία. Οι μη-γκατζετάκηδες, παρακαλώ να με αγνοήσουν πανηγυρικά.

Το άρθρο έχει ως εξής (παρεμβάλλονται οι απαντήσεις μου):

Προχτές η Google ανακοίνωσε την κυκλοφορία του Nexus One, ενός θαυμάσιου νέου κινητού τηλεφώνου με το λειτουργικό σύστημα Android. Πριν περάσουν λίγα λεπτά, το Twitter και τα μεγάλα τεχνολοwebsites γέμισαν με σχόλια-παραλλαγές του "πφ, το δικό μας είναι καλύτερο, σιγά" από τους iPhoneάδες (προφέρεται "αηφονιάδες"). Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο: Πολλοί κάτοχοι iPhone έχουν μετατραπεί σε μουτζαχεντίν του κινητού τους τηλεφώνου, παίρνοντας το θέμα της διαφήμισής του και της υπεράσπισής του απέναντι σε (φανταστικούς;) εχθρούς πολύ προσωπικά. Προς αυτούς απευθύνω την παρακάτω επιστολή.

Μουτζαχεντίν είσαι και φαίνεσαι. Τζιτζιφιόγκε.

Αγαπητέ iPhoneά

1. Το iPhone είναι ένα τηλέφωνο. Δεν το έφτιαξες, το αγόρασες. Οπότε σταμάτα να είσαι τόσο χαρούμενος που το έχεις.

Αν αποκαλείς το iPhone «τηλέφωνο» τότε είμαι σίγουρος ότι απλά δεν το έχεις. Αν το είχες θα ήξερες ότι δεν είναι «τηλέφωνο» αλλά ΤΟ τηλέφωνο.

2. Το iPhone είναι ένα καταπληκτικό κινητό. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν και άλλα κινητά, για άλλους ανθρώπους. Πρέπει να τους αναγνωρίσεις το δικαίωμα να μην θέλουν iPhone.

Τους αναγνωρίζω το δικαίωμα και τους συμπαθώ. Ποτέ μου δεν υπήρξα ρατσιστής με τους αναλφάβητους άλλωστε.

3. Πρέπει, ακόμα, να καταλάβεις ότι μπορεί, μπορεί λέω, να υπάρχει εκεί έξω και ένα κινητό που είναι καλύτερο από το iPhone. Πρέπει να αναγνωρίσεις αυτή την πιθανότητα. Εσύ έχεις ένα κινητό, κι αυτό το κινητό είναι το iPhone, αλλά ταυτόχρονα δεν έχεις όλα τα άλλα κινητά. Αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρεις αν είναι καλύτερα από το δικό σου. Πρέπει να αποδεχτείς το ενδεχόμενο ένα, έστω ένα από όλα αυτά να είναι καλύτερο.

Ακόμη κι αν θα μπορούσε να υπάρξει κάποτε αυτή η πιθανότητα, είναι επιστημονικά εξακριβωμένο πως, επί της παρούσης, δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Επιπλέον, κάθε γκατζετάκιας που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να ενημερώνεται για όλες τις νέες κυκλοφορίες και να γελάει ηχηρά με τις απέλπιδες προσπάθειες όλων των εταιριών που προσπαθούν καταϊδρωμένες να μιμηθούν το απόλυτο τηλέφωνο.

Θέλω να σου γνωρίσω, επίσης, πως ανέκαθεν ήμουν υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών, αναγνωρίζοντάς τους ταυτόχρονα το δικαίωμα να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Τώρα αν εσύ θέλεις να χρησιμοποιείς Bing αντί Google και Hotmail αντί Gmail, ποιος μπορεί να σου επιβάλλει κάτι διαφορετικό; Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις – ελπίζω.

4. Αν το #3 σου κάθεται περίεργα, δεν μπορείς να το αποδεχτείς, ή σου δημιουργεί συναισθήματα οργής, αμφιβολίας και ανικανότητας, είναι φυσιολογικό. Έχεις πάθει αυτή την ψυχοπαθολογική κατάσταση κατά την οποία ταυτίζεσαι με ένα αντικείμενο γιατί θέλεις η αρτιότητά του να αντανακλάται σε κομμάτια της προσωπικότητάς σου που χωλαίνουν. Πράγμα που όλοι μας περνάμε. Στην εφηβεία. Πολλές γυναίκες το σέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή μαζί τους, γι' αυτό είναι γεμάτοι οι Luis Vuitton και οι Hermes, κρίση-ξεκρίση. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις πρόβλημα.

Συνειδητοποίησα ότι όντως είχα πρόβλημα μέχρι που το αγόρασα. Από εκεί και έπειτα η ζωή απέκτησε ένα εντελώς νέο νόημα. Όσο για το σχόλιο περί Luis Vuitton και τα σχετικά, όταν αποκτήσεις το απόλυτο τηλέφωνο, θα οδηγηθείς κι εσύ στην οδυνηρή διαπίστωση πως οτιδήποτε άλλο μοιάζει σαν φτηνή απομίμηση μαύρου στα σεντόνια του Συντάγματος.

5. Πρέπει ακόμα να καταλάβεις ότι αυτό που έχεις πάθει φαίνεται. Το καταλαβαίνουν όλοι. Και είναι κρίμα, γιατί προκαλεί το σύνδρομο "Porsche Cayenne". Είναι το φαινόμενο κατά το οποίο οι καταναλωτές καταλήγουν να προσδίδουν χαρακτήρα στο προϊόν, την ώρα που οι ίδιοι πιστεύουν ότι ισχύει το αντίθετο. Κι αυτό είναι κρίμα για τους υπόλοιπους. Γιατί το iPhone είναι πολύ ωραίο gadget, και κινδυνεύει να γίνει χαρακτηριστικό γνώρισμα και αποκλειστικό κτήμα των απανταχού douchebags, όπως η Cayenne, ένα ωραιότατο αυτοκίνητο, έχει γίνει κτήμα των βλαχομπαρόκ λαμόγιων.

Πράγματι, υπάρχουν νεοέλληνες που απέκτησαν iPhone προσπαθώντας να προσλάβουν έστω και λίγη από τη λάμψη του –χωρίς να διαθέτουν απαραίτητα και τα ανάλογα φόντα– ακολουθώντας απλώς το ρεύμα της εποχής. Δυστυχώς το φαινόμενο αυτό απαντάνται συνεχώς στην καθημερινότητά μας (λ.χ. με Mercedes Sports Coupe βαμμένες ντοματί, συνοδευμένες από οδηγό με άσπρη κάλτσα και πλαστική σαγιονάρα). Πώς θα μπορούσε όμως η βλαχομπινιά ορισμένων να μειώσει την αξία του απόλυτου κινητού;

<Διάλλειμα για αληθινή ιστορία>
Τις προάλλες είδα τύπο στο ΙΚΕΑ που μίλαγε στο τηλέφωνο κι έλεγε: "Έλα ρε φίλε, πάρε με γιατί δεν έχω μονάδες". Και είχε iPhone. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

Δεν σε αδικώ. Ξέρεις πόσοι ιδιοκτήτες Cayenne δεν έχουν να βάλουν βενζίνη ή παρέδωσαν πινακίδες για να μην πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας; Τι να κάνουμε, έχει και μπαστουνόβλαχους αυτός ο τόπος.

Σημείωση: Ελπίζω να μην πιστεύεις πως όσοι έχουν π.χ. Nexus One, έχουν απαραίτητα και μονάδες, ε;

6. Και εγώ είμαι γκατζετάκιας, πιθανότατα πολύ περισσότερο από σένα.

Δεν το νομίζω.

Έχω κι εγώ κινητό που μπαίνει στο Ίντερνετ και κατεβάζει applications και είναι γρήγορο και χρήσιμο και το δουλεύω με τα δάχτυλα κι έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και είναι όμορφο και το αγαπώ -και δεν το λένε iPhone.

Σε λυπάμαι.

Επίσης, δεν πιστεύω ότι με κάνει με οποιονδήποτε τρόπο καλύτερο ή εξυπνότερο από κάποιον που δεν έχει τέτοιο κινητό.

Λογικό να το πιστεύεις, αφού δεν έχεις iPhone.

Και το θέμα είναι το εξής: Κάποτε ένιωθα ακριβώς όπως νιώθεις εσύ τώρα. Ήμουν κι εγώ ερωτευμένος με ένα τεχνολογικά άρτιο κομμάτι από πλαστικό και μέταλο, το οποίο με έκανε να νιώθω ανώτερος από τους γύρω μου. Μου άρεσε να τα βάζω με αυτούς που είχαν διαφορετικής μάρκας κομμάτι από πλαστικό και μέταλο, να προσπαθώ να τους πείσω ότι είμαι καλός κι αξίζω να με αγαπάνε και να με θαυμάζουν το δικό μου είναι καλύτερο. Το κομμάτι λεγόταν Amiga 500, και ήταν φυσικά πολύ καλύτερη από τον μισητό Atari ST, και ήταν 1990 και πήγαινα γυμνάσιο. Τι μεσολάβησε και δεν παθαίνω πια την ίδιας μορφής ψύχωση με τις ηλεκτρονικές συσκευές;
Τι άλλο: Η ενηλικίωση.

Αν επιδιώκαμε απλώς τον θαυμασμό, δεν θα προσπαθούσαμε να προσηλυτίσουμε κι άλλους στον κοινό αγώνα. Παρόλα αυτά πιστεύουμε ένθερμα πως οποιαδήποτε άλλη παραγωγή κινητού τηλεφώνου, θα έπρεπε να απαγορευθεί δια νόμου και να τιμωρείται τουλάχιστον με λοβοτομή. Στόχος μας είναι να διαφωτίσουμε τους τεχνολογικά αναλφάβητους, να τους ανοίξουμε τα μάτια στη νέα εποχή, να τους βοηθήσουμε να ξεπεράσουν την προσκόλληση στο παρελθόν και να ταξιδέψουν στο μέλλον σήμερα, μακριά από αγκυλώσεις και στεγανά. Το πραγματικό πρόβλημά μας είστε εσείς – οι απανταχού κυριλάτοι σνομπ τύποι, οι και-καλά-ξέρω-γιατί-δεν-μου-αρέσει-το-iPhone που εμποδίζουν την τεχνολογική εξέλιξη με φαιδρά επιχειρήματα του τύπου «κι εγώ παίζω με τα δαχτυλάκια μου με κάτι που το αγαπώ και που δεν λέγεται iPhone». Συνεχίστε να το παίζετε αν σας αρέσει, αλλά αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας τέλος πάντων.

Παρεμπιπτόντως: Είχες δίκιο για την Amiga 500, ήταν και γαμώ τα μηχανήματα – άρα πρέπει να ήσουν φοβερός τύπος στα νιάτα σου. Τι μεσολάβησε; Ελπίζω, πάντως, να μην πρόκειται για κρίση μέσης ηλικίας (: κλιμακτήριος). Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι...

Δισκογραφία σε αργές στροφές

2010-05-08T22:55:00.003+03:00

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

Λιγότερες εκδόσεις, λιγότεροι δίσκοι, λιγότερα τραγούδια. Μειωμένες πωλήσεις, ελάχιστες παραγωγές από μέρους των δισκογραφικών εταιρειών, πεσμένα στο χαμηλότερο σημείο τα όρια για την ανακήρυξη χρυσού ή πλατινένιου δίσκου. Τα φετινά κέρδη των τραγουδιστών από τη δισκογραφία ήταν πενιχρά. Οι περισσότεροι, δε, που θέλησαν να κυκλοφορήσουν τις νέες τους δουλειές υποχρεώθηκαν να πλήρωσουν την παραγωγή από την τσέπη τους.

Οσο για τους (πρώην) δισκογραφικούς κολοσσούς, το μοντέλο παραγωγής και διακίνησης δίσκων που πλάσαραν τις περασμένες δεκαετίες έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Πειρατεία και μαζική στροφή προς το downloading «γονάτισαν» τις εταιρείες. Εκείνο που φαίνεται να τους εξασφαλίζει παράταση ζωής είναι οι συμφωνίες με τις εφημερίδες.

Μια ματιά στις «αποδόσεις» της χρονιάς είναι αποκαρδιωτική αφού σε όλες τις κατηγορίες η παραγωγή (σε σχέση με το 2008) έχει πέσει στο μισό. Πέρυσι κυκλοφόρησαν 120 σινγκλ, φέτος μόλις 65. Οι συλλογές από τις 416 έπεσαν στις 265, οι προσωπικοί δίσκοι από 635 μειώθηκαν στους 488, τα ορχηστρικά από 97 έφτασαν φέτος μόλις τα 38, τα παιδικά από 13 σε 6, ενώ η συνολική παραγωγή από 1.731 άλμπουμ κατρακύλησε στα 1.083 - όλα τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν το Δεκέμβριο.

Πέρα, όμως, από τους αριθμούς, αυτό που φαίνεται να έχει αλλάξει για τα καλά είναι ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών. Παντοδύναμες άλλοτε, αρκούνται συχνά σε ρόλο διεκπεραιωτικό, ζητώντας από τους καλλιτέχνες να τους φέρουν έτοιμο το προϊόν και να αναλάβουν μόνο τη διακίνηση.

Ενα τραγούδι με ολοκληρωμένη ηχογράφηση, μείξεις, αμοιβές μουσικών κοστολογείται στην «πιάτσα» περίπου 1.000 ευρώ. «Μα γι' αυτό, άλλωστε, και οι δίσκοι έχουν μετατραπεί με τα χρόνια σε cd-singles» επισημαίνει ο Πέτρος Δραγουμάνος, ο γνωστός στατιστικολόγος του ελληνικού τραγουδιού και δημιουργός του cd rom «Ελληνική δισκογραφία». «Παλιότερα γνωρίζαμε πως ένα σιγνκλ με 4-5 τραγούδια κυκλοφορεί ως προάγγελος του επερχόμενου δίσκου. Σήμερα, επειδή το 80% των τραγουδιστών πληρώνουν από την τσέπη τους τα άλμπουμ τους, προφανώς και δεν έχουν τόσα χρήματα για να ηχογραφήσουν 10 ή 12 κομμάτια. Ετσι, εμφανίζεται πια το φαινόμενο των δίσκων με 4-5 τραγούδια, αφού αυτό το κόστος αντέχουν να χρηματοδοτούν».

Αλλωστε, και τόσα κομμάτια είναι αρκετά για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο, εφόσον κάποιο από αυτά πετύχει. «Πράγματι, δεν προσδοκούν σε μεγάλα κέρδη από τα άλμπουμ γιατί ο μόνος λόγος που τα κυκλοφορούν είναι για να έχουν κανά δυο δυνατά σουξέ που θα τους βρουν δουλειά στην πίστα».

Πολύ χαρακτηριστικό της κρίσης, αλλά και της σημασίας που δίνουν πια οι δισκογραφικές στην καταμέτρηση των πωλήσεων, είναι και το γεγονός ότι από τον Μάιο η IFPI σταμάτησε να μετρά τις πωλήσεις των δίσκων. Είναι πλέον τόσο χαμηλές οι πωλήσεις των δίσκων, που οι εταιρείες αποφάσισαν πως δεν αξίζει τον κόπο να πληρώνουν έναν ιδιωτικό φορέα για να μαθαίνουν αν ένα άλμπουμ έφτασε τα 1.000 ή 1.500 αντίτυπα.

«Δεν υπάρχει πια εβδομαδιαίο Top-50», λέει ο Π. Δραγουμάνος. «Ως αποτέλεσμα από τις αρχές του καλοκαιριού δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις για τους χρυσούς ή πλατινένιους δίσκους της χρονιάς. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο τελευταίος δίσκος του Γιάννη Πάριου πούλησε περί τους 300.000 δίσκους (200.000 με την κυριακάτικη «Real News» και 100.000 με το εβδομαδιαίο τηλεοπτικό περιοδικό «TV Zapping»).

Πρόσφατα, το παράδειγμα ακολούθησε και ο Νίνο που έδωσε το καινούριο του άλμπουμ στην κυριακάτικη «Εσπρέσο» -και προφανώς έγινε αυτομάτως πλατινένιος- αλλά και ο Κώστας Μαρτάκης που έδωσε τα νέα του τραγούδια στον «Τηλεθεατή». Στα περίπτερα, όμως, πουλήθηκε, και μάλιστα σε χαμηλή τιμή, ο πρόσφατος δίσκος του Νίκου Βέρτη - ο οποίος σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρίας του είναι πλέον χρυσός.

Τουλάχιστον, υπάρχει και μία έκπληξη που ακούει στο όνομα Professional Sinnerz. Το χιπ χοπ ντουέτο μπήκε σφήνα στις λαϊκές επιτυχίες και με το τραγούδι «Οταν σε είχα πρωτοδεί» έγινε χρυσό.

Τι σημαίνει πια χρυσό; Πωλήσεις περισσοτέρων από 6.000 αντίτυπα. Αριθμός που κάποτε θεωρούνταν από όλους αποτυχία: Από το 1979 μέχρι το 1989 το όριο τού χρυσού ήταν 50.000, από το 1990 και για έξι χρόνια έπεσε στις 30.000, από το 1997 μέχρι το 2001 στις 25.000, από το 2002 - 2006 στις 20.000 και από το 2006 μέχρι και πέρυσι στις 15.000!

Ας δούμε, όμως, και τις μικρές εταιρείες που ξεκίνησαν δειλά τη λειτουργία τους πριν από μερικά χρόνια, προσδοκώντας να αξιοποιήσουν τους καλλιτέχνες εκείνους που οι πολυεθνικές απαξίωναν. Τότε φαινόταν εξαιρετικά τολμηρός εκείνος που «μπαίνει» στην αγορά τη στιγμή που η μουσική βιομηχανία καταρρέει. Φέτος, φτάσαμε να αναρωτιόμαστε: «μήπως τελικά είναι οι ευνοημένοι της κρίσης;».

Δούλεψαν με λιγότερα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, χρησιμοποίησαν τις δυνατότητες του Ιντερνετ -όπου και ανακάλυψαν πολλά ταλέντα-, δεν πόνταραν στη «φούσκα» των ευφήμερων σουξέ, έδειξαν πολύ μεγαλύτερη ευελιξία από τις μεγάλες εταιρείες, εμπιστεύτηκαν τη «χαλαρή» σχέση με τους καλλιτέχνες -σε σημείο που συχνά δεν υπήρχαν καν συμβόλαια-, ειδικεύτηκαν σε μουσικά είδη και φυσικά δεν αντιμετώπισαν το βραχνά των απαιτήσεων ενός μεγάλου ονόματος.

Στον αντίποδα, οι μεγάλες εταιρείες μειώνουν συνεχώς το προσωπικό τους και άρα οι δίσκοι με τους οποίους μπορούν να ασχοληθούν είναι πλέον μετρημένοι στα δάχτυλα. Κάποτε επιμελούνταν 100 και πλέον παραγωγές και φέτος δεν ξεπέρασαν τις 30.

Σκεφτείτε πως πολύ συχνά πια αρνούνται ακόμα και έτοιμες παραγωγές που τους προσφέρουν οι καλλιτέχνες (πληρωμένο, ηχογραφημένο άλμπουμ και έτοιμα πληρωμένα 1 ή 2 βίντεο κλιπ) αφού δεν διαθέτουν πια τον μηχανισμό προώθησης και θέλουν να αποφύγουν το κόστος σε εργατοώρες. Η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου «συνοδευόταν» κάποτε από συνέντευξη τύπου, έξοδα παρουσίασης, έξοδα απονομών, διαφημίσεις και κόστος σε εργατοώρες από τους ανθρώπους που ασχολούνταν με την υλοποίησή του. Περασμένα μεγαλεία!

Προβολή από τα κανάλια

Αντιλαμβανόμενοι, λοιπόν, οι καλλιτέχνες το πόσο έχουν πια στενέψει τα περιθώρια, κατέφυγαν είτε στις εταιρείες-ομίλους που τουλάχιστον θα τους εξασφάλιζαν μια σχετική προβολή στα κανάλια τους, ή στις μικρές ανεξάρτητες. «Υπάρχουν πάνω από 50 μικρές εταιρείες πια που δραστηριοποιούνται στο χώρο», λέει ο Π. Δραγουμάνος.

«Και σας πληροφορώ δεν είναι ούτε οι χαμένοι ούτε και οι "εύκολοι" της υπόθεσης. Δουλεύουν κυρίως με δύο τρόπους: είτε ζητούν από τους καλλιτέχνες να τους φέρουν έτοιμο το άλμπουμ ή τους λένε θα το φτιάξουμε μαζί, αλλά από τα 500 πρώτα αντίτυπα θα πληρώσεις τα 200».

Αρα, έπειτα από μια τόσο δύσκολη χρονιά, να υποθέσουμε ότι λιγότεροι είναι φέτος και οι πρωτοεμφανιζόμενοι; «Μπα, αυτοί που θέλουν να μπουν στη δισκογραφία δεν απογοητεύονται από την κρίση. Ο αριθμός τους είναι σχεδόν 100 κάθε χρόνο. Οι περισσότεροι εγκαταλείπουν την προσπάθεια μετά τον δεύτερο δίσκο»...

Γιατί συμφέρει την Γερμανία να μας πληρώνει

2010-05-04T23:26:00.004+03:00

Σας παραθέτω ένα εκπληκτικό άρθρο του χρηματοοικονομικού αναλυτή Γιώργου Καισάριου. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, παρακαλώ διαβάστε το με προσοχή.

Τώρα και αρκετό καιρό υπάρχουν υπόνοιες ότι η Γερμανία θέλει να πετάξει την Ελλάδα έξω από το ευρώ. Τα δε ΜΜΕ συντηρούν αυτό τον μύθο υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ και αργά η γρήγορα θα βρεθούμε να τυπώνουμε δραχμές. Έχω νέα για όλους που έχουν αυτό το σκεπτικό... η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Παρακαλώ δώστε προσοχή στο πιο κάτω διάγραμμα. Μας δείχνει το πόσο έχουν αυξηθεί τα "unit labor costs" (το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγωγής) από το πρώτο τρίμηνο του 2000 έως το τρίτο τρίμηνο του 2009.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία από τον ΟΟΣΑ, το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγωγής στην Ελλάδα έχει αυξηθεί περισσότερο από όλη την Ευρώπη, ενώ στην Γερμανία έχει αυξηθεί το λιγότερο. Αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει χάσει ανταγωνιστικοτήτα ενώ η Γερμανία την έχει διατηρήσει. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα Γερμανικά προϊόντα έχουν μείνει σταθερά ενώ τα Ελληνικά έχουν αυξηθεί.
Μπορεί πολλοί να νομίζουν ότι το ευρώ είναι ένα ακριβό νόμισμα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα για την ίδια τη Γερμανία είναι ένα φτηνό νόμισμα. Ο λόγος είναι διότι τα 2/3 των εμπορικών συναλλαγών της Γερμανίας πραγματοποιούνται εντός της ζώνης του ευρώ. Όταν λοιπόν η ανταγωνιστικότητα σου ανεβαίνει σε σχέση με τους κυριότερους εμπορικούς σου εταίρους, τότε άσχετα αν το ευρώ ανεβαίνει σε αξία με τον υπόλοιπο κόσμο, για την Γερμανία, είναι σαν να υποτιμάται διαρκώς.

Αν η Γερμανία σήμερα είχε το μάρκο, δεν θα είχε γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του κόσμου και δεν θα είχε την ανταγωνιστικότητα που σήμερα έχει και δεν θα είχε τα εμπορικά πλεονάσματα που έχει σήμερα. Τη Γερμανία λοιπόν την συμφέρει να είναι στο ευρώ και σε καμία περίπτωση δεν την συμφέρει να βγει από το ευρώ όπως ακούγεται κατά καιρούς. Επιπλέον, τη Γερμανία την συμφέρει να υπάρχουν στη ζώνη του ευρώ όσο περισσότερες χώρες είναι δυνατόν. Διότι έχοντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, μπορεί να πουλά περισσότερα σε αυτούς από ότι αυτοί μπορούν να πουλάνε στη Γερμανία.

Αν η Ελλάδα λοιπόν δεν είχε βοηθηθεί σε αυτή τη συγκυρία και τα πράγματα έφταναν στα άκρα, η ανησυχία των Γερμανών είναι ότι η Ελλάδα ίσως αποφάσιζε να βγει από το ευρώ και να αρχίσει να τυπώνει δραχμές. Αυτός είναι ο λόγος που η καγκελάριος της Γερμανίας θέτει τη βοήθεια προς την Ελλάδα σαν θέμα σταθεροποίησης του ευρώ και λιγότερο σαν θέμα βοήθεια προς την Ελλάδα. Επειδή λοιπόν είναι προς ο εθνικό συμφέρον της Γερμανίας η σταθερότητα του ευρώ, η Γερμανία θα κάνει ότι είναι δυνατόν -και με το όποιο κόστος- για να αποτραπεί η αποσταθεροποίηση. Προς αυτή τη κατεύθυνση η Γερμανία συμβάλλει στη τωρινή χρηματοδότηση της Ελλάδος.
Το πρόγραμμα σταθερότητας της Ελλάδος όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχει. Αφενός διότι η προσαρμογή είναι πολύ δύσκολη και αφετέρου, αν όλα πάνε καλά και σύμφωνα με το πρόγραμμα (και δεν γίνει κάποιο οικονομικό ατύχημα στο ενδιάμεσο), το 2014 η Ελλάδα θα έχει χρέος (στην καλύτερη περίπτωση)140% του ΑΕΠ. Αν λοιπόν η Ελλάδα σήμερα είναι αποκλεισμένη από την αγορά ομολόγων με χρέος 120% του ΑΕΠ, για ποιο λόγο να μας ανοίξουν τις πόρτες τους οι αγορές όταν θα έχουμε χρέος 140% του ΑΕΠ; Και εδώ τώρα μπαίνει ένα άλλο ερώτημα. Αν οι αγορές θα είναι κλειστές για την Ελλάδα και μετά το 2014 (ένα σίγουρο στοίχημα), θα συνεχίσει να μας αναχρηματοδοτεί το χρέος μας το ΔΝΤ και η ΕΕ; Και αν ναι, μέχρι πότε; Έχει άραγε όρεξη η Γερμανία και η ΕΕ να αναχρηματοδοτήσουν όλο το Ελληνικό χρέος της Ελλάδος από το 2014 και μετά; Η εκτίμηση μου είναι όχι.
Μια λύση λοιπόν για το Ελληνικό ζήτημα μας ήρθε πριν μερικές μέρες από έναν τραπεζίτη. Πριν μερικές μέρες και προς μεγάλη έκπληξη των πάντων, Ο Thomas Meyer (chief economist της Deutsche Bank) έκανε μια "εκπληκτική δήλωση". Είπε ότι αν η αγορά χάριζε το 50% των Ελληνικών χρεών, τότε το πρόβλημα της Ελλάδος θα μπορούσε να φτιαχτεί άμεσα και η Ελλάδα θα μπορούσε να δανειστεί και πάλι από τις αγορές σε λίγο καιρό. Σημειώστε ότι τέτοια δήλωση δεν την έκανε εν αγνοία του Josef Ackermann (επικεφαλής της Deutsche Bank), οποίος είναι πολύ καλός φίλος της Angela Merkel. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Ackermann και η Merkel έχουν συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο κατ' ιδίαν.
Για ποιο λόγο όμως η Γερμανία να διαγράψει το 50% των Ελληνικών χρεών; Διότι σύμφωνα με πολλούς παράγοντες της αγοράς, είναι προτιμότερο η Γερμανία να υπογράψει μια επιταγή για 25 δις ευρώ προς το Γερμανικό τραπεζικό σύστημα για να διαγράψει το 50% των Ελληνικών ομολόγων που κατέχουν και να τελειώνει το πρόβλημα εδώ, παρά να δώσει η Γερμανία 25 δις σε δάνεια μέχρι το 2014 και κατά πάσα πιθανότητα να συνεχίσει να δίνει και μετά το 2014 και να ασχολείται με την Ελλάδα για τουλάχιστον μια δεκαετία και χωρίς σίγουρα αποτελέσματα. Η κατάληξη είναι ότι την Γερμανία την συμφέρει πάρα πολύ το ευρώ και θα έκανε τα πάντα για να μην διασπαστεί η ένωση. Μια επιδότηση προς της Ελλάδα για να παραμείνει στην ένωση είναι ένα σχετικά μικρό τίμημα. Το ερώτημα είναι, η Ελληνική κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό και έχει άραγε συζητήσει με τους Γερμανούς το ενδεχόμενο μια οργανωμένης, συντονισμένης στάσης πληρωμών με σκοπό να μειωθεί το Ελληνικό χρέος κατά 50%;

Καυτές πατάτες, καθρεφτάκια και αμέτρητα μέτρα

2010-05-03T13:43:00.003+03:00

Όταν το 2004 ανέλαβε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έξω από όλες τις – ούτως ή άλλως κίβδηλες προεκλογικές εξαγγελίες – το πρώτο διάστημα η κατάσταση στο κυβερνητικό σχήμα ήταν εξαιρετικά μουδιασμένη.

Κι αυτό γιατί, μπορεί η κάθε αξιωματική αντιπολίτευση να ασκεί τον λεγόμενο «κοινοβουλευτικό έλεγχο» όσο περιμένει να (ξανά)βγει στην εξουσία, παρόλα αυτά στην παράδοση-παραλαβή των υπουργείων η κατάσταση είναι πάντα εξόχως διαφορετική από αυτή που ήλπιζε ότι θα συναντήσει. Δεν είναι μυστικό: έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι η κάθε κυβέρνηση προκειμένου να ασκήσει επικοινωνιακή – και μόνο – πολιτική, κρύβει ελλείμματα, ανεργία και ένα σωρό άλλα καυτά στοιχεία τόσο από την πολιτεία, όσο και από τους ξένους εταίρους – προϊσταμένους μας.

Γρήγορα-γρήγορα λοιπόν, έκαναν απογραφή. Και δήλωσαν ότι παρέλαβαν (κι αυτοί) χάος.

Και πού το περίεργο;

Μεγαλώσαμε με το παραμύθι των «άδειων ταμείων» και της «καμμένης γης». Μεγαλώσαμε με την ανικανότητα των δύο μεγάλων κομμάτων που παραδοσιακά αλληλοκατηγορούνται, αλληλοκαταστρέφοντας τις πολιτικές τους εκατέρωθεν κάθε τέσσερα χρόνια.

Μεγαλώσαμε σε ένα κράτος χωρίς καμία συνέχεια. Σε ένα κράτος που επανιδρύεται κάθε τετραετία, προσπαθώντας να αντιπαλέψει ένα πανίσχυρο πελατειακό σύστημα, τουλάχιστον εκατό ετών.

Οι Αμερικάνοι λένε “you can’t teach an old dog new tricks” (δε μπορείς να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί). Εγώ λέω «πως μπορεί ένα μωρό τεσσάρων ετών να μάθει σε έναν αιωνόβιο γέρο να συμπεριφέρεται διαφορετικά; Κι αφού αποδεδειγμένα αυτή η προσπάθεια αποτυγχάνει τα τελευταία 35 χρόνια, γιατί συνεχίζουμε να προσπαθούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κάθε τετραετία;»

Χθες το βράδυ είδα έναν δημοσιογράφο του Sky News να λέει: «η Ελλάδα έχει περισσότερους δημόσιους υπάλληλους από τη Γαλλία. Μόνο που η Γαλλία έχει 70 εκατομμύρια πληθυσμό και η Ελλάδα 10».

Λησμόνησε να συμπληρώσει μάλλον, ότι μολαταύτα παραμένουμε οι βασιλιάδες της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της αναβλητικότητας. Μία γιγάντια κρατική μηχανή που είναι τόσο δύσκολο να κινηθεί πια.

Και μ' αυτά και μ' εκείνα, ξυπνήσαμε ξαφνικά μια ωραία πρωία και όλα μας φταίγανε.

Μας έφταιγε ο Σημίτης γιατί έκανε τους Ολυμπιακούς να φτάσουν τα 24 δις από τα 2 δις που ήταν αρχικά.

Μας έφταιγε ο Καραμανλής γιατί γιγάντωσε το δημόσιο χρέος χωρίς να αφήσει ούτε μισό σοβαρό έργο στη χώρα.

Μας φταίει ο Παπανδρέου γιατί έλεγε ότι υπάρχουν τα λεφτά και τώρα μας έσφιξε τόσο πολύ το ζωνάρι που η πάλαι ποτέ λιτότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τώρα φαντάζει περίπατος.

Και με περίσσια αναίδεια, βροντοφωνάζουμε: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα»!

Μα, ποια κλεμμένα;

Και από πού να τα φέρουν πίσω;

Εμείς δεν ήμασταν που από κάθε κυβέρνηση και κάθε βουλευτή ξεχωριστά ζητούσαμε να διορίσουμε τα παιδιά μας στο δημόσιο για να αποκατασταθούν;

Εμείς δεν ήμασταν που συγκαλύπταμε τις ρεμούλες του κάθε υπουργού, αρκούμενοι σε κάθε είδους επιδοτήσεις;

Εμείς δεν ήμασταν που γκρινιάζαμε κάθε χρόνο για αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στα επιδόματα;

Εμείς δεν ήμασταν που ζητούσαμε τους Ολυμπιακούς, το Μετρό, την Εγνατία, την Αττική οδό, την ΠΑΘΕ, την ψηφιακή εποχή;

Αλήθεια, αναρωτηθήκαμε ποτέ από πού θα προέλθουν τα χρήματα για όλες αυτές τις παροχές ή το μόνο που μας ενδιέφερε πάντα ήταν να βολευτούμε λίγο περισσότερο;

Ποιος από εμάς νοιάστηκε πραγματικά για τη χώρα του;

Φταίνε οι πολιτικοί και το σύστημα θα μου πείτε. Προφανώς, και το δέχομαι. Αλλά ποιος συντήρησε τους ίδιους πολιτικούς και το ίδιο σύστημα επί 35 τουλάχιστον χρόνια; Οι Γερμανοί ή οι Σουηδοί;

Γιατί δεν μιλήσαμε ποτέ;

Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε, πιθανότατα όμως δεν είστε σε θέση να το παραδεχτείτε: γκρινιάζουν μόνον όσοι είναι έξω από το σύστημα. Όσοι αισθάνονται βολεμένοι, άρα και διαπλεκόμενοι με αυτό, απλά το βουλώνουν.

Οι πολιτικοί στη χώρα μας, ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας (συμπεριλαμβανομένων και όλων των μικρών κομμάτων που πέρασαν ποτέ από τη Βουλή) έχουν διαπράξει τα πιο τραγικά λάθη, τους χειρότερους σχεδιασμούς με το ελάχιστο όραμα που θα μπορούσε να έχει κανείς για τη χώρα του και θα έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά ως εθνικοί προδότες.

Και μιλάω σοβαρά.

Αλλά για ποιόν τα έκαναν όλα αυτά; Και ποιος αντιστάθηκε;

Ποιος τα πήρε, τέλος πάντων, όλα αυτά τα κλεμμένα;

Οι περίσσιοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι καλοπληρωμένες επιτροπές, οι χλιδάτοι διευθυντάδες, οι αμέτρητοι διοικητικοί των νοσοκομείων, οι άχρηστοι αγροφύλακες, οι πενταετείς του στρατού, οι κρατούντες υπερνομάρχες/νομάρχες/αντινομάρχες/δήμαρχοι/αντιδήμαρχοι με τους αυλικούς και τα ταξίδια τους, οι πληρωμένοι παπάδες-δημόσιοι υπάλληλοι και τόσοι άλλοι…

Και ποιοι είναι όλοι αυτοί; Λίγοι και εκλεκτοί; Τσιράκια των πολιτικών;

Είστε σίγουροι ότι είναι τόσο λίγοι;

Λίγοι και βλάκες είναι όσοι δεν έφαγαν. Όσοι δεν ζήτησαν και όσοι δεν εξυπηρετήθηκαν ποτέ από το σύστημα.

Μη βιάζεστε να αυτοχαρακτηριστείτε. Σκεφτείτε λίγο καλύτερα... Εσείς δεν πήρατε ποτέ; Τίποτα;

Ελάτε τώρα...

Θέλετε να μου πείτε ότι τα λεφτά τα φάγανε οι πολιτικοί παρέα με τους εργολάβους-μεγαλοεκδότες; Ότι τα ξοδέψαμε σε μίζες για τα δημόσια έργα; Σε υποβρύχια που γέρνουν και σε Mirage που δεν χρειαζόμαστε; Σε υπερκοστολογημένα φάρμακα και προμήθειες του δημοσίου; Όλα;

Προφανώς και εκεί. Αλλά αυτά, είναι εγκλήματα που συντελέστηκαν από μία φορά. Όσο μεγάλα κι αν ήταν, όσο υψηλές κι αν ήταν οι μίζες, δόθηκαν μία φορά.

Οι υψηλοί μισθοί σε άχρηστους υπαλλήλους και επιτροπές, όλα τα επιδόματα, οι παχυλές συντάξεις και οι παροχές, ακολουθούν τη μοίρα ολόκληρου του δημόσιου τομέα: είναι μόνιμες. Και αυτά τα λάθη που δημιουργεί η μία κυβέρνηση, δεν τα κληροδοτεί απλά ως «καυτή πατάτα» στην επόμενη. Τα κληροδοτεί ως καρκίνωμα στο ίδιο το κράτος. Ως καρκίνωμα που μεγαλώνει και γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Που απομυζεί τον πλούτο της χώρας και τον κατασπαταλά σε πλασματική ποιότητα ζωής. Ποιος δεν λιμπίστηκε ένα εξοχικό, ένα τζιπ, ένα δεύτερο μικρό και πρακτικό αυτοκίνητο, να σπουδάσει τα παιδιά του στο καλύτερο πανεπιστήμιο του εξωτερικού (για να μπορέσει κι αυτό με τη σειρά του να διεκδικήσει με αξιώσεις μια σίγουρη θέση στο δημόσιο), να μπορεί να κάνει διακοπές δύο μήνες το χρόνο;

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη απάτη του πολιτικού μας συστήματος. Ούτε τα λεφτά που φάγανε πρωτογενώς οι ίδιοι, ούτε τα λεφτά που κατασπατάλησαν με ευκολία μέσα από λάθος πολιτικές σε τρίτους. Όταν καταφέρνεις να κάνεις μέρος του συστήματος τον κάθε απλό πολίτη, του βουλώνεις το στόμα. Τον έχεις απλά να γκρινιάζει όταν θελήσει λίγο ακόμη μέλι και τον παραμυθιάζεις με παροχές, βολέματα και ψεύτικες ελπίδες. Ελπίδες όμως με πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης.

Όταν πρωτοάκουσα τον Καραμανλή μετά από 1-2 χρόνια διακυβέρνησης, να διατυμπανίζει πως «η βαριά βιομηχανία της χώρας μας είναι ο τουρισμός» πάγωσα. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Οποία κατάντια, να δηλώνει μια χώρα ότι η βαριά της βιομηχανία είναι ο τουρισμός. Μα, αλήθεια, οι άλλες χώρες δεν έχουν τουρισμό; Η Ισπανία, η Πορτογαλλία, η Αγγλία, η Ιταλία, η Τουρκία, δεν είναι χώρες που έχουν υπέροχο τουρισμό; Μήπως μας έπιασε πάλι η μεγαλομανία μας, νομίζοντας ότι, λόγω του ήλιου, της θάλασσας και των νησιών μας, έχουμε καλύτερη τουριστική βιομηχανία απ’ τους υπόλοιπους;

Εγώ, πάντως, το διάβασα κάπως ανάποδα όλο αυτό τότε: είμαστε ένα τίποτα, ένα μηδενικό που δεν παράγει τίποτα και περιμένουμε τους ξένους να ‘ρθουν να μείνουν στα rooms to let, να φάνε τα τζατζίκια και τους μουσακάδες μας για να λειτουργήσει η χώρα.

Κανένα εθνικό όραμα, κανένα οργανωμένο σχέδιο, καμία αειφόρος ανάπτυξη.

Μόνο ντροπή.

Τόσα χρόνια, τόσα πεταμένα λεφτά και ούτε μία υποδομή. Ούτε μία παραγωγική μονάδα. Ούτε μία σοβαρή εξαγωγή. Μόνο επιδοτήσεις, παροχές και μπαλώματα. Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Για να γίνουν όλοι ένα – μικρό έστω – μέρος του συστήματος. Για να βουλώσουν όλα τα στόματα. Για να γίνουμε όλοι συμμέτοχοι στην απάτη.

Και τι καταλάβαμε;

Να είμαστε μια χώρα-περίγελος των υπολοίπων, να έχουμε στερήσει από εμάς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας δεκαετίες πραγματικής ανάπτυξης, να χοροπηδάμε σαν άλλοι ιθαγενείς μόλις μας πετάξουν λίγα καθρεφτάκια και εν τέλει να το βουλώνουμε μπροστά στα αμέτρητα μέτρα που μας επιβάλλονται τώρα.

Γιατί ξαφνικά καταλάβαμε ότι πρέπει να πληρώσουμε τα σπασμένα, τα δανεικά που συντήρησαν την ψευτιά του προσωπικού μας “American Dream”.

Καταλάβαμε ότι δεν υπάρχουν κότες που γεννούν επ’ άπειρο χρυσά αυγά.

Καταλάβαμε ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει υγιές ισοζύγιο, παρά μόνο ένα απλωμένο χέρι που ζητάει συνεχώς δανεικά για να μπορέσει να βουλώσει στόματα.

Καταλάβαμε ότι αντί να ζητάμε να βολέψουμε τον εαυτό μας, πρέπει να διεκδικήσουμε να βολευτεί ολόκληρη η χώρα με – μικρές έστω – μονάδες παραγωγής και εξαγωγών, προκειμένου να καλύψουμε τουλάχιστον τις δικές μας ανάγκες χωρίς να εισάγουμε αλόγιστα.

Θέλω να ελπίζω δηλαδή ότι όντως το καταλάβαμε.

Γιατί αν δεν το καταλάβαμε και τώρα, είμαστε απλώς άξιοι της τύχης μας.

Το αύριο δεν χτίζεται με όρους του χθες

2010-03-21T01:28:00.003+02:00

Ο Αριστοτέλης έγραψε «φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν».

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.

Ως τέτοιο λοιπόν οργανώνεται ανέκαθεν σε ομάδες, δημιουργώντας κοινωνίες τις οποίες καλείται να σχεδιάσει και να διαχειριστεί όσο το δυνατόν καλύτερα με τα βασικότερα μέσα που τον ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα έμβια όντα.

Τον λόγο και την λογική.

Στην ανθρώπινη ιστορία, ουκ ολίγοι υπήρξαν αυτοί που προσπάθησαν να ελέγξουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Από τους φιλοσόφους, τη θρησκεία, τον στρατό μέχρι τους σύγχρονους πολιτικούς, είναι μακρύς ο κατάλογος των σωτήρων απανταχού γης.

Κάθε μία απ’ αυτές τις φάρες, επικαλείται πάντα τα δικά της πιστεύω, τα δικά της ιδανικά και καταστρώνει τα δικά της σχέδια για την επίτευξη των στόχων της.

Και – στις δημοκρατικές κοινωνίες τουλάχιστον – μένει ο απλός άνθρωπος να επιλέξει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα, αυτό που μιλάει στη δική του λογική προκειμένου να πετύχει την ατομική και συλλογική ευτυχία της κοινωνίας του.

Έτσι υποτίθεται δηλαδή.

Εγώ λοιπόν που μεγάλωσα στη δεκαετία του ’80 και ευτύχισα να ζω σε ένα σπίτι πολιτικοποιημένο, ξεφυλλίζοντας καθημερινά την εφημερίδα του πατέρα μου από τόσο δα παιδάκι, ανδρώθηκα περικυκλωμένος από τα πολιτικά δόγματα που επικρατούσαν μεταπολιτευτικά. Ήτοι τον σοσιαλισμό, τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό.

Όσα χρόνια παρατηρώ τα πολιτικά πράγματα όμως, από κανέναν δεν άκουσα ποτέ ξεκάθαρα τι σημαίνει κάθε μία από τις παραπάνω έννοιες. Και όσο το έψαχνα άκουγα κι άλλες, με αποτέλεσμα να μπερδεύομαι όλο και περισσότερο: ουτοπικός σοσιαλισμός, καπιταλισμός, κοινωνικός φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, μαρξιστές, τροτσκιστές, χριστιανοδημοκράτες…

Μπούρδες.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι πολλοί από τους 300 βουλευτές μας δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα σχετικά με την πραγματική ιδεολογία του κόμματός τους – πολλοί, δε, αγνοούν (ή ξεχνούν;) μέχρι και τις ιδρυτικές διακηρύξεις τους.

Και μόνο αυτός ο άκρατος θεωρητισμός των πολιτικών απόψεων και συστημάτων ήταν όμως αρκετός για να συντηρεί στη σύγχρονη ιστορία μας εθνικούς διχασμούς, εμφυλίους πολέμους, μπλε και πράσινα καφενεία κ.ο.κ.

Το κατανοώ, βέβαια.

Όταν έχεις μάθει τόσα χρόνια να διαπλέκεσαι με τον κάθε πολιτικάντη, πρόκειται πλέον για μία σχέση εξάρτησης: θα με βοηθήσεις να βγω, θα σε βολέψω αφού βγω. Τόσες δεκαετίες είχαμε κάθε λόγο να παίρνουμε προσωπικά το συμφέρον της όποιας παράταξης, της όποιας πολιτικής, του όποιου Μαυρογιαλούρου, αδιαφορώντας πρακτικά για όλο το υπόλοιπο σύστημα – πολιτικό και κοινωνικό.

Να το πω απλά.

Νοιαστήκαμε για το δικό μας δέντρο και, όχι απλά αφήσαμε το δάσος να καίγεται, ρίξαμε και βενζίνη από πάνω.

Βαρέθηκα σε αυτή τη χώρα να ακούω ότι ο ένας παρέλαβε χάος από τον άλλο. Ότι οι μεν είναι καλύτεροι από τους δε. Χωρίς κανείς να έχει τα κότσια να χτυπήσει το κακό – το ίδιο το σύστημα δηλαδή – στη ρίζα του.

Αμ πώς το κάνεις αυτό; Αφού στην ίδια ρίζα στηρίζεσαι κι εσύ, κι εμείς και όλοι…

Και ύστερα απορούμε "που πήγαν τα λεφτά".

Στις τσέπες τις δικές σας, του δίπλα, του απέναντι.

Κι αν εσείς δεν φάγατε, υπήρξατε μεγάλα κορόϊδα.

Ύστερα όμως ήρθαν οι Ευρωπαίοι.

Που κι αυτοί καλύτεροι δεν είναι – απλώς έτυχε να είναι πιο γρήγοροι από εμάς και φρόντισαν κάτι τέτοιες χοντρές παθογένειες να τις επιλύσουν μερικές δεκαετίες νωρίτερα, κάνοντας τώρα τους τιμητές.

Άρχισε, πάντως, να σφίγγει ο κλοιός κι εμείς σαν να το πήραμε σιγά-σιγά απόφαση ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα.

Όχι κομματικά. Εθνικά.

Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε μία ιστορική στιγμή.

Μας δίνεται μία πραγματικά ιστορική ευκαιρία να ξεχάσουμε τους δογματισμούς, να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα πολιτικά συστήματα του χθες που έχουν δανειστεί τα κόμματα του σήμερα και τα σέρνουν ως δεκανίκια για να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο.

Θυμηθείτε για μια στιγμή πως πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος. Και ο άνθρωπος έχει τον λόγο και τη λογική ως βασικά του όπλα – δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Έτσι λοιπόν, στη δική μου λογική, δεν μπορώ να εξηγήσω ορισμένα πολύ απλά και βασικά πράγματα όπως:

Γιατί δεν υπάρχει ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο;
Γιατί δεν δημοσιοποιούνται οι μισθοί κάθε δημόσιου υπάλληλου;
Γιατί υπάρχουν τόσα άπειρα και ανόητα επιδόματα;
Γιατί όταν υπηρεσίες καταργούνται ή υπολειτουργούν, δεν απορροφώνται οι υπάλληλοι σε άλλες υπηρεσίες όπου υπάρχει έλλειψη;
Γιατί έχουμε τόσους ασφαλιστικούς φορείς και όχι έναν (και όχι τρεις κ. Λοβέρδο) για όλους τους Έλληνες;
Γιατί επιτρέπεται ο αντικοινωνικός διαχωρισμός των ταμείων σε ευγενή και… αγενή, γεγονός που επιτρέπει με τη σειρά του στην αυτόματη δημιουργία χαμηλοσυνταξιούχων;
Γιατί δεν υπάρχει μία και μόνη ενιαία σύνταξη για όλους – άσχετα από το πόσο δούλεψε ο καθένας και που – καταργώντας τις ασφαλιστικές εισφορές και καλύπτοντας τη σχετική δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω άλλων ανάλογων φόρων απευθείας σε όλες τις επιχειρήσεις;
Γιατί έχουμε ακόμη το ΙΚΑ και δεν ενσωματώνονται όλα αυτά τα ιατρεία στα νοσοκομεία;
Γιατί οι γιατροί στο ΙΚΑ έχουν δικαίωμα να διατηρούν και ιδιωτικά ιατρεία, παρασέρνοντας τον κόσμο σε αυτά εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του;
Γιατί οι πανεπιστημιακοί γιατροί στο ΕΣΥ, έχουν επίσης δικαίωμα να διατηρούν ιδιωτικά ιατρεία; Που ακούστηκε δημόσιος υπάλληλος να ιδιωτεύει;
Γιατί στα νοσοκομεία – και στο δημόσιο εν γένει – δεν έχουν λειτουργήσει στην πράξη οι νέες τεχνολογίες για τους πολίτες; Είναι δυνατόν να παλεύουμε κάθε φορά με έναν τόνο χαρτιά από γραφείο σε γραφείο για μια σφραγίδα;
Για ποιο λόγο δεν απαγορεύονται οι ιατρικοί επισκέπτες-κοράκια (αυτοί με τα κουστούμια και τις δερμάτινες τσαντούλες) και οι φαρμακευτικές εταιρίες με τα «συνέδρια» και τα laptop-δωράκια τους από τα δημόσια νοσοκομεία; Που ακούστηκε να επιτρέπεται οικονομική συναλλαγή (υπό τύπου ενημέρωσης για τα νέα φαρμακευτικά προϊόντα) στο δημόσιο σε τόσο χαμηλά κλιμάκια (βλ. γιατρούς) αντί να υπάρχουν συγκεκριμένες επικαιροποιημένες οδηγίες από το υπουργείο για τα σκευάσματα και τα υλικά;
Γιατί συγκεκριμένες υπηρεσίες του δημόσιου τομέα – οι οποίες αποδεδειγμένα καθίστανται ανεπαρκείς – δεν μεταφέρονται στον ιδιωτικό τομέα για μείωση του λειτουργικού κόστους (λ.χ. είσπραξη φόρων);
Γιατί υπάρχουν ακόμη «κλειστά» επαγγέλματα;
Γιατί οι παπάδες συνεχίζουν και αμείβονται από το κράτος ως δημόσιοι υπάλληλοι, σε μία χώρα που πρεσβεύει – υποτίθεται – την ανεξιθρησκία;
Γιατί δεν υπάρχει ένας ενιαίος φορέας τεχνολογικής διαχείρισης που θα συντονίσει ΟΛΕΣ τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας εποχής στον δημόσιο τομέα, με σκοπό να εξοικονομηθούν χρήματα αλλά και να γίνει παραγωγικότερο το σύστημα για τον πολίτη;
Γιατί δεν έχει γίνει online το σύστημα συνταγογράφησης φαρμάκων, ώστε να ελέγχονται από τον γιατρό, στον ασθενή και έπειτα στο φαρμακείο όλες οι παρατυπίες άμεσα και να τιμωρούνται οι ένοχοι;
Γιατί επιτρέπεται η προμήθεια από τους πολίτες των φαρμάκων που συνταγογραφεί το ΕΣΥ από ιδιωτικά φαρμακεία (που αποκομίζουν τεράστια ποσοστά κέρδους, ειδικά από τα ακριβά φάρμακα) και όχι από τα δημόσια φαρμακεία που υπάρχουν μέσα σε κάθε νοσοκομείο;
Γιατί ξοδεύουμε τέτοια υπέρογκα ποσά σε αμυντικές δαπάνες όταν θεωρητικά ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ;
Γιατί δεν παράγουμε τίποτα και στηριζόμαστε μόνο στον τουρισμό ως «βαριά βιομηχανία»;
Γιατί οι αγροτικοί συνεταιρισμοί δεν καθοδηγούνται ώστε να παράγουν προϊόντα τα οποία αυτή τη στιγμή εισάγουμε αφειδώς (λ.χ. τυριά σε κρέμα, πικάντικες σάλτσες, κ.λπ.) και ασχολούμαστε μόνο με τις επιδοτήσεις τους;

Εντάξει, βαρέθηκα να γράφω. Η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη.

Το πιάσατε το νόημα, πιστεύω.

Λίγο το μυαλό μας να βάλουμε να δουλέψει, πέντε μόνο λεπτά αν αφιερώσουμε από τον χρόνο μας, είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μας θα βρει με ευκολία ένα σωρό από κακώς κείμενα, σύμφωνα με τις προσωπικές του εμπειρίες.

Το έγκλημα που συνετελέσθει όμως τις προηγούμενες δεκαετίες από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις είναι πραγματικά τεράστιο.

Η μεταπολίτευση έφτασε στο βιολογικό της τέλος.

Και απέτυχε παταγωδώς.

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αυξήσουμε τις απαιτήσεις μας από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να σταματήσουμε να κοιτάμε την τσέπη μας ως μονάδες και να κοιτάξουμε πια και το σύνολο.

Το κομματικό σύστημα δεν έχει σημασία.

Η λογική είναι που τα καθορίζει όλα.

Και αυτή την παράλογη Ελλάδα που χτίσανε οι πολιτικοί μας και οι γονείς μας με τα βολέματά τους και τις απάτες τους, εγώ τους τη χαρίζω.

Η ιστορία μέχρι στιγμής σας τιμωρεί.

Αμείλικτα.

Στο χέρι σας είναι αν θα καταφέρετε την ύστατη στιγμή να σας δικαιώσει.

TAXI: Από τον κηφήνα στη μέλισσα

2010-03-20T19:45:00.004+02:00

Πάει τόσος καιρός που συζητιέται το θέμα με την κρίση, τα spreads και όλα τα συναφή, που νομίζω ότι δεν θα τελειώσει ποτέ.

Βλέπω το όλο θέμα να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για σκληρές μεταρρυθμίσεις που σε άλλες περιπτώσεις θα είχαν ξεσηκώσει λαϊκή μήνη.

Μάλιστα μία φίλη μου είπε χαριτολογώντας: «αν ο Καραμανλής έπαιρνε τα μισά μέτρα απ’ ότι ο Γιώργος, θα είχε γίνει ήδη πραξικόπημα».

Μπορεί.

Και έχουν δικαίωμα όσοι θέλουν να κατηγορούν τον Γιώργο για αντισοσιαλιστική πολιτική, πλην όμως οι μεγάλες ανατροπές γίνονται – συνήθως – μια κι έξω και οι ιστορικές ευκαιρίες – δυστυχώς – σπανίζουν.

Χαίρομαι, όμως, πραγματικά που βλέπω να μην υπολογίζεται το πολιτικό κόστος (ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα στη σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία) και να υπάρχει ένα γενικό συμμάζεμα προς πάσα κατεύθυνση.

Ειδικά, όμως, αυτό με τους ταξιτζήδες, ήταν το πιο γελοίο θέμα των ημερών.

Δηλαδή, για μισό λεπτό.

Παίρνουν επιδότηση όταν αγοράζουν τα αυτοκίνητά τους. Παίρνουν επιδότηση όταν αλλάζουν τα αυτοκίνητά τους. Παίρνουν επιδότηση για να εγκαταστήσουν τηλεματικά συστήματα.
Και ΔΕΝ φορολογούνται, οι βιοπαλαιστές, ελεύθεροι – κατά τα λοιπά – ρακένδυτοι, επαγγελματίες ταξιτζήδες.

Και γκρινιάζουν στα κανάλια ότι το κράτος θέλει να σβήσει τον κλάδο.

Κι εγώ απορώ.

Πρώτον, για ποιόν ακριβώς λόγο το επάγγελμά σας είναι «κλειστό»; Τι οξεία κοινωνική αδικία και ανισότητα είναι αυτή που απαγορεύει στον οποιονδήποτε Έλληνα να βγάλει μία άδεια ταξί για να ζήσει κι αυτός την οικογένειά του;

Δεύτερον, αφού κόπτεστε πως βγάζετε 50 ευρώ την ημέρα, για ποιο λόγο μοσχοπωλούνται οι άδειες των ταξί – και μάλιστα για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ – αφού το επάγγελμά σας είναι τόσο ποταπό;

Τρίτον, εάν το επάγγελμά σας είναι κλειστό γιατί επιτελεί κάποιου είδους κοινωνικής πολιτικής (λ.χ. άδειες σε πολύτεκνους, κ.λπ.) για ποιο λόγο επιτρέπεται η μεταπώληση της άδειας από τον αρχικό ιδιοκτήτη;

Τέταρτον, με ποιο σκεπτικό επιδοτήστε για την αγορά του κύριου εξοπλισμού σας; Θυμίζω εδώ πως ο κοινωνικός ρόλος των επιδοτήσεων είναι είτε για εξυγίανση, είτε για αναβάθμιση, είτε για καταπολέμηση της ανεργίας, κ.λπ. Η δικές σας επιδοτήσεις με ποιο σκεπτικό δίνονται ακριβώς; Κατά πόσο ανάγκη έχει ένας ταξιτζής τα 4.500 ευρώ του κράτους, όταν ξοδεύει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για να αγοράσει την άδειά του;

Πέμπτον, για ποιο λόγο δεν υπάρχει – μαζί με την απελευθέρωση του επαγγέλματος – και απελευθέρωση των κομίστρων; Χαρακτηριστικά αναφέρω πως στη Βουλγαρία λ.χ. υπάρχουν «φθηνά» και «ακριβά» ταξί. Τα μεν είναι μικρά αυτοκινητάκια που λειτουργούν με υγραέριο και τα δε είναι τα κλασσικά μεγάλα αυτοκίνητα που λειτουργούν με βενζίνη ή πετρέλαιο. Γιατί να μην υπάρχει ελευθερία στον καταναλωτή να επιλέξει αυτό που τον συμφέρει και όχι αυτό που του επιβάλλετε;

Έκτον, εφόσον την βγάλατε τόσες δεκαετίες στο τζάμπα, με ποιο δικαίωμα μιλάτε τώρα που επέρχεται η φορολογική δικαιοσύνη; Κρίμα που δεν σας βάζουν να τα πληρώσετε αναδρομικά για να δείτε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερο επάγγελμα». Γιατί όταν ένας ελεύθερος επαγγελματίας δεν βγαίνει, το κλείνει και αλλάζει δουλειά.

Βολεμένοι.

Θα έπρεπε να ντρέπεστε μόνο για έναν λόγο.

Για το παράδειγμα που δίνετε στα παιδιά σας.

Για τους κηφήνες που μεγαλώνετε και θα μας κάτσουν κι αυτοί αύριο στον σβέρκο.

Ντροπή σας.

WiFi δίκτυο: σε ποιό κανάλι όμως;

2010-02-14T12:19:00.004+02:00

Κάθε φορά που έπρεπε να στήσω ένα ασύρματο δίκτυο, αντιμετώπιζα πάντα το ίδιο πρόβλημα: σε ποιο κανάλι να το δηλώσω;

Για όσους δεν γνωρίζουν, τα ασύρματα δίκτυα στους 2.4GHz (σαν αυτό δηλαδή που συνδέεστε στο ασύρματο router σας για να μπείτε στο internet), έχουν 13 κανάλια διαθέσιμα. Παρότι τα δίκτυα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες, δεν έχουν μεγάλη εμβέλεια, υπάρχει πάντοτε η περίπτωση να εκπέμπουν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται η εμβέλειά τους λόγω παρεμβολών. Με τη σωστή επιλογή του καναλιού λοιπόν, αποφεύγουμε το φαινόμενο της επικάλυψης.

Όσοι δε γνωρίζουν την παραπάνω λεπτομέρεια, συνήθως αφήνουν το ασύρματο router τους να εκπέμπει στο προδηλωμένο κανάλι του, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να το ρυθμίσουν. Επειδή, όμως, παρατηρείται το φαινόμενο τα ασύρματα routers της ίδιας εταιρίας να εκπέμπουν όλα εξ’ ορισμού στο ίδιο κανάλι (λ.χ. στο 6), το να αφήσουμε το προδηλωμένο κανάλι χωρίς να το ρυθμίσουμε, σημαίνει αυτομάτως μειωμένη ποιότητα σήματος για όλες τις συσκευές που εκπέμπουν στο συγκεκριμένο κανάλι – και της δικής μας, και του γείτονα δηλαδή.

Η μειωμένη ποιότητα σήματος συνήθως δε γίνεται αντιληπτή αν, στον χώρο που βρίσκεται το ασύρματο router και το laptop μας λ.χ., υπάρχει οπτική επαφή μεταξύ τους. Όταν όμως θέλουμε να διευρύνουμε την εμβέλεια του ασύρματου δικτύου μας και αρχίσουν να παρεμβάλλονται τοίχοι μέσα στο διαμέρισμα ή ακόμα και όροφοι σε μια πολυκατοικία, τότε η σωστή επιλογή του καναλιού εκπομπής, είναι μονόδρομος.

Πέρα απ’ αυτό όμως, ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε πραγματική ανάγκη να διορθώσουμε το κανάλι εκπομπής του δικτύου μας, πρέπει να έχουμε δικτυακή συνείδηση. Χρησιμοποιούμε δωρεάν ένα αγαθό –αυτό της ελεύθερης συχνότητας– το οποίο όμως καλούμαστε να το μοιραστούμε και με όλους τους άλλους. Μπορεί για μας να φαίνονται όλα εντάξει, πρέπει να είμαστε σίγουροι όμως ότι δεν δημιουργούμε πρόβλημα και στους άλλους.

Πώς ρυθμίζουμε το κανάλι λοιπόν;

Το να το ρυθμίσουμε είναι το μόνο εύκολο, μιας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να το αλλάξουμε μέσα από τη σελίδα ρυθμίσεων του ασύρματου router μας.

Το πρόβλημα, όμως, είναι άλλο: ποιο κανάλι πρέπει να επιλέξουμε;

Σίγουρα, πάντως, όχι ένα στην τύχη.

Τα καταναλωτικά ασύρματα δίκτυα, χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τα 802.11b και τα 802.11g (συνηθέστερα αποκαλούμενα B και G αντίστοιχα). Φυσικά υπάρχουν και άλλες κατηγορίες δικτύων, με πιο πρόσφατη για καταναλωτική χρήση την 802.11n, οι οποίες όμως δεν αποτελούν standard της αγοράς, τουλάχιστον όχι ακόμη.

Η βασική διαφορά των –παλαιότερων– B δικτύων, είναι ότι υποστηρίζουν ταχύτητες έως 11 Mbps, ενώ τα –νεώτερα– G, φτάνουν και τα 54Mbps. Για να μπορέσουν τα G δίκτυα όμως (τα οποία και αποτελούν σήμερα το standard της αγοράς μιας και είναι τα πιο διαδεδομένα) να υποστηρίξουν τόσο υψηλές ταχύτητες σε σχέση με τον προκάτοχό τους, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν μεγαλύτερο εύρος συχνότητας απ’ ότι τα δίκτυα B. Και εδώ ακριβώς έχει νόημα η επιλογή του καναλιού που λέγαμε προηγούμενα. Δείτε το παρακάτω γράφημα για να το καταλάβετε:

Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση

Έστω ότι εκπέμπουμε στο κανάλι 6. Αν το δίκτυό μας είναι 802.11b, σημαίνει ότι εκτός από το κύριο κανάλι εκπομπής, επικαλύπτονται εξ' ορισμού και τα δύο διπλανά του κανάλια – ένα πριν και ένα μετά (δηλαδή το 5 και το 7). Αν όμως το δίκτυό μας είναι 802.11g, που –όπως είπαμε ήδη– χρησιμοποιούν μεγαλύτερο εύρος συχνότητας, τότε εκτός από το κύριο κανάλι εκπομπής, έχουμε επικάλυψη και στα τέσσερα διπλανά του κανάλια – δύο πριν και δύο μετά (δηλαδή το 4, το 5, το 7 και το 8).

Το γράφημα, λοιπόν, μας δείχνει ότι ουσιαστικά έχουμε μόνο τρία μη-επικαλυπτόμενα κανάλια στα δίκτυα G: το 1, το 6 και το 11 – άρα θα πρέπει να προτιμάμε πάντα ένα από αυτά.

Αυτό όμως ισχύει στη θεωρία. Η πράξη είναι λίγο διαφορετική.

Πρώτα απ’ όλα, για να κρίνουμε ποιο κανάλι θα χρησιμοποιήσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε και τα κανάλια στα οποία εκπέμπουν οι γείτονές μας. Δυστυχώς τα Windows δεν αξιώθηκαν τόσα χρόνια να ενσωματώσουν μια τόσο απλή –αλλά τόσο χρήσιμη– πληροφορία, επομένως θα χρειαστούμε αναγκαστικά ένα τρίτο πρόγραμμα γι’ αυτή τη δουλειά.

Ένα πρόγραμμα που χρησιμοποιούσα πολλά χρόνια πριν για τέτοιου είδους scans, ήταν το NetStumbler, το οποίο όμως και δεν χώνεψα ποτέ γιατί μου φαίνονταν πάντα δύσχρηστο – εκτός από το γεγονός ότι ήθελε μέχρι και συγκεκριμένες κάρτες δικτύου για να δουλέψει σωστά.

Χάρηκα πολύ όταν διαπίστωσα ότι –ευτυχώς– το πάλαι ποτέ μονοπώλιο του NetStumbler έχει πια σπάσει. Πλέον υπάρχουν διάφορα προγράμματα που σας δίνουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για να κάνετε την επιλογή του καναλιού εκπομπής, εύκολη υπόθεση.

Το πιο απλό και εύχρηστο πρόγραμμα που βρήκα είναι το WirelessNetView και διατίθεται εντελώς δωρεάν. Πολύ απλά το κατεβάζετε, το αποσυμπιέζετε και το τρέχετε (δεν χρειάζεται καν εγκατάσταση). Το WirelessNetView θα εμφανίσει όλα τα διαθέσιμα ασύρματα δίκτυα που ανιχνεύονται στην εμβέλειά σας, μαζί με ένα σωρό διαγνωστικές πληροφορίες για το καθένα απ’ αυτά.

Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση

Από τα στοιχεία αυτά, μπορούμε να εξάγουμε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα για την επιλογή του καναλιού μας. Αρκεί να μελετήσουμε τα στοιχεία του προγράμματος και να απαντήσουμε στις παρακάτω ερωτήσεις:

1) Ποια κανάλια είναι ήδη κατειλημμένα στην εμβέλειά μου;
2) Πόσα άλλα δίκτυα εκπέμπουν στο ίδιο κανάλι;
3) Πόσο «δυνατά» τα πιάνω στην εμβέλειά μου;
4) Σε τι κατάσταση εκπέμπουν; B ή G;

Για παράδειγμα, όπως βλέπετε και στο παραπάνω screenshot, στην εμβέλειά μου εκπέμπουν 13 δίκτυα. Με μία ταξινόμηση στα κανάλια, βλέπουμε ότι τα πιο πολυσύχναστα είναι το 1 και το 6. Άρα, σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία των μη-επικαλυπτόμενων καναλιών, μας απομένει για χρήση μόνο το κανάλι 11. Αυτό θα ήταν σωστό μόνο στην περίπτωση που τηρούσαν όλοι την αρχή των μη-επικαλυπτόμενων καναλιών, επιλέγοντας πάντα μόνο τα κανάλια 1, 6 ή 11.

Στη δική μου περίπτωση όμως, αν χρησιμοποιούσα το κανάλι 11, θα είχα σίγουρη επικάλυψη από το κανάλι 9. Παρότι το συγκεκριμένο δίκτυο δεν είναι καθόλου δυνατό – μόλις στα -92db (μη μπερδεύεστε με το μεγάλο νούμερο, ο αριθμός έχει αρνητικό πρόσημο), επειδή εκπέμπει στο κανάλι 9 έχει ήδη επικάλυψη στα κανάλια 8 και 10 (μιας και εκπέμπει στα 11Mbps απ’ ότι βλέπουμε, άρα πρόκειται για δίκτυο 802.11b). Αν δηλώσω εγώ το κανάλι 11, θα δημιουργήσω επικάλυψη στα κανάλια 9, 10 και 12, 13 (μιας και εκπέμπω σε 802.11g), δημιουργώντας πιθανό πρόβλημα και σε μένα και στον γείτονα.

Επομένως απομακρύνομαι όσο μπορώ, πηγαίνοντας στο κανάλι 13, επικαλύπτοντας έτσι μόνο τα κανάλια 11 και 12 που είναι ήδη άδεια. Μετά το κανάλι 13 δεν υπάρχουν άλλωστε επιλέξιμα κανάλια για να επικαλύψω, άρα ακόμη καλύτερα.

Ελπίζω τα παραπάνω παραδείγματα να σας έδωσαν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, έτσι ώστε να αρχίσουμε να αποκτούμε όλοι μας τη δικτυακή συνείδηση που έχει ανάγκη ο ψηφιακός μας κόσμος.

Καλές συνδέσεις σε όλους.

Αγρότης μόνος, ψάχνει

2010-01-27T00:43:00.004+02:00

Απολαυστικό και ξεκαρδιστικό το παρακάτω κείμενο στο blog του Νίκου Ζαχαριάδη. Αναδημοσιεύω μετά χαράς:

Κορυφώνονται οι εθιμοτυπικές απεργιακές κινητοποιήσεις των αγροτών στην εθνικές οδούς της χώρας. Σήμερα μάλιστα έγινε και η παραδοσιακή ρίψη πορτοκαλιών και λοιπών εσπεριδοειδών στο οδόστρωμα ενώ αύριο ακολουθεί η ρήψη οπωροκηπευτικών πλην των αγγουριών. Τα Καλυβιώτικα τα αγγούρια οι περήφανοι αγρότες μας αποφάσισαν να τα κρατούν υπό μάλης σε μια συμβολική κίνηση υπονοώντας με σαφή τρόπο ότι θα τα βάλλουν και φέτος στο κώλο των υπόλοιπων Ελλήνων. «Δεν θα σας πονέσουμε πολύ» διαβεβαίωσε τους έλληνες πολίτες ο εκπρόσωπος του μπλόκου του Προμαχώνα Παύλος Αραμπατζής. Το πλύσιμο με κατσικίσιο γάλα των δρόμων μάλλον θα λάβει χώρα λίγο πριν την προγραμματισμένη συνάντηση των αγροτών με την υπουργό αγροτικής ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή αφού έγινε δεκτό σχετικό αίτημα του γνωστού λαϊκού δημοσιογράφου (?) Γιώργου Αυτιά από τους αγροτοσυνδικαλιστές καθώς παραπονέθηκε ότι δεν έχει αρκετές διαθέσιμες κάμερες για να καλύψει όλο αυτό το μπάχαλο που του ανεβάζει τα κατεστραμμένα του νούμερα.

Άξιο αναφοράς είναι ότι η υπουργός αγροτικής Ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή δεν αρέσει στους αγρότες καθώς τους την λέει κατάμουτρα και τους ξεφτιλίζει επιχειρηματολογώντας όπως δεν έχουν συνηθίσει μέχρι τώρα από σοβαρό πολιτικό πρόσωπο. Οι αγρότες είναι φανερά δυσαρεστημένοι καθώς απουσιάζει και από τα μπλόκα ο προκάτοχος της, Σωτήρης Χατζηγάκης, που του οφείλουν τα νέα Jeep που απέκτησαν από προηγούμενες επιδοτήσεις και χορηγήσαμε εν αγνοία μας οι υπόλοιποι πολίτες. Ωστόσο το κενό του επιφανούς στελέχους της δεξιάς παράταξης έρχεται να καλύψει η καλλίπυγος Πετρούλα του σταθμού ανοχής STAR η οποία σκαρφαλώνοντας με χάρη ελαφίνας στα τρακτέρ ανεβάζει την λίμπιντο των μεσήλικων αγροτών μας κάνοντας τους να αναρωτιούνται αν φοράει κιλότα. (σ.σ: Δεν φοράει)

Εξαιρετικά αναστατωμένη επίσης φέρεται να είναι η γνωστή παρουσιάστρια Σίσσυ Χριστίδου καθώς οι αγρότες που φιλοξενεί στην υπέροχη εκπομπή της έχουν αφιονιστεί και αρνούνται πεισματικά να παντρευτούν τα προξενιά που τους έκανε εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συναδέλφων τους. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες οι αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους γατί είναι ασύλληπτος ο Μιχάλης Χριστοφοράκος και ο μοναχός της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Την σχετική δήλωση εξέφρασε ανερυθρίαστα στο τηλεοπτικό σταθμό Mega o εκπρόσωπος του μπλόκου στην Αλαμάνα Βάϊος Γκάνης. Η Σισσυ Χριστίδου απαιτεί από την κυβέρνηση Παπανδρεόυ την άμεση σύλληψη του πρώην στελέχους της SIEMENS και του μοναχού Εφραίμ για να πέσουν οι τόνοι και να ανοίξουν επιτέλους οι δρόμοι. Στο πλευρό της συντάχθηκε το στέλεχος του βαθέως ΠΑΣΟΚ με ένα φρύδι και fan της εκπομπής Τώνια Αντωνίου.

Ο φασισμός των μπλόκων: απ' τ' αλώνια, στα σαλόνια.

2010-01-24T15:42:00.011+02:00

Πόσες μέρες πάνε, αλήθεια, από τότε που οι αγρότες κλείσαν τους δρόμους;

Φτάσαμε ήδη τις 10.

Πόσα χρόνια κρατάει αυτή η συνεχιζόμενη αλητεία;

Σίγουρα τα τελευταία 20.

Αυτή τη φορά είπα να το παίξω καλός. Αρχικά, όταν στήθηκαν τα πρώτα μπλόκα, ενοχλήθηκα μιας και μετακινούμαι ιδιαίτερα συχνά στην Εγνατία οδό. Παραμέρισα όμως προς στιγμήν την οργή μου και επιχείρησα μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση στο θέμα.

Όμως στη χώρα αυτή που μας έριξε η μοίρα να ζούμε, η υποκρισία πάντοτε ξεχείλιζε. Και όταν όλοι κόπτονται τόσο εύκολα, με κάθε αφορμή, για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, ξεχνάνε ότι βασικό προαπαιτούμενο είναι η ελεύθερη διακίνηση. Η σκέτη.

Εντάξει, οι αγρότες έχουν κάποια θεσμικά και οικονομικά αιτήματα και κάπως πρέπει να τραβήξουν την προσοχή. Διερωτώμαι όμως: ποιά αιτήματα είναι αυτά, πόσο βάσιμα είναι, με ποιόν τρόπο εκφράζονται και κυρίως ποιανού την προσοχή ακριβώς πρέπει να τραβήξουν;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Πρώτα απ’ όλα τα θεσμικά. Βλέπω τόσες μέρες τους αγρότες στα μπλόκα να διαμαρτύρονται με τον καθέναν απ’ αυτούς να λέει άλλα ντ’ άλλων. Λογικό, αφού δεν έχουν κάποιο αναγνωρισμένο γενικό συντονιστικό όργανο και κάθε μπλόκο κοιτάζει απλώς τα μικροσυμφέροντα της περιοχής του, χωρίς κλαδική στόχευση και προγραμματισμό. Την ίδια στιγμή οι αγρότες δεν αναγνωρίζουν τα πανελλαδικά θεσμικά τους όργανα (βλ. ΠΑΣΕΓΕΣ) και θεωρούν ότι δεν εκφράζονται από αυτά.

Αλλά ας είμαστε σοβαροί. Ποιός ψήφισε τα όργανα αυτά; Εγώ ή εσείς; Κι αν κάποιοι «εργατοπατέρες» διεπλάκησαν άλλοτε με τους κομματικούς μηχανισμούς, γιατί δεν καταφέρονται οι ίδιοι οι αγρότες εναντίον τους, ώστε να επιτευχθεί αυτή η περιβόητη «αυτοκάθαρση» και την πληρώνει ο κόσμος; Γιατί να πληρώνουμε εμείς κάθε χρονιά τα δικά τους λάθη;

Ύστερα είναι και τα οικονομικά. Λογικό, μιας και τα τελευταία 20 χρόνια, δε θυμάμαι να έχουν γίνει ποτέ μπλόκα μόνο με θεσμικά αιτήματα… Ζητάνε –λέει– οι αγρότες να κανονικοποιηθούν τα περιθώρια χονδρικής-λιανικής, έτσι ώστε να μην κερδοσκοπούν οι έμποροι σε βάρος τους (π.χ. να μην αγοράζουν το κιλό την ντομάτα 5 και φτάνει στη λαϊκή 50). Λογικό. Πώς είναι δυνατόν όμως να παραβλέπουν τον πιο βασικό παράγοντα με τον οποίο κινούνται σήμερα οι αγορές; Την παγκόσμια ελεύθερη αγορά;

Στην Ελλάδα κάποτε φτιάχναμε αυτοκίνητα και ηλεκτρικές συσκευές – μαζί με πολλά άλλα πράγματα που αποτελούσαν την πάλαι ποτέ «βαριά βιομηχανία» της χώρας. Τα χρόνια πέρασαν, μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήρθε η παγκοσμιοποίηση, αποκτήσαμε ισχυρό νόμισμα, γλιτώσαμε από τη συνεχή διολίσθηση της δραχμής, μπήκαμε όμως και σε κάποια κανονιστικά πλαίσια που άλλους συνέφεραν και άλλους όχι.

Οικονομολόγος δεν είμαι και δε θέλω να μιλήσω τεχνοκρατικά, αλλά δεν είμαι και τόσο χαζός ώστε να μη κατανοώ πως οι αγορές κινούνταν –και θα κινούνται πάντα– με βάση το κριτήριο της προσφοράς και της ζήτησης. Έτσι, όταν τα εθνικά προϊόντα μας κρίθηκαν ακριβά ή κατώτερης ποιότητας, η αγορά παραμέρισε λ.χ. την εθνική μας παραγωγή αυτοκινήτων και ηλεκτρικών συσκευών και προσανατολίστηκε στις εισαγωγές από τη Γερμανία, την Αμερική, την Κίνα.

Αυτός είναι όμως και ο λόγος για τον οποίο μπορούμε να αγοράζουμε σήμερα φτηνά super τρακτέρ, όμορφα και δυνατά SUV για να κυνηγάμε στα βουνά το Σαββατοκύριακο, φτηνά inox ψυγεία με διπλές πόρτες και μουράτες LCD τηλεοράσεις 42” στο σαλόνι μας.

Λαϊκίζω, λέτε;

Απελθέτω απ’ εμού τον Καρατζαφέρην τούτον.

Προφανώς και δεν έχουν όλοι οι –πραγματικοί– αγρότες την οικονομική άνεση για όλα αυτά. Όμως οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι που επηρεάζονται από τους «έχοντες» αγροτοπατέρες που για ίδια συμφέροντα ξεσηκώνουν τους υπόλοιπους με εντελώς ανόητους τρόπους διεκδίκησης. Και το χειρότερο: αδυνατούν να εκτιμήσουν και την τρέχουσα οικονομική συγκυρία και τη γενικότερη κατάσταση και την ουσιαστική αλληλεπίδραση του κλάδου τους με την υπόλοιπη αγορά με αποτέλεσμα να χάνουν κάθε μέτρο διεκδικητικής έκφρασης.

Γιατί αρνούμαι να πιστέψω πως ο μόνος κλάδος που θίγεται μέσα στην όλη αυτή οικονομική συγκυρία των τελευταίων χρόνων είναι ο αγροτικός. Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια πολλούς άλλους κλάδους να καταστρέφονται τις τελευταίες δεκαετίες (ένδυση, υπόδηση, καπνοβιομηχανία, γούνα, κλωστοϋφαντουργία, ανθοκομία και τόσοι άλλοι) αλλά κανείς τους δεν έστησε μπλόκα στους δρόμους.

Ποτέ.

Όλοι γκρίνιαξαν, προσπάθησαν να διεκδικήσουν τα μέχρι τότε κεκτημένα, διαμαρτυρήθηκαν και όταν έφτασε η κατάσταση στο μη περαιτέρω, υποχώρησαν έντιμα και αποδέχτηκαν την ήττα τους. Διότι είναι μάταιο να πιστεύεις ότι μία εργατική τάξη μπορεί να σωθεί ή να θαφτεί μόνο από την εκάστοτε εθνική πολιτική. Και ειδικά το αγροτικό δεν είναι εθνικό θέμα – τουλάχιστον εδώ και 30 χρόνια που ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σκεφτείτε το πιο απλά: οι Έλληνες παραγωγοί οφείλουν να καλλιεργούν συγκεκριμένα προϊόντα και στις συγκεκριμένες ποσότητες που ορίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση (εξ’ ου και οι παχυλές επιδοτήσεις που παίρνουν). Αν η παραγωγή τους ξεφύγει (π.χ. βγάλουν περισσότερο βαμβάκι απ’ ότι έπρεπε) η τιμή του προϊόντος πέφτει διότι υπερκαλύπτεται η ζήτηση που υπολογίζεται για κάθε χρονιά. Παρόλα αυτά οι αγρότες βλέπουν τα κιλά μόνο σαν ευρώ. Πιέζουν κάθε φορά να διατηρηθεί η καλή τιμή, άσχετα με το αν έχουν υπερβεί τη ζήτηση. Από την άλλη, οι αγορές δεν είναι ηλίθιες. Αν βρουν κάπου φθηνότερο αγροτικό προϊόν (ειδικά σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, λ.χ. σιτάρι απ’ την Ουκρανία) θα προμηθευτούν νόμιμα ή παράνομα από εκεί – με αποτέλεσμα να ζημιωθεί η όποια εθνική παραγωγή, πράγμα το οποίο καταλαβαίνω και δικαιολογώ.

Όμως αυτές οι τίμιες μάχες δεν κερδίζονται στα μπλόκα. Κερδίζονται στην Ευρωβουλή με ενιαίο σχέδιο, απαιτώντας θωράκιση της αγροτικής παραγωγής, προστασία της εθνικής καλλιέργειας, θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει το πρόβλημα συνολικά, από την παραγωγή στην κατανάλωση.

Παρόλα αυτά οι αγρότες δεν πάνε στον διάλογο. Πώς να πάνε άλλωστε; Το πρόβλημά τους εξαντλείται στο να πάρουν λ.χ. οι Σέρρες τα λεφτά που –εντελώς ηλίθια– μοίρασε πέρυσι μονομερώς ο Καραμανλής στους αγρότες της Κρήτης, τόσο εύκολα και απλά, μέσα σε τρεις μόλις μέρες αγροτικών κινητοποιήσεων. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που δεν προσήλθε ο Αντώνης Σαμαράς στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή για να ασκήσει αντιπολίτευση. Τι να πει ο νέος αρχηγός της Ν.Δ.; Ότι το δικό του κόμμα ως κυβέρνηση, τα θαλάσσωσε πέρυσι και δημιούργησε ένα τραγικά παράλογο κεκτημένο; Ότι τα δικά του στελέχη βόλεψαν τότε τους αγρότες της περιφέρειάς τους, αφήνοντας τους υπόλοιπους στο έλεος της κακής αγοράς;

Μα και πάλι οι αγρότες δεν έχουν τη βούληση να λύσουν το πρόβλημα εν συνόλω σήμερα. Γιατί αν λυθεί, δεν θα έχουν μοχλό πίεσης τα επόμενα χρόνια με καινούρια μπλόκα. Θεωρούν ότι θα είναι «υποχείριο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην πραγματικότητα, δεν έχουν το κουράγιο να τα βάλουν με τον ίδιο τους τον κλάδο, ξεσκαρτάροντας την ήρα από το στάρι. Όταν οι μισοί απ’ αυτούς τους εργατοπατέρες σπέρνουν ίσα-ίσα για να τσιμπήσουν την παχυλή επιδότηση και δεν πάνε να θερίσουν ποτέ, πώς είναι δυνατόν να βάλουν τα χέρια τους για να βγάλουν τώρα τα μάτια τους;

Κάνουν απλά αυτό που μάθανε με περισσή επιτυχία από τους πατεράδες τους: «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Δεν βρέχει λεφτά; Μπλόκο. Και μάλιστα εκσυγχρονισμένο μπλόκο. Από το σαλόνι.

Και έτσι όλη η Ελλάδα χορεύει στον χορό των αγροτών. Της μοναδικής εργατικής τάξης που έχει πρόβλημα στη χώρα και δικαιούται να καθορίζει τις δικές μας ζωές, αφού όλοι εμείς οι υπόλοιποι καλοπερνάμε και κλείνουμε χαμογελώντας το μάτι στη δική τους ένδεια. Τους χρωστάμε και μας εκδικούνται. Ναι, τους χρωστάμε:

Γιατί από τις δικές μας τσέπες τρώνε τόσα χρόνια λεφτά που πολλοί δεν δικαιούνται.
Γιατί μόνο η αγροτική τάξη επιδοτείται αφειδώς κάθε χρόνο, θαρρείς και καμία άλλη τάξη στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.
Γιατί όταν άλλες χώρες πλουτίζουν δημιουργώντας νέα προϊόντα βασισμένα στην αγροτική παραγωγή, εμείς μένουμε κολλημένοι στα πορτοκάλια, στο βαμβάκι και στο στάρι.
Γιατί αρνούνται να συμβιβαστούν με τις εξελίξεις, να ακολουθήσουν την πρόοδο, να εναρμονιστούν με τις ανάγκες των αγορών, καινοτομώντας έναντι του ανταγωνισμού.

Ξυπνήστε επιτέλους από τον λήθαργο και δείτε γύρω σας.

Οι καιροί άλλαξαν. Οι αγορές άλλαξαν.

Σειρά σας να αλλάξετε κι εσείς.

Αν καταφέρατε τον κόσμο μία φορά να σκύψει πάνω στο πρόβλημά σας, να ενδιαφερθεί να μάθει και να σας συμπαθήσει, τον κάνατε να σας μισήσει εκατό φορές με την κλιμάκωση των κινητοποιήσεών σας.

Γιατί:

Εσάς δεν σας έστησε ποτέ κανένας μπλόκο εμποδίζοντάς σας να πάτε να δουλέψετε στο χωράφι σας ούτε σας έκοψε την παροχή νερού τον Αύγουστο ώστε να ξεραθούν όλα. Τα δικά σας μπλόκα όμως κάνουν ακριβώς αυτό. Και δεν θίγουν μόνο μία επαγγελματική τάξη. Τις θίγουν όλες μαζί ανεξαιρέτως με αποτέλεσμα –αντί για συμμάχους– να έχετε εχθρούς απέναντί σας το σύνολο των επαγγελματιών της χώρας.
Εσάς δεν σας στέρησε κανείς το δικαίωμα στην ασφάλεια, όταν εσείς την ίδια στιγμή προκαλείτε δεκάδες ατυχήματα και δυστυχήματα καθημερινά λόγω των μπλόκων, στερώντας από την κοινωνία τη χρήση των ασφαλών αυτοκινητοδρόμων την οποία άλλωστε πλήρωσε αδρά από την τσέπη της.
Εάν πραγματικά θέλατε να βρεθεί λύση στο πρόβλημά σας, θα φροντίζατε πριν απ’ όλα να φτιάξετε δημοκρατικά ένα συντονιστικό όργανο που να σας εκπροσωπεί και να σας εξυπηρετεί 100%. Θα προστρέχατε στον διάλογο –στον οποίο αρνείστε να συμμετάσχετε τώρα, αφού ο καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του και ξέρετε ότι θα γίνετε ρεζίλι αν πάτε– και θα καταθέτατε τις προτάσεις για συνολική λύση του προβλήματος, από την παραγωγή μέχρι και την κατανάλωση.
Αν και τότε ερχόσασταν σε ρήξη με την κυβέρνηση, μπορούσατε να αποκλείσετε συμβολικά το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ή τη Βουλή. Η υπόλοιπη χώρα δεν σας φταίει σε τίποτα, ούτε και ευθύνεται για την κατάντια σας. Οφείλετε να δείτε το πρόβλημα κατάματα και να παραδεχτείτε και τον εγωισμό σας και τον παραλογισμό σας και τα λάθη σας, πριν ρίξετε το βάρος στις πλάτες των άλλων. Το χρήμα στην κρατική μηχανή, τελικά στέρεψε. Αν το είχατε διαχειριστεί και εσείς, μεταξύ άλλων, πιο έξυπνα από παλιά, η μοίρα όλων μας θα ήταν σήμερα πολύ καλύτερη.
Κατηγορείτε όλες τις κυβερνήσεις ότι τάζουν και άλλοτε δίνουν, άλλοτε όχι. Ποιός τους υποβάλλει σε αυτή τη διαδικασία; Ποιός τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται έτσι; Ποιός τους εκβιάζει, προσπαθώντας κάθε χρονιά να στρέψει την κοινωνία εναντίον της; Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ ενάντια σε ποιόν καταφέρνετε τελικά να στρέψετε την κοινωνία με τους παραλογισμούς σας;
Ζητάτε εγγυημένο εισόδημα 15.000 ευρώ το χρόνο. Ποιά μερίδα Ελλήνων έχει εγγυημένο εισόδημα, πλην –και κακώς– των δημοσίων υπαλλήλων; Πόσοι Έλληνες νομίζετε ότι βγάζουν όντως 15.000 ευρώ το χρόνο, όταν ο βασικός μισθός στην Ελλάδα είναι κολλημένος –και επίσης κακώς– στα 700 ευρώ τον μήνα;
Αν πραγματικά ήσασταν αγωνιστές και παλικάρια –όπως διατείνεστε–, θα μένατε και θα περιφρουρούσατε, τουλάχιστον, τα μπλόκα στους δρόμους, όπως κάποτε. Μπλόκα από τον καναπέ του σαλονιού, πρώτη φορά είδα. Ραντεβού ξέρετε να δίνετε μόνο κάθε βράδυ στις 8, στα παράθυρα των καναλιών.
Πάνω απ’ όλα δεν έχετε κανένα δικαίωμα να στερείτε την ελεύθερη διακίνηση και να καταστρέφετε την εθνική παραγωγική μηχανή, διασύροντας ταυτόχρονα τη χώρα στο εξωτερικό. Κι αν είστε τόσο ευερέθιστοι και κόπτεστε για το εθνικό –και ουχί το προσωπικό σας– συμφέρον, δυστυχώς δεν είδα το ίδιο ποσοστό ευαισθησίας όταν λ.χ. οι βουλευτές μας, μόλις έναν μήνα πριν, καταψήφισαν τη μείωση των δικών τους παχυλών μισθών. Που ήταν τα τρακτέρ στο Σύνταγμα τότε;

Είναι αντρίκιο να παραδέχεσαι κάποτε και την ήττα σου. Είναι η καλύτερη αφορμή για να δεις πρώτα απ’ όλα τα προβλήματα μέσα στο δικό σου σπίτι, πριν φτάσεις να κάνεις τον τιμητή μέσα στα σπίτια των άλλων. Συμμαζέψτε λοιπόν το σκορποχώρι σας, οργανώστε τους συνεταιρισμούς σας, εκλέξτε τίμιους ανθρώπους στα όργανά σας, κωδικοποιήστε τα αιτήματά σας, καταθέστε τα επισήμως και μαζικά στο υπουργείο, καθίστε να κουβεντιάσετε σε νέα βάση όλα τα προβλήματα της αγροτικής τάξης από την αρχή μέχρι το τέλος και αν σας κοροϊδέψουν και πάλι, θα μας βρείτε δίπλα σας – χωρίς όμως μπλόκα στους δρόμους.

Άλλωστε, διατηρείτε στα χέρια σας την ίδια δύναμη με όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Στη δημοκρατία, ονομάζεται ψήφος.

Στον φασισμό, ονομάζεται μπλόκο.

Ενοχλητικό Blingee στο Facebook

2010-01-21T20:48:00.005+02:00

Τώρα τελευταία έχει κάνει την εμφάνισή της μία ιδιαίτερα ενοχλητική εφαρμογή στο Facebook με το όνομα “Blingee”. Το Blingee είναι μία εφαρμογή που επιτρέπει στους φίλους σας να στέλνουν διάφορες καρτούλες: χριστουγεννιάτικες κάρτες, πρωτοχρονιάτικες ευχές, χρόνια πολλά στα γενέθλιά σας και πάει λέγοντας.

Το κακό με αυτή την εφαρμογή είναι όταν ξαφνικά οι φίλοι σας αρχίζουν και στέλνουν αδιακρίτως την ίδια ακριβώς κάρτα σε όλους τους δικούς τους φίλους (όπου μέσα σ’ αυτούς είστε φυσικά κι εσείς) άσχετα αν η κάρτα αυτή σας ενδιαφέρει ή όχι. Και το χειρότερο: οι κάρτες δημοσιεύονται απευθείας στον «τοίχο» σας στο Facebook, με αποτέλεσμα αφενός να «βρωμίζει» ο τοίχος με άσχετες κάρτες και αφετέρου να πρέπει να τις σβήνετε όλες χειροκίνητα. Καθημερινά.

Το Blingee καταφέρνει να δημοσιοποιεί τις κάρτες του στον τοίχο σας επειδή την πρώτη φορά που λάβατε μία σχετική ειδοποίηση ότι έχετε κάρτα, πατήσατε από περιέργεια για να δείτε τι είναι. Από τότε, το Facebook θεωρεί ότι θέλετε να επιτρέπετε πάντα στο Blingee να δημοσιοποιεί οτιδήποτε από οποιονδήποτε φίλο σας στον τοίχο σας μέσω του Blingee.
Αν σας απασχολεί το συγκεκριμένο πρόβλημα λοιπόν, υπάρχει η λύση:

Αφού συνδεθείτε στο Facebook, πηγαίνετε στο παρακάτω link:

http://www.facebook.com/apps/block.php?id=3447538274&action=block&source=about

Πρόκειται για τη σελίδα ρυθμίσεων των εφαρμογών του Facebook που αφορά συγκεκριμένα στο Blingee.

Αφού μεταφερθείτε στην παραπάνω σελίδα, θα δείτε το εξής:

Πατήστε απλά στο “Block” και αυτό ήταν όλο! Το Blingee δεν θα ξαναενοχλήσει τον τοίχο σας.

Αφού πατήσετε στο “Block” το Facebook θα σας μεταφέρει στη σελίδα του Blingee. Δεν χρειάζετε να πατήσετε κάτι εκεί – μπορείτε να επιστρέψετε στο προφίλ σας κανονικά.

Την παραπάνω μέθοδο, μπορείτε να την ακολουθήσετε ακόμη κι αν δεν έχετε ενοχληθεί μέχρι στιγμής από το Blingee.

Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία άλλωστε, έτσι δεν λένε;

Συνωμοσιολογίες

2010-01-07T02:43:00.003+02:00

Γράφει ο -γνωστός συνωμοσιολόγος- φίλος μου Jimi στο Facebook status του:

How about this: 1) Γράφουμε www. 2) itanimulli (illuminati αντίστροφα) 3) .com 4) Πατάμε Enter. Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των Η.Π.Α.! Alright...

Πολύ μου άρεσε η ευρηματικότητα του δημιουργού. Ανήκει όμως το domain www.itanimulli.com (όπως γράφεται η λέξη 'Illuminati' ανάποδα δηλαδή) όντως στην Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των Η.Π.Α. ή κάποιος τους κάνει πλάκα;

Ώρα να πέσουν οι μάσκες:

- Πηγαίνετε σε ένα εργαλείο 'Web Whois', για παράδειγμα στο http://whois.domaintools.com
- Συμπληρώστε το domain www.itanimulli.com

Ας δούμε τα αποτελέσματα:

Registrant:
John Fenley
1985N 360E
Provo, Utah 84604-1803
United States

...Ουπς! Μάλλον δεν ανήκει στην NSA.

Administrative Contact:
Fenley, John

...και μάλλον η NSA δεν χρησιμοποιεί το Hotmail για την επικοινωνία της.

ICANN Registrar: GODADDY.COM, INC.

...και μάλλον η NSA δεν ψωνίζει domains από το... GoDaddy.com.

Registrant Search: "John Fenley" owns about 110 other domains

...και τέλος, ο ιδιοκτήτης αυτού του domain διαθέτει άλλα 110 - αντίστοιχα ή μη, θα σας γελάσω μιας και δεν έχω account στα DomainTools για να δω το πλήρες report. Πάντως η μαζική συλλογή και εμπορία domain names είναι γενικώς μια γνωστή επικερδής συνήθεια (κατάλοιπο της φρενίτιδας των .com της περασμένης δεκαετίας).

Καλή πλάκα τους έσκασε ο John Fenley πάντως :)

Υ.Γ. Domain forwards (ανακατεύθυνση από ένα οποιοδήποτε όνομα στο internet σε κάποια άλλη σελίδα) μπορεί να φτιάξει σχετικά εύκολα ο καθένας. Αν σας άνοιξε η όρεξη για πλάκες λοιπόν, στείλτε μου ένα mail να γράψω ένα σχετικό άρθρο με οδηγίες.

Καλή χρονιά!

Η απάτη του UIF

2009-12-22T01:50:00.003+02:00

Μου συμβαίνει όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια, να πέφτω πάνω σε downloads με μορφή UIF. Το αποτέλεσμα είναι να πονοκεφαλιάζω κάθε φορά και να ψάχνω ποιά μυστήρια εφαρμογή ανοίγει αυτού του είδους τα αρχεία, μιας και δεν αποτελούν standard της αγοράς και δεν ανοίγουν με κανένα γνωστό πρόγραμμα.

Δυστυχώς τα UIF ανοίγουν με διάφορα προγράμματα που όμως δε θα μπαίνατε ποτέ στον κόπο να αγοράσετε, μιας και δεν προσφέρουν κανένα άλλο επαναστατικό χαρακτηριστικό σε σχέση με ό,τι εμπιστεύεστε για να δουλεύετε μέχρι σήμερα. Τότε γιατί κάποιος μπαίνει στον κόπο να μοιράσει ένα download σε αυτό το παράξενο format, όταν το standard της αγοράς είναι λ.χ. το ISO;

Πολύ απλό.

Γιατί ο ίδιος που μοιράζει το πολύτιμο download που θέλετε, φτιάχνει και το πρόγραμμα που ανοίγει τον συγκεκριμένο τύπο αρχείου.

Μάλιστα οι συγκεκριμένοι κατασκευαστές έχουν ξεφύγει τόσο πολύ που σε μία προσπάθειά μου να ανοίξω το συγκεκριμένο UIF αρχείο που κατέβασα με το "συμβατό" MagicISO, εμφανίστηκε ξαφνικά το μήνυμα:

"Αυτή η έκδοση του UIF αρχείου δεν είναι συμβατή με τη συγκεκριμένη έκδοση του MagicISO. Παρακαλώ αναβαθμίστε το MagicISO στην τελευταία του έκδοση και ξαναδοκιμάστε".

Ωραίο marketing.

Επειδή όμως τέτοιες πονηριές τις βαριέμαι αφάνταστα, αφιέρωσα 10 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο μου για να βρω έναν εναλλακτικό τρόπο ώστε να κάνω τη δουλειά μου. Και ιδού!

- Κατεβάζετε το δωρεάν πρόγραμμα UIF2ISO
- Το τρέχετε και μετατρέπετε το UIF αρχείο σας σε ISO. Ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι το UIF θα χρειαστεί μερικά λεπτά ώστε να ολοκληρωθεί η μετατροπή.
- Ανοίγετε το ISO με το WinRAR, το Nero, το Daemon Tools Lite ή όποιο άλλο γνωστό πρόγραμμα χρησιμοποιείτε, μιας και το ISO είναι επαρκώς διαδεδομένο. Εναλλακτικά μπορείτε να το κάψετε σε CD/DVD με το επίσης δωρεάν πρόγραμμα ISO Recorder ή το ImgBurn.

Καλά downloads!

H θέση της γυναίκας κατά την Kαινή Διαθήκη

2009-12-11T15:07:00.003+02:00

Το διάβασα στο www.stinfora.com και το αναδημοσιεύω ως έχει:

Πριν από κάποια χρόνια άκουσα στην τηλεόραση έναν παπά, ενοχλημένο από παρατήρηση για το μισογυνισμό της βίβλου, να εξανίσταται κράζων «μα τι λέτε; για την εκκλησία μας η γυναίκα είναι σχεδόν ίση με τον άντρα!» Σχεδόν ίση – μέχρι εκεί μπόρεσε ο κακόμοιρος… Aς δούμε λοιπόν πόσο σχεδόν ίση είναι η γυναίκα στη βίβλο:

A΄ Πέτρου 3 (1): «Oμοίως αι γυναίκες υποτασσόμεναι τοις ιδίοις ανδράσιν.»

Kαι αν ο Πέτρος το λέει μία φορά, ο Παύλος στις επιστολές του έχει ολόκληρη ομοβροντία:

Προς Kολασσαείς 3 (18): «Aι γυναίκες υποτάσσεσθε τοις ανδράσι, ως ανήκεν εν Kυρίω.»

Προς Eφεσίους 5 (22-23): «Aι γυναίκες τοις ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθε ως τω Kυρίω, ότι ο ανήρ εστι κεφαλή της γυναικός.» (24): «Ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τω Xριστώ, ούτω και αι γυναίκες τοις ιδίοις ανδράσιν εν παντί.»

Προς Tίτο 2 (4-5): «Ίνα σωφρονίζουσι τας νέας φιλάνδρους είναι, φιλοτέκνους, σώφρονας, αγνάς, οικουρούς, αγαθάς, υποτασσομένας τοις ιδίοις ανδράσιν, ίνα μη ο λόγος του Θεού βλασφημήται.»

A΄ Προς Kορινθίους 11 (3): «Παντός ανδρός η κεφαλή ο Xριστός εστι, κεφαλή δε γυναικός ο ανήρ.» (7-9): «Aνήρ ……. . εικών και δόξα Θεού … γυνή δε δόξα ανδρός εστιν. ου γαρ έστιν ανήρ εκ γυναικός, αλλά γυνή εξ ανδρός· και γαρ ουκ εκτίσθη ανήρ διά την γυναίκα, αλλά γυνή διά τον άνδρα.»

A΄ Προς Tιμόθεο 2 (11-15): «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή· γυναικί δε διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ’ είναι εν ησυχία. Aδάμ γαρ πρώτος επλάσθη, είτα Eύα· και Aδάμ ουκ ηπατήθη, η δε γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε· σωθήσεται δε διά της τεκνογονίας.»

Σε απλά ελληνικά, δεν φτιάχτηκε ο άντρας για τη γυναίκα αλλά η γυναίκα για τον άντρα, οπότε η υποταγή της είναι θεάρεστη και η ανυπακοή βλασφημία. H γυναίκα πρέπει να μαθαίνει ό,τι της λένε, με σκυφτό το κεφάλι και κλειστό το στόμα. Kαι δεν επιτρέπεται να μάθει κάτι αυτή στον άντρα της ή να του κάνει την έξυπνη, αλλά πρέπει να το βουλώνει. Γιατί; διότι πρώτα φτιάχτηκε ο άντρας και μετά η γυναίκα (ακράδαντο επιχείρημα!) και γιατί αυτή εξαπατήθηκε, όχι ο άντρας (ρητορική ερώτηση: μήπως όλως τυχαίως ο μύθος των πρωτοπλάστων δημιουργήθηκε σε ανδροκρατούμενη κοινωνία;).

Aνάλογα και αλλού:

A΄ Προς Kορινθίους 14 (34-35): «Ως εν πάσαις ταις εκκλησίαις των αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν. Αλλ’ υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει. Ει δε τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τους ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν· αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν.»

Συνεννοηθήκαμε; οι γυναίκες απαγορεύεται να μιλάνε σε δημόσιο χώρο. Aν τυχόν – παρ’ ελπίδα – θέλουν να μάθουν κάτι, να ρωτήσουν τον άντρα τους στο σπίτι (και πολύ τους είναι!).

Eκτός από την ομιλία, η διάκριση περιλαμβάνει και τα της εμφανίσεως. Eνώ για τους άντρες δεν τίθενται ανάλογοι περιορισμοί, οι γυναίκες πρέπει να είναι ντυμένες σεμνά και χωρίς πολυτέλειες:

A΄ Προς Tιμόθεο 2 (8-9): «Bούλομαι ουν προσεύχεσθαι … τας γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς και σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μη εν πλέγμασιν ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί.»

Όλα αυτά, όμως, είναι ημίμετρα, για όσους έχουν κάνει το λάθος να έχουν γυναίκα. H ιδεώδης λύση είναι ριζικότερη:

A΄ Προς Kορινθίους 7 (1): «Kαλόν ανθρώπω γυναικός μη άπτεται.»

Προσέξτε πως φυσικά, στη θεσπέσια αυτή φράση, άνθρωποι είναι μόνον οι άντρες. Παρακάτω έρχεται και η εξήγηση για το καλόν του πράγματος:

A΄ Προς Kορινθίους 7 (32-34): «O άγαμος μεριμνά τα του Kυρίου, πώς αρέσει τω Kυρίω· ο δε γαμήσας μεριμνά τα του κόσμου, πώς αρέσει τη γυναικί.»

Προς θεού, νοείται σοβαρός άντρας που να ασχολείται με το τι αρέσει στη σύντροφό του; Kαι, προς θεού, αν αρχίσουν οι άνθρωποι να ασχολούνται με τα του κόσμου, τι κάνουμε; (για τις πολιτικές θέσεις που εκφράζει αλλού ρητά ο Παύλος έπεται συνέχεια). Πάντως ο ίδιος ο Παύλος, κατά τα λεγόμενά του, εφάρμοζε πιστά τη ριζική λύση – το κακό είναι ότι θα του άρεσε να κάνουν όλοι το ίδιο:

A΄ Προς Kορινθίους 7 (7-8): «Θέλω γαρ πάντας ανθρώπους είναι ως και εμαυτόν … λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήραις, καλόν αυτοίς εστιν εάν μείνωσιν ως καγώ.»

Aναρωτιέμαι, μήπως είχε και κάποιο προσωπικό πρόβλημα ο Παυλάκης;

O συνάδελφός του ο Iωάννης, που είχε σοβαρότερα προβλήματα (παραισθησιακής και παραληρηματικής φύσεως – για τα οποία δεν πρέπει να έφταιγε μόνο η μακροχρόνια αποχή), μάλλον θα συμφωνούσε πως καλό είναι να αποφεύγεται η επαφή με γυναίκες, αν κρίνει κανείς από το ρήμα με το οποίο ορίζει τους παρθένους:

Aποκάλυψη 14 (4): «Oύτοί εισιν οι μετά γυναικών ουκ εμολύνθησαν.»

Τα σχόλια δικά σας.

Γιούχου

2009-11-03T09:50:00.002+02:00

Σήμερα έλαβα το παρακάτω email:

Έι,
πώς κάνεις πρόσφατα;
Θα ήθελα να σας εισαγάγω μια πολύ καλή παρέα και η ιστοσελίδα του www.xxx.com . Μπορεί να σας προσφέρει όλα τα είδη ηλεκτρονικών προϊόντων που ενδέχεται να έχουν ανάγκη, όπως οι φορητοί υπολογιστές, GPS, τηλεόραση LCD, κινητά τηλέφωνα, ps3, MP3 / 4, μοτοσικλετών και ειδών κλπ. .......
Μπορείτε να πάρετε κάποιο χρόνο για να έχουν τον έλεγχο, πρέπει να υπάρχει κάτι ενδιαφέρον θα θέλατε να αγοράσετε.
Η επαφή email: xxx@xxx.com MSN: xxx@xxx.com
Η ελπίδα εσείς μπορείτε να διασκεδάσετε σε αγορές από την εν λόγω εταιρεία!
Χαιρετισμοί

Η αυτόματη μετάφραση στην υπηρεσία των spammers.

Ο πιο αδύναμος, κινητός κρίκος

2009-10-23T00:19:00.006+03:00

Αν μέσα στον πανικό της καθημερινότητάς μας και στην αφόρητη πίεση του χρόνου, κατορθώναμε να εξοικονομήσουμε μόλις πέντε λεπτά, θα καταφέρναμε θαύματα.

Το πιστεύω.

Αν, για παράδειγμα, συντάσσαμε μία λίστα με τα σημαντικότερα πράγματα που θεωρούμε ότι επαναλαμβάνουμε με λάθος τρόπο, ποιό πιστεύετε ότι θα ήταν το αποτέλεσμα;

Αφενός θα επιβεβαιώναμε τον βαθμό παράνοιας που κουβαλάμε.

Τίποτα το κακό με αυτό, άνθρωποι είμαστε.

Αφετέρου όμως, όλο και κάτι θα διορθώναμε.

Κάποια στιγμή, έστω.

Θα προσπαθήσω να βοηθήσω λίγο τη σκέψη σας.

Μία από τις δικές μου παραξενιές, ας πούμε, είναι να αλλάζω αρκετά συχνά νούμερα και συσκευές κινητών τηλεφώνων.

Τα νούμερα τα αλλάζω πιο αραιά, συνήθως μια φορά τον χρόνο, μάλλον όταν αρχίζω να χάνω σιγά-σιγά τον ύπνο μου από διάφορες περιττές και ανεπιθύμητες κλήσεις.

Τις συσκευές όμως τις αλλάζω συχνότερα, ως γνήσιο τεχνοκρατικό geek που θέλει να παίζει με κάθε τι καινούριο.

Μάλλον όμως όλα αυτά δεν σας ενδιαφέρουν και πολύ.

Είμαι σίγουρος πάντως, ότι έχετε βρεθεί κι εσείς στη δυσάρεστη θέση να μην έχετε φορτίσει το κινητό σας (που είχε δηλαδή να χτυπήσει πέντε μέρες και ξεχάσατε ότι το κουβαλούσατε), να περιμένετε ένα σημαντικό τηλεφώνημα (θα κάνει τελικά τα γιουβαρλάκια η μαμά για το βράδυ;) και να ψάχνετε φορτιστή.

Τι φορτιστή;

Έχεις Nokia με μικρό βύσμα; Έχω έναν από το παλιό μου, αλλά έχει το μεγάλο τσουτσούνι.

Σε μια πρόχειρη καταγραφή πάνω στο γραφείο μου, βρίσκω ένα Nokia, ένα Samsung, ένα LG, ένα iPhone και ένα bluetooth Motorola, από τα οποία χρησιμοποιώ σίγουρα τις δύο συσκευές σε καθημερινή βάση, συν το bluetooth όταν θυμάμαι να το φορτίσω.

Και για όλα αυτά έχω τους κανονικούς landline φορτιστές, τους φορτιστές αυτοκινήτου και τα καλώδια για τη σύνδεση με τον υπολογιστή.

Πανδαισία.

Φταίω εγώ λοιπόν που επιλέγω να χρησιμοποιώ διαφορετικές συσκευές στην καθημερινότητά μου;

Μήπως εγώ ο ίδιος κάνω τη ζωή μου δύσκολη;

Ή μήπως κάποιοι προσπαθούν να με δυσκολέψουν, κατευθύνοντάς με έμμεσα να μείνω πιστός στη δική τους εταιρία για να απολαμβάνω το, απλό και αυτονόητο, προνόμιο να χρησιμοποιώ έναν και μόνο φορτιστή;

Με το ίδιο τσουτσούνι.

Ευτυχώς το συγκεκριμένο πρόβλημα ανέλαβε να το λύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την καθιέρωση ενός ενιαίου φορτιστή για όλες τις μάρκες, από το 2010.

Έτσι θα γλιτώσουμε επιτέλους από τον συγκεκριμένο πονοκέφαλο, αφού πλέον θα ψάχνουμε έναν οποιονδήποτε, κοινό φορτιστή, θα τονωθεί η αγορά με τις μειώσεις στα νέα μοντέλα, αφού θα μπορούν να κυκλοφορούν πλέον και χωρίς φορτιστές, αλλά και θα ελαχιστοποιήσουμε όλο το περιττό ηλεκτρονικό σκουπιδομάνι που μας έχει κατακλύσει τις τελευταίες δεκαετίες.

Τότε λοιπόν, γιατί δεν έγινε κάτι αντίστοιχο τόσα χρόνια τώρα και η αγορά της τεχνολογίας είναι σιδηροδέσμια της τεχνολογίας της αγοράς;

Είναι πολύ απλό.

Κάποιοι άργησαν να πάρουν σύνταξη.

Βρέθηκε, σου λέει, ένας καλός άνθρωπος, ο Ευρωπαίος επίτροπος για θέματα βιομηχανίας ονόματι Γκίντερ Φερχόιγκεν, ο οποίος προφανώς βαρέθηκε να παίζει κι αυτός με τα τσουτσούνια, φώναξε τους μεγαλύτερους κατασκευαστές κινητών και τους τράβηξε τ’ αφτιά: «ή αποδέχεστε έναν κοινό φορτιστή, ή περνάμε σχετικό νόμο και το κάνετε με το ζόρι».

Μάσησαν κι αυτοί και σκέφτηκαν ότι τα θέλουν τ’ αφτιά τους.

Γι αυτό λοιπόν, όσο διαπιστώνω να περνάνε τα χρόνια και η αγορά να συνεχίζει να κινείται με τέτοιες στείρες επιχειρηματικές πρακτικές που πηγάζουν από νεκρά, παλαιολιθικά, επιχειρηματικά μυαλά, μόνο μία αντίδραση μπορώ να έχω.

Βαριέμαι.

Γιατί νιώθω το τεχνολογικό άρμα να γίνεται τρένο και πύραυλος, και αυτοί οι παππούδες να προσπαθούν ακόμη να το κάνουν ζάφτι με το καμουτσίκι, νομίζοντας ότι οι καταναλωτές θα είναι για πάντα το κοπάδι τους.

Αμ, δε σφάξανε.

Πριν από δύο χρόνια, για παράδειγμα, είχα αγοράσει το LG Shine. Ωραίο τηλέφωνο, τα είχα γράψει και τότε. Θυμάμαι όμως ότι όταν το αγόρασα, δυσπιστούσα λίγο στο θέμα του ότι πλέον πάω σε μία «εναλλακτική», μα καθόλα υποσχόμενη και ελπιδοφόρα τότε, εταιρία.

«Θα έχει service»; «Θα βρω εύκολα φορτιστή αυτοκινήτου»; «Θα ταιριάζουν τα καλώδια»;

Τέλος πάντων, το πήρα και με βόλεψε. Ένα χρόνο μετά λοιπόν που βγήκε το καινούριο LG Secret, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Είχε και ωραίες πολυδιαφημισμένες καινοτομίες (άθραυστη οθόνη αφής, ανθρακονήματα, αισθητήρα κατεύθυνσης, κ.λπ.), ήμουν ήδη ευχαριστημένος και από το προηγούμενο, το πήρα κι αυτό.

Έλα μου όμως που το νέο μοντέλο είχε σημαντικά προβλήματα, με κυριότερο όλων ότι κολλούσε πανεύκολα και ήταν αργό. Βλέποντας όμως ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα το είχε και το σύνολο των υπόλοιπων αγοραστών, περίμενα καρτερικά να βγάλουν καμιά μια αναβάθμιση.

Και δεν έβγαλαν ποτέ.

Την τελευταία, μάλιστα, φορά που έφαγα μερικές ακόμα άπειρες ώρες να ψάχνω για ένα ψήγμα ενημέρωσης από κάποιον αρμόδιο στο forum της LG και είδα την ξεδιάντροπη απάντηση «για να λυθούν τα προβλήματά σας θα πρέπει να αγοράσετε το επόμενο μας μοντέλο», πήγα απλά και αγόρασα ένα iPhone.

Γιατί βαρέθηκα να συμμετέχω εκβιαστικά σε αυτό το χαζό παιχνίδι.

Η αγορά είναι παγκόσμια, ελεύθερη και ανοιχτή και όποιος δεν το πήρε ακόμη χαμπάρι, έχασε.

Είστε ο πιο αδύναμος κρίκος, λυπάμαι πολύ.

Και θα σας πω και γιατί πήρα iPhone.

Γιατί είναι ένα solid, high-class τηλέφωνο που ενσωματώνει απλόχερα τρομερές τεχνολογικές καινοτομίες, μου επιτρέπει να βάλω ένα σωρό χρήσιμα και άχρηστα προγράμματα χωρίς να φάω τα νιάτα μου, έχει τα λιγότερα (αν όχι καθόλου) προβλήματα που έχω δει ποτέ σε κινητό, δουλεύει άψογα με τον υπολογιστή, είναι σύγχρονο, απλό και πάνω απ’ όλα νιώθω την ασφάλεια μιας εταιρίας που με σέβεται.

Και όταν προκύπτει το οποιοδήποτε θέμα, δεν μου λέει «αγόρασε το επόμενο μοντέλο», αλλά κάνω δύο κλικ και κατεβάζω εύκολα την αναβάθμιση με όλα τα καινούρια καλούδια, χωρίς να παρακαλάω, χωρίς να ψάχνω, χωρίς να τρέχω στα service, χωρίς να χάνω τα δεδομένα μου και χωρίς να νιώθω εγκλωβισμένος.

Όταν λοιπόν αυτή η εταιρία βγάλει ένα καλύτερο μοντέλο, θα το αγοράσω μετά χαράς, τρέφοντας βαθειά εκτίμηση που με σεβάστηκε ως καταναλωτή της. Γιατί θα το αγοράσω από επιλογή. Όχι από ανάγκη.

Να το πω με δυο λόγια; Τα μυαλά της Apple είναι φρέσκα και σκέφτονται φρέσκα. Και οι παππούδες του ανταγωνισμού δε μπορούν ούτε να το χωνέψουν, ούτε να το αντιγράψουν.

Θέλω λοιπόν όλοι αυτοί οι 60άρηδες μάνατζερ που παίζουν κάτι τέτοια ανόητα παιχνίδια στις πλάτες μας για να διορθώσουν τους ελλειμματικούς ισολογισμούς που οι ίδιοι προκάλεσαν στις εταιρίες τους, να καβαλήσουν τις E-class τους, να πάρουν τα εφάπαξ τους, να πάνε να παίξουν με τα εγγόνια τους, μασουλώντας τα άνοστα γιαούρτια με τις φυτικές στερόλες τους.

Και να με αφήσουν ήσυχο.

Την ιστορία, τη γράφουν πάντοτε οι νικητές. Και στην αγορά, νικητής είναι ο καινοτόμος σε όλα τα επίπεδα.

Υ.Γ.: Η Nokia, λέει, μόλις διαπίστωσε πτώση στις πωλήσεις και ελλείμματα, άρχισε τις γκρίνιες και τις αγωγές. Φιλική συμβουλή: κι εσείς πάνω σε καινοτομίες άλλων πατήσατε για να φτιάξετε κάτι πρωτοπόρο κάποτε, δεν είναι ντροπή. Αν δε μπορείτε να συμβιβαστείτε και να συγχρονιστείτε με τις ραγδαίες εξελίξεις στην αγορά, καλύτερα να επιστρέψετε στην εποχή που φτιάχνατε λάστιχα. Ίσως αυτό να μπορείτε να το κάνετε και καλύτερα, ποιος ξέρει;

Ο μέθυσος, η Έλενα και το τζιπ. Έγχρωμον.

2009-10-21T11:31:00.006+03:00

Πολύ ωραία τα γράφει ο φίλος μου ο Σκύλος και μου φτιάχνει το κέφι πρωί-πρωί.

Ok, το άρθρο του είναι πριν από ένα μήνα, αλλά εδώ μιλάμε για κλασσικό έργο...

Ολοι Ελενα Ραπτη στις εκλογες, δαγκωτο!
Μη γελάτε, ρε μαλάκες. Διαβάστε τι γράφει η έγκριτη τζάμπα εφημερίδα "Σήμερα στη Θεσαλονίκη" στο φύλλο (και φτερό!) της περαζμένης Πέμπτης [οι αγκύλες δικές μου].

"Η καρδιά της Ελενας είναι γεμάτη αγάπη! "Για μένα υψηλή πολιτική είναι να παλεύω για να δίνονται λύσεις στα καθημερινά ανθρώπινα προβλήματα", δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή της στην εφημερίδα μας η Ελενα Ράπτη. Κάποιοι μπορούν να πουν ότι είναι λόγια του αέρα ενόψει και των επικείμενων εκλογών [φωτχιά να πέσει να τους κάπσει τους κακοηθέστατοι!]. Η στήλη, ωστόσο, θα σας αποκαλύψει δύο "ανθρώπινες ιστορίες" που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Ηταν ένα κρύο βράδι στη Θεσσαλονίκη, πριν μερικά χρόνια. Εριχνε χιονόνερο. Μια μάνα είχε πάει στην TV 100. Τουρτούριζε και στην αγκαλιά της έσφιγγε τα δυο ανήλικα παιδιά της. [εδώ μπαίνουν τα βγιολιά] "Ο άνδρας μου είναι μέθυσος και μας δέρνει. Φύγαμε απο το σπίτι για να γλιτώσουμε. Βρείτε μας κάπου να μείνουμε απόψε. Πεινάμε και θα ξεπαγιάσουμε", παρακάλεσε τους δημοσιογράφους [εννοεί τους νεωκόρους που λιβανίζουν τον ατσαλάκωτο]. Εκείνοι τηλεφώνησαν στην τότε αντιδήμαρχο κοινωνικής πολιτικής. "Πάρτε τηλέφωνο τη Δευτέρα στον...τάδε", ήταν η απάντησή της. "Μα είναι Παρασκευή", επέμειναν οι δημοσιογράφοι, αλλά μάταια [εδώ διακρίνουμε λεπτή νότα αντιπολίτευσης προς τη δημοτική αρχή]. Τότε, τηλεφώνησαν στην Ελενα [τι θα πεί "ποιά Ελενα; Μία είναι η Ελενα. Σε ποια θα τηλεφωνούσαν στην Ακρίτα, ή στη Ναθαναήλ;]. Εκείνη διασκέδαζε σε κάποιο μαγαζί της πόλης. Δεν πέρασε μισή ώρα, και σε λίγο έφτασε με ένα στρατιωτικό τζιπάκι, που οδηγούσε ένας στρατιώτης του Γ' ΣΣ. Παρέλαβε τη μάνα και τα παιδιά και τα πήγε σε έναν ξενώνα".

Το άρθρο υπογράφει κάπχοια "Μαντώ", μάλλον όχι η τραγουδίστρια.

Είδατε τώρα ρε κουμούνια, αλήτες, αναρχοφασίστες, εαμοβούλγαροι, ανθέλληνες τι πρέπει να ψηφίσουμε; Αντε μπράβο!

Μαθήματα δημοσιογραφίας

2009-10-20T10:04:00.003+03:00

Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να μιλάει μόνος του;

Τι μπορεί να εξυπηρετεί στ’ αλήθεια ένας διάλογος δίχως συνομιλητή;

Σύμφωνα με τους New York Times, τα παιδιά πολλές φορές μιλούν με έναν «φανταστικό» φίλο – γεγονός που αποτελεί πάντως φυσιολογικό κομμάτι της εξελικτικής διαδικασίας.

Τι γίνεται όμως με τους ενήλικες;

Και ειδικά με τους tv-personas;

Η απάντηση στο παρακάτω video.

Τον κλείνω πια τον καφενέ, με φάγανε τα βερεσέ...

2009-10-14T11:26:00.005+03:00

Δώσε κάτι, δώσε ό,τι έχεις

2009-10-14T08:44:00.003+03:00

Στη "γύρα" φαίνεται πως έχουν αρχίσει να βγαίνουν οι τράπεζες, προσπαθώντας να επαναδιαπραγματευτούν χιλιάδες δάνεια που δεν αποπληρώνονται.

Επικεντρώνοντας λοιπόν στη ρευστότητα, πολλές τράπεζες κόβουν μέχρι και το 50% του δανείου προκειμένου να δελεάσουν τους δανειολήπτες να ξεκινήσουν και πάλι την καταβολή των καθυστερούμενων -επί τουλάχιστον ένα χρόνο- δόσεών τους.

Περισσότερα διαβάζουμε για το θέμα στην Καθημερινή από την Ευγενία Τζώρτζη:

Σε γενναιόδωρες διαγραφές δανείων προχωρούν οι περισσότερες τράπεζες, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τις απώλειες από παλαιά δάνεια, που δεν αποπληρώνονται. Τα προγράμματα διαγραφών, αφορούν κυρίως οφειλές που δεν εξυπηρετούνται για χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους ή ακόμα και δύο ετών και ως εκ τούτου, έχουν μικρή πιθανότητα επανείσπραξης.
Το ύψος της διαγραφής που προτείνεται στους πελάτες, προκειμένου να συναινέσουν στην αποπληρωμή μέρους της οφειλής και να απαλλαγούν από το άλγος του χρέους, ξεκινάει από 30% και φθάνει ακόμα και το 80% ανάλογα με την τράπεζα. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Citibank, η οποία ακολουθεί την πιο γενναιόδωρη πολιτική διαγραφών που αγγίζει το 80% σε μια προσπάθεια να επανεισπράξει έστω ένα μικρό τμήμα των χρεών που δεν εξυπηρετούνται για μακρό χρονικό διάστημα.
Αντίστοιχη πολιτική αν και σε μικρότερη έκταση, ακολουθούν και άλλες τράπεζες, μεταξύ των οποίων η Efg Eurobank, η οποία διαγράφει έως και το 50% του χρέους, ενώ η Alpha Bank διαγράφει έως και το 30% της οφειλής. Η Εθνική Τράπεζα αντίθετα, ακολουθεί εξατομικευμένη πολιτική.
Η πολιτική των διαγραφών εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων η πελατοκεντρική προσέγγιση που έχει κάθε τράπεζα, το χαρτοφυλάκιο των καθυστερούμενων δανείων ή τη διάρκεια της καθυστέρησης. Σε κάθε περίπτωση οι διαγραφές αφορούν περιπτώσεις δανείων, που έχουν διογκωθεί υπέρογκα από τους τόκους και οι οφειλέτες δεν επιδεικνύουν διάθεση να ανταποκριθούν έστω και με μικρές καταβολές, σε σποραδικά διαστήματα. Η τράπεζα στην περίπτωση αυτή επιδιώκει να εισπράξει ένα έστω μικρό μέρος, προκειμένου να περιορίσει τις απώλειες, που συνεπάγεται η ολοσχερής διαγραφή των απαιτήσεων αυτών από το χαρτοφυλάκιό της.
Εκπρόσωποι των τραπεζών δεν κρύβουν την ανησυχία τους για την άνοδο των καθυστερήσεων, που φθάνει πλέον το 10% από 5% περίπου στο τέλος του 2008. Το ποσοστό των επισφαλειών μεταφράζεται σε απώλειες της τάξης των 25 δισ. ευρώ στο σύνολο των δανείων των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, που ανέρχονται σε 250 δισ. ευρώ. Στα δάνεια που δεν είναι σε οριστική καθυστέρηση, οι τράπεζες εφαρμόζουν προγράμματα συγκέντρωσης οφειλών, παγώματος των δόσεων ή αναχρηματοδότησης με υποθήκη, προκειμένου να μειωθεί το κόστος εξυπηρέτησης.
Σε αδυναμία 150.000 δανειολήπτες
Τους 150.000 οφειλέτες αφορά το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας για την προστασία των δανειοληπτών, σύμφωνα με υπολογισμούς των τραπεζών. Τόσοι εκτιμάται ότι είναι οι οφειλέτες που έχουν μη εξυπηρετούμενες οφειλές άνω του ενός έτους και οι οποίοι θα μπορούσαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις του πτωχευτικού δικαίου, εάν φυσικά συντρέχουν και οι άλλες προϋποθέσεις. Διπλάσιος, δηλαδή στις 300.000, υπολογίζεται ο αριθμός εκείνων που καθυστερούν τις δόσεις των δανείων τους για διάστημα άνω των 3 μηνών, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 4%-5% του ενεργού πληθυσμού ή το 8% της πελατείας των τραπεζών.
Σημειώνεται ότι το νομοσχέδιο αφορά όσους έχουν διαπιστωμένη και μόνιμη αδυναμία να αποπληρώσουν τα χρέη τους και προβλέπει την απαλλαγή του υπερχρεωμένου καταναλωτή σε τρία στάδια. Στην τελική φάση θα προβλέπεται ότι ο υπόχρεος θα απαλλάσσεται από τα χρέη του με την προϋπόθεση ότι θα εξοφλήσει το 10% των συνολικών οφειλών.

Ε, καιρός τους ήταν.

Για μια ταμπέλα...

2009-10-11T21:33:00.006+03:00

Είχα γράψει πριν μέρες σχετικά με την κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης.

Εντάξει, δεν περίμενα προφανώς να συμφωνήσουν όλοι με αυτή την κίνηση.

Ο καθένας έχει τους λόγους του άλλωστε.

Περίμενα όμως να ακούσω γνώμες.

Και άκουσα πολλές.

Το δικό μου γκάλοπ λέει ότι οι περισσότεροι συμφωνούν με αυτήν την κατάργηση. Γιατί –να μην κρυβόμαστε- ουσιαστικά περί κατάργησης πρόκειται, παρά το γεγονός πως το υπουργείο μετατράπηκε σε γενική γραμματεία Μακεδονίας-Θράκης.

Ίσως οι πιο έμπειροι πολιτικοί είχαν προβλέψει μια μερίδα (στείρων κατ’ εμέ) αντιδράσεων και εφάρμοσαν πιο εξευγενισμένα και σταδιακά αυτή την αλλαγή.

Σοφά.

Η ουσία όμως παραμένει η ίδια.

Το ΥΜΑΘ καταργήθηκε.

Κι όμως, υπάρχει κόσμος που αντιδρά.

Μα γιατί;

Είχα υποστηρίξει στο προηγούμενο άρθρο μου πως είναι αναχρονισμός η εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής με κτίρια, ταμπέλες και γεωγραφικούς προσδιορισμούς.

Διαφωνείτε;

Τότε ίσως να ήταν πιο σώφρον να «σπάσουμε» το ΥΜΑΘ σε δύο υπουργεία. Το υπουργείο Μακεδονίας με έδρα την Θεσσαλονίκη και το υπουργείο Θράκης με έδρα την Αλεξανδρούπολη. Και ακόμη καλύτερα να προσθέσουμε και το υπουργείο Ακριτικής Πολιτικής με έδρα τη Φλώρινα.

Να το δεχτώ.

Και τι θα κάνουν τόσα υπουργεία; Ποιο θα είναι το αντικείμενό τους;

Εντάξει, βρήκα όντως κάτι αντίστοιχο στη βόρεια Ιρλανδία, αλλά ελπίζω να μη θέλετε να μου παρομοιάσετε τις σχέσεις Ιρλανδίας-Αγγλίας με τις σχέσεις Θεσσαλονίκης-Αθήνας...

Γιατί τότε, ποιός θα παίξει τον ρόλο του IRA;

Κάποιος φίλος, επιχειρηματολογώντας σε μία σχετική συζήτηση για την κατάργηση του ΥΜΑΘ, μου ανέφερε ότι «ειδικά τώρα που έχουμε εν εξελίξει το ζήτημα με τα Σκόπια, η διατήρηση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης θα έδειχνε ότι παίρνουμε στα σοβαρά το μακεδονικό ζήτημα».

Παιδικός σταθμός «Τα Αηδονάκια» δηλαδή.

Δεν το πήραμε στα σοβαρά το μακεδονικό 20 χρόνια τώρα με τα απανωτά λάθη των τότε κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις 118 χώρες που έχουν αναγνωρίσει την ονομασία στη συγκεκριμένη χώρα – η ταμπέλα του ΥΜΑΘ θα τους νοιάξει.

Ας σοβαρευτούμε.

Κάποιος άλλος είπε ότι ένα υπουργείο στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί ανάπτυξη για ολόκληρο τον βορρά.

Ένα υπουργείο το οποίο κάνει τι ακριβώς, όμως;

Θυμίστε μου, σας παρακαλώ, το τελευταίο νομοσχέδιο που ψήφισε.

Ένας τρίτος μου είπε «ε, ας του δίναμε αρμοδιότητες τότε».

Ναι, εντάξει, αλλά τι είδους;

Άντε, ας πούμε να του δίναμε λίγο απ' όλα - τουλάχιστον σε ό, τι αφορά τη βόρεια Ελλάδα: λίγο Υγείας, λίγο ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ., λίγο Οικονομίας και πάει λέγοντας.

Σκεφτείτε το μπάχαλο.

Μα εδώ παλεύουμε να συρρικνώσουμε το τέρας της γραφειοκρατίας, θα το κάνουμε ακόμα πιο πολυσύνθετο;

Κι όλα αυτά για μια ταμπέλα;

Ή μήπως η εγκατάσταση δύο υφυπουργών (με αυξημένες μάλιστα αρμοδιότητες) των δύο κορυφαίων υπουργείων (αυτού του Οικονομίας και του Εσωτερικών) στη Θεσσαλονίκη, παράλληλα με τη σύσταση τριών γενικών γραμματειών (Μακεδονίας-Θράκης, Εσωτερικών, Οικονομίας-Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας), δεν αποτελεί ουσιαστικό βήμα πραγματικής ανάπτυξης και αποκέντρωσης;

Είναι η πρώτη φορά που θα παίρνονται σοβαρές αποφάσεις στο διοικητήριο της Αγ. Δημητρίου.

Και ουσιαστικά το ένα άχρηστο υπουργείο μετατρέπεται σε δύο χρήσιμα.

Όμως εμείς μαλώνουμε ακόμη για την ταμπέλα, παραβλέποντας την ουσία του πράγματος.

Και μακάρι να ξέραμε και γιατί μαλώνουμε δηλαδή.

Τα δίπολα πάντοτε απέδιδαν, σε όλα τα έθνη, σε όλες τις πολιτικές, σε όλες τις εποχές.

Ο φίλος μου ο Γιάννης, για παράδειγμα, σχολιάζει ιδιαίτερα καυστικά την κατάργηση του ΥΜΑΘ, προτάσσοντας την κατάργηση και όλων των υπολοίπων υπουργείων μιας και –κατά τη γνώμη του- δεν κάνουν κι αυτά καλά τη δουλειά τους.

Μα, όπως προείπα, το πρόβλημα του ΥΜΑΘ δεν ήταν ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά του.

Ήταν ότι δεν είχε καν δουλειά να κάνει.

Αν σε μία ιδιωτική επιχείρηση λ.χ. υπήρχε ένας υπάλληλος που δεν έκανε καλά τη δουλειά του, η διοίκηση θα έπρεπε να τον κατευθύνει ώστε να αποδώσει καλύτερα.

Αν όμως πλέον δεν τον χρειάζονταν;

Αν ήθελε να κάνει περικοπές;

Από πότε οι υπουργοί άρχισαν να έχουν ασυλία (και) στην απόλυση;

Μάλλον είναι βαρύς ο νεοφιλελευθερισμός όταν χτυπάει τη δική μας πλάτη.

Περισσότερο blah.blah!

2009-10-07T15:35:00.004+03:00

Πάει ένας μήνας που συμμαζέψαμε λιγάκι τη σελίδα του blog, με το νέο domain και κάποιες άλλες επιμέρους αλλαγές που έγιναν τότε.

We are evolving to achieve perfection όμως, όπως λένε και οι φίλοι μου στον Pathfinder.

Έτσι, σειρά έχει τώρα μια σειρά από σημαντικές προσθήκες που σκοπό έχουν να κάνουν την παραμονή σας στο blah.blah πιο ευχάριστη, αλλά και την ενημέρωσή σας για τα άρθρα του πιο εύκολη.

Στο κάτω μέρος της σελίδας θα έχετε παρατηρήσει ήδη την προσθήκη μιας νέας μπάρας γρήγορης πρόσβασης. Σας παρουσιάζω λοιπόν εν συντομία τα χαρακτηριστικά της, απο τα αριστερά προς τα δεξιά:

Αναζήτηση
Πλέον μπορείτε να αναζητάτε τα άρθρα του blah.blah με τη βοήθεια του Google, χωρίς να εγκαταλείπετε τη σελίδα στην οποία βρίσκεστε κάθε φορά. Κι αν ακόμα θέλετε, πατώντας στο αντίστοιχο εικονίδιο στα αριστερά, μπορείτε να ψάξετε στον παγκόσμιο ιστό.

Μετάφραση
Για τους… αλλοδαπούς, δίνεται η δυνατότητα μέσω του Google Translate να μεταφράσουν την τρέχουσα σελίδα που βλέπουν σε μία σειρά από ξένες γλώσσες. Αν και δε νομίζω ότι το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό θα χρησιμέψει ιδιαίτερα, έχει ιδιαίτερη πλάκα να βλέπω την άθλια -αυτόματη- μετάφραση που κάνει το Google Translate από τα Ελληνικά στα Αγγλικά :) Δοκιμάστε το να δείτε!

Τελευταία άρθρα
Με ένα κλικ, μπορείτε τώρα να δείτε όλα τα τελευταία άρθρα που έχουν αναρτηθεί στο blah.blah.

Τυχαίο άρθρο
Και πάλι με ένα απλό κλικ, μπορείτε να προβάλλετε ένα τυχαίο άρθρο από το blah.blah, για να μην… ψάχνεστε στα αρχεία του site.

Παιχνίδια
Χωρίς να εγκαταλείψετε το blah.blah, μπορείτε να κάνετε ένα διάλειμμα, παίζοντας το αγαπημένο σας παιχνίδι από τη σπουδαία συλλογή 12.000 παιχνιδιών του HeyZap.

RSS Feed
Για τους λάτρεις των RSS feeds, μπορείτε να εγγραφείτε πλέον άμεσα στο feed του blah.blah μέσω του Google Feedburner, πατώντας στο αντίστοιχο εικονίδιο.

Μοιραστείτε το!
Από τη μπάρα γρήγορης πρόσβασης μπορείτε επίσης να μοιραστείτε εύκολα οποιοδήποτε άρθρο σε ένα από τα αγαπημένα σας community sites (Facebook, Twitter, κ.λπ.).

Fan Page
Το blah.blah απέκτησε και τη δική του σελίδα στο Facebook! Κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί, γίνετε fan και δείτε όλες τις τελευταίες συζητήσεις.

Community
Ειδικά οι χρήστες του Facebook, ενεργοποιώντας το application που θα τους ζητηθεί πατώντας στο αντίστοιχο κουμπί της μπάρας, μπορούν να έχουν πρόσβαση στο shoutbox του blah.blah, συζητώντας έτσι με τους υπόλοιπους φίλους του blog, σχολιάζοντας οποιοδήποτε θέμα.

Twitter
Στείλτε εύκολα την τρέχουσα σελίδα που διαβάζετε στους φίλους σας στο Twitter και διαβάστε τα τελευταία σχετικά tweets του blah.blah.

Τελευταία νέα
Πατώντας το αντίστοιχο κουμπί στα δεξιά, μπορείτε να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα που αφορούν στη σελίδα.

Με το τελευταίο κουμπί με το βελάκι στη μπάρα δεξιά, μπορείτε να κρύψετε και να επανεμφανίσετε τη μπάρα γρήγορης πρόσβασης.

Έτσι, βρήκα και την ευκαιρία να διαγράψω αρκετά -άχρηστα πλέον- κουτάκια (widgets) από το δεξιό μέρος της σελίδας.

Ελπίζω να σας αρέσει.

(Ακόμη) ένας λιγότερος

2009-10-06T23:30:00.008+03:00

Θέλω να γράψω τόσα πολλά και δεν προλαβαίνω.

Γαμώτο.

Αλλά είναι κάποια πράγματα που όταν τα βλέπω, απλά δεν κρατιέμαι.

Βράζω, κοχλάζω.

Ρίξτε μου δηλαδή κι έναν κύβο Maggie τώρα που είμαι έτοιμος, να μ’ αποτελειώσετε.

Είχα αναφερθεί στα ταλέντα του βλάκα, μόλις πριν από ένα μήνα.

Δεν διάλεγα πέντε νούμερα να παίξω τζόκερ καλύτερα;

Ήρθε ο Γιώργος και –μεταξύ άλλων- κατάργησε το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης.

Το πιο άχρηστο υπουργείο όλων των εποχών.

Επιτέλους.

Αυτό που ζητούσε όλη η Ελλάδα, βρέθηκε κάποιος να το τολμήσει.

Και φυσικά οι μόνοι που αντέδρασαν, ήταν οι εργαζόμενοι στο εν λόγω υπουργείο.

Α, και ο υπουργός του.

Θυμάμαι σαν παιδί, όταν άρχιζα να καταλαβαίνω πέντε πράγματα περί πολιτικής, να ρωτάω τον πατέρα μου:

- «Αυτό το υπουργείο με τι ασχολείται;»
- «Με τίποτα. Απλά, πρέπει να έχουμε και κάποιον εκπρόσωπο της κυβέρνησης από τη βόρεια Ελλάδα», μου απαντούσε διαφωτιστικά.

Μόνο που αυτό το «πρέπει» δεν το καταλάβαινα τότε.

Μεγαλώνοντας, έβλεπα αυτή την προσπάθεια γεωγραφικής ενίσχυσης με πιο θετικό μάτι.

Γιατί έτσι μου μάθανε στο σχολείο.

Κάποια κομμάτια του βορρά, «έπρεπε» να ενισχυθούν για «εθνικούς λόγους».

Οικονομικά κίνητρα, πανεπιστήμια, τρένα, λιμάνια, δρόμοι…

Μεγάλωσα με το φάντασμα της Θεσσαλονίκης από τα αριστερά και της Θράκης από τα δεξιά.

Η Ανατολική Μακεδονία –απ’ όπου και κατάγομαι-, απλά πεινούσε πάντοτε στη μέση.

Κι όσο μεγάλωνα, τόσο μεγάλωνε κι η οργή μου.

Πνιγόμουν μέσα σ’ έναν τόσο άκομψο γεωγραφικό αναχρονισμό του περασμένου αιώνα.

Πόσο άβουλη δείχνει στ’ αλήθεια μια χώρα όταν προασπίζει τα σύνορά της με κτίρια και δρόμους…

Με ένα υπουργείο που δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνο στα χαρτιά.

Ή μάλλον όχι.

Υπήρξε το μοναδικό υπουργείο σε κάθε ανασχηματισμό, κάθε κυβέρνησης που άλλαζε πάντοτε υπουργό.

Όχι φυσικά γιατί δεν έκανε καλά τη δουλειά του.

Αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχε δουλειά να κάνει.

Απλά, έπρεπε να βολευτεί και ο επόμενος βορειοελλαδίτης πολιτικός – έτσι, για να προσκυνήσει κι αυτός με τη σειρά του τον αρχηγό του για την υπουργοποίηση, κάνοντας παράλληλα τους ψηφοφόρους του να χαίρονται με το ότι έβγαλαν υπουργό απ’ τα χωριό τους.

Αμ, το άλλο;

Έχω δουλέψει για πολλά χρόνια σε διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Πάντα στον κύκλο μας, θυμάμαι τότε να συζητάμε συχνά-πυκνά για τον τάδε ή τον δείνα καναλάρχη ή εκδότη, που ζητιάνευε διαφημιστικά πακέτα από τον εκάστοτε υπουργό Βορείου Ελλάδος.

Ή άλλους χτεσινούς που έφτιαχναν ειδικά ένθετα π.χ. για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, παρακαλώντας ή -ενίοτε- εκβιάζοντας για κρατική διαφήμιση.

Και την έπαιρναν.

Πάντα.

Γιατί αυτά τα διαφημιστικά κονδύλια, πλήρωναν ουσιαστικά –άτυπα μεν, εντελώς επιτυχημένα δε- και την επερχόμενη προεκλογική εκστρατεία του εκάστοτε υπουργού.

Έτσι, όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Βολεμένοι.

Όπως κονδύλια ζητιάνευαν από εκεί και οι δήμαρχοι του βορρά, παρακαλώντας για ενίσχυση π.χ. στα καλοκαιρινά φεστιβάλ των δήμων τους.

Κι αυτοί τα έπαιρναν.

Αν ήταν φίλα προσκείμενοι στην εκάστοτε κυβέρνηση βεβαίως-βεβαίως ή έστω αν ο υπουργός εκλεγόταν στον νομό τους.

Άλλοτε πάλι, οι υπουργοί απλά αγόραζαν τζιπ για το υπουργείο, τα οποία –όλως περιέργως- κατέληγαν στα γκαράζ της βίλας τους.

Καμιά φορά και οι γυναίκες τους ανακαίνιζαν τους εσωτερικούς χώρους με περσικά χαλιά. Μόνο που κι αυτά κατέληγαν στο σαλόνι τους.

Και πόσα άλλα...

Αυτός ήταν ο πολιτικός πολιτισμός που ανεχόμασταν μέχρι χτες.

Και γι’ αυτόν τον πολιτικό πολιτισμό, ο απερχόμενος υπουργός κ. Καλαφάτης δηλώνει στο ΣΚΑΙ.gr:

«Η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης, συνιστά κατάργηση του εθνικού ρόλου που επιτελούσε μέχρι σήμερα στην πονεμένη γη της Μακεδονίας και της Θράκης. Έναν ρόλο διαχρονικής έμπρακτης απάντησης της Ελληνικής Κυβέρνησης και του ελληνικού λαού, σε κάθε επίδοξο σφετεριστή της ιστορίας!», αναφέρει σε δήλωση του ο απερχόμενος υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Σταύρος Καλαφάτης.

«Θυμίζω, ότι τον ρόλο αυτό αναγνώρισε και υπηρέτησε στο παρελθόν και ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, αναλαμβάνοντας ο ίδιος καθήκοντα Υπουργού Μακεδονίας - Θράκης το 1985!», υπογράμμισε ο κ. Καλαφάτης και πρόσθεσε: «Η επιλογή του Πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου να διαγράψει τον όρο «Μακεδονία» από το Υπουργικό του Συμβούλιο, εντείνει τους προβληματισμούς, για τις προθέσεις της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε ένα μείζον εθνικό θέμα.

Επιπλέον και σε ό,τι αφορά την αποκέντρωση: Η εγκατάσταση δύο υφυπουργών στη Θεσσαλονίκη, δεν ισοσκελίζει τη απώλεια ενός Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης σε πορεία αναβάθμισης. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που διαδραμάτισε τους τελευταίους μήνες στα μεγάλα αναπτυξιακά εγχειρήματα, αλλά και σε επιμέρους θέματα καθημερινότητας των πολιτών, αποτέλεσε ένα ουσιαστικό βήμα αναβάθμισης.

Αντί να επενδύσει σ` αυτό και να προχωρήσει στην περαιτέρω ενίσχυση του Υπουργείου, ο κ. Παπανδρέου το καταργεί. Ελπίζουμε αυτό να μη σημαίνει, πως η νέα Κυβέρνηση θα αφήσει να χαθούν όλες οι ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν το τελευταίο διάστημα, για τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα.

Δηλώνω αποφασισμένος, να αγωνιστώ και να συνεργαστώ με συναδέλφους βουλευτές, εκπροσώπους φορέων και πολίτες, ώστε να μη συμβεί αυτό.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει συνάδελφος του ΠΑΣΟΚ να αναλάβει καθήκοντα Υπουργού Μακεδονίας - Θράκης.

Παραδίδω λοιπόν, το Υπουργείο, και την κατάργησή του, στην κρίση της Ιστορίας και των πολιτών».

Καλά κάνετε και παραδίδετε λοιπόν το υπουργείο αυτό στην Ιστορία, κ. Καλαφάτη.

Έτσι κι αλλιώς, κι εσείς εκεί περάσατε.

Μόνο σας παρακαλώ, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας, ξοδέψτε πέντε λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο σας και αναρωτηθείτε:

Γιατί άραγε;

Υ.Γ. Βλέπω ότι προλάβατε να αναρτήσετε τις δηλώσεις σας και στη σελίδα του προς κατάργηση υπουργείου και μάλιστα με link στην πρώτη σελίδα. Αυτό θα πει ταχύτητα! Τουλάχιστον -ψάχνοντας λίγο- είχα την ευκαιρία να ενημερωθώ για την πλούσια δράση του υπουργείου σας - εκδήλωση για εκδήλωση δεν αφήσατε, βλέπω. Συγχαρητήρια!

Πορνό... μέσα στην αστυνομία

2009-10-06T17:19:00.004+03:00

Μέσα από το αστυνομικό τμήμα όπου υπηρετούσε, "κατέβαζε" υλικό παιδικής πορνογραφίας 43χρονος αστυνομικός, σύμφωνα με το άρθρο του ΣΚΑΙ.gr:

Στο εδώλιο του Αυτόφωρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, θα καθίσει την Τρίτη αρχιφύλακας της ΕΛ.ΑΣ., κατηγορούμενος για προμήθεια και κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας, μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Όπως έγινε γνωστό, ο 43χρονος αστυνομικός, που υπηρετεί στη Διεύθυνση Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, συνελήφθη το περασμένο Σάββατο, ύστερα από έρευνες της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Στην κατοχή του βρέθηκαν CD και DVD με υλικό παιδικής πορνογραφίας.

Όπως διαπιστώθηκε, ο 43χρονος "κατέβαζε" το υλικό στον υπολογιστή του μέσα στην αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης.

Και μη χειρότερα...

Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς.

2009-10-05T10:30:00.004+03:00

Θα μας λείψετε.