blah.blah

Ο γύφτος του Κολωνακίου

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 18 Feb 2012 11:29:00 +0000

Δεκαετία του ογδόντα.

Το Έμπασυ στο Κολωνάκι παίζει Σταμάτη Γαρδέλη και Στάθη Ψάλτη.

Ο Νίκος ο Αναστώ κάθεται στο «Ντα Κάπο» και πίνει τον δέκατο τρίτο καπουτσίνο, oταν ένα Datsun γεμάτο καρέκλες σταματά στη μέση της πλατείας.

Από μέσα βγαίνει ένας τύπος Σάντα Μπάρμπαρα (το πολύ Μπραχάμι), πενηντάρης, με χρυσό ρόλεξ, χρυσό δαχτυλίδι με μαύρη πέτρα, φα-καντόρο στον λαιμό και δυο ολόχρυσα δόντια που λαμπυρίζουν στον μεσημεριανό ήλιο.

Ο Κώστας ο τροχονόμος, διορισμένος το '81 από τον Δροσογιάννη τον υπουργό, αρχίζει να φωνάζει:

- «Πού παρκάρεις εδώ ρε φίλε, απαγορεύεται, δε βλέπεις;», και την ώρα που είναι έτοιμος να του ρίξει την κλήση, του πασάρει στη ζούλα μια πεντοχιλιαρικούμπα ο τζίψι:
- «Για το καφεδάκι. Και, πούσε, γαλονάτο μπαλαμό, να μου προσέχεις την κούρσα και το εμπόρευμα, νταξ;».

Και τότε όλο το Κολωνάκι μένει με ανοιχτό το στόμα.

Απ' τη δεξιά πόρτα του Datsun ξεπροβάλλει μια ξανθιά αλφαδιασμένη δίμετρη, με ψηλές μαύρες γόβες, ξώπλατο, ξώβυζο, σχιστό ζαρτιεράτο και δικτυωτό από μέσα. Αααβάδιστα, αααβασάνιστα, φιδίσιο κορμί. Μπροστά της η Πίππα Μίντλετον δεν πιάνει μία.

Ο Νίκος ο Αναστόπουλος αφήνει τον δέκατο όγδοο καπουτσίνο κι αναρωτιέται:

- «Πού το χτύπησε τέτοιο παιδί ο τζίψι; Θα σκίσω τα Βερσάτσε μου».

Να μη μακρηγορώ, μπαίνουν χεράκι χεράκι σε ένα από τα γνωστά κοσμηματοπωλεία του Κολωνακίου.

- «Τι θα επιθυμούσε ο. κύριος;», ρωτάει με λίγο Κολωνακιώτικο φλέγμα ο κοσμηματοπώλης .
- «Άκου μπαλαμό μάστορη, τέλω να κάνει ένα ντώρο στο κοπέλα. Ενα περιντέραιο μαλαματένιο να 'χει ντιαμαντάκι σπέσιαλ».
- «Ο,τι επιθυμητέ, αγαπητέ κύριε», αλλάζει ύφος ο μάστορης μπαλαμός κι ανοίγει μια κασετίνα. «Αυτό πως σας φαίνεται; Η τιμή του βέβαια είναι γύρω στο 1.500.000 δραχμές...»
- «Μα, τι λέει ο κύριος;», τα παίρνει ο γύφτος. «Είπα, τέλω το καλύτερο που έχεις. Πιάσε κάτι άλλο».

Με τα πολλά βρίσκουν το επιθυμητό κόσμημα .

- «Αυτό είναι το πιο ακριβό κόσμημα για το λαιμό που έχουμε, αγαπητέ μου. Είναι χειροποίητο, από ατόφιο χρυσάφι, με λεπτά ακατέργαστα διαμάντια και τιμάται στα 30.000.000 δραχμές».
- «Σσσσσσσσωραίος», αναφωνεί όλος ικανοποίηση ο Αθίγγανος. «Φόρα το μωρό μου και πες μου αν σου αρέσει...»

Τρελαίνεται η μικρή τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα καλλονή και συναινεί.

Τότε βγάζει ο γύφτος μια επιταγή 30 εκατομμυρίων δραχμών κι άλλη μια των 5 εκατομμυρίων δραχμών και τις αφήνει μπροστά στον τρελαμένο κοσμηματοπώλη.

- «Η δεύτερη επιταγή γιατί; », ρωτάει εκείνος όλο απορία.
- «Ενα περπουάρ, για να πιεις καφεδάκι στην υγειά μου», απαντάει όλο στιλ ο δικός μας.
- «Κοιτάξτε, κύριέ μου, δεν θέλω βέβαια να σας προσβάλλω, αλλά είμαι υποχρεωμένος να κάνω επιβεβαίωση στην τράπεζα ότι οι επιταγές έχουν αντίκρισμα. Είναι μια τυπική διαδικασία, καταλαβαίνετε. Και μιας και σήμερα είναι Σάββατο και δεν μπορεί να γίνει αυτό, αφήστε μου αν θέλετε τις επιταγές, πάρτε την απόδειξη, και έρχεται η κυρία να πάρει το κόσμημα τη Δευτέρα το πρωί. Δώστε μου και το τηλέφωνό σας να σας ειδοποιήσω εγώ ο ίδιος προσωπικά».
- «Κανένα πρόβλημα!», λέει ο τζίψι. «Κούκλα, θα έρθεις νωρίς νωρίς τη Δευτέρα να γίνεις πριγκιπέσσα. Απ' εδώ το μπαλαμό είναι φίνος».

Πάει ο κοσμηματοπώλης τη Δευτέρα το πρωί στην τράπεζα. Νομίζω στην τράπεζα Κρήτης του Κοσκωτά. Η επιταγή όχι μόνο είναι ακάλυπτη, αλλά δεν υπάρχει δεκάρα τσακιστή.

Παίρνει ο τύπος τον γύφτο τηλέφωνο:

- «Συγγνώμη, κύριε, δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω το κόσμημα γιατί οι επιταγές είναι ακάλυπτες!»
- «Έλα μωρέ, δεν πειράζει, κράτα την κολιεδούμπα! Και με το συμπάθειο, δηλαδής, για το ταλαιπωρία και χίλια φχαριστώ, να 'ουμ. Χάρη σε σένα, εγκώ γκάμησα Σάββατο βράδυ».

Αγαπητέ αναγνώστη,

Βάλε τώρα όπου γύφτος τους έλληνες πολιτικούς, όπου κοσμηματοπώλη την Ε.Ε., κι όπου γκόμενα τον ελληνικό λαό και θα καταλάβεις την ουσία.

Υ.Γ. Στον ρόλο του Νίκου Αναστόπουλου, ο Νίκος Αναστόπουλος.

Μια μέρα μόνο

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Fri, 07 Oct 2011 13:55:00 +0000

Άντεξε ως την τελευταία στιγμή. Και μια μέρα μόνο μετά την παρουσίαση του τελευταίου παιδιού του, έφυγε.

Τόσο πολύ αγαπούσε την Apple. Ήξερε καλά ότι ο θάνατός του επρόκειτο να ζημιώσει την εταιρία -- και πρώτα απ' όλα την τιμή της μετοχής της. Η βιαστική παρουσίαση του νέου iPhone, εκμηδένισε τις απώλειες. Όμως έτσι, έφυγε ήσυχος. Όπως ακριβώς ήρθε, πριν αρχίσει να αλλάζει τα πάντα.

Χτυπημένος απ' τον καρκίνο, προκλητικά υπερήφανος και αθεράπευτα οραματιστής, δεν σπατάλησε ούτε μια μέρα απ' τη ζωή του. Κι όταν κατάλαβε πως το τέλος ήταν κοντά, αποσύρθηκε ήρεμα για να αφιερωθεί μόνο στην οικογένειά του. Χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες.

Ο άνθρωπος που ήρθε από το μέλλον για να μας το χαρίσει, πέρασε στην αιωνιότητα στις 5 Οκτωβρίου.

Σουηδικό χιούμορ...

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 01 Oct 2011 11:13:00 +0000

...που σπάει κόκκαλα.

Η Εκάλη που αντιστέκεται, η Εκάλη που επιμένει

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Mon, 26 Sep 2011 14:21:00 +0000

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Facebook: Το μέλλον είναι ήδη εδώ

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 24 Sep 2011 11:52:00 +0000

Στην πολυαναμενόμενη εκδήλωση του Facebook, F8 Developer Conference, ανακοινώθηκε μεταξύ άλλων και η νέα λειτουργία Timeline που θα είναι διαθέσιμη στους χρήστες του δημοφιλούς δικτύου τις επόμενες ημέρες.

Φαίνεται πως οι αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του Facebook τις τελευταίες ημέρες δεν έχουν τελειωμό. Μετά το activity ticker και τις υπόλοιπες μικροπροσθήκες, αρχίζει επιτέλους και διαφαίνεται μια σοβαρή τάση εξωστρέφειας, που από καιρό ζητούσαν πολλοί χρήστες.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το νέο χαρακτηριστικό εδώ, καθώς και να πάρετε μία γεύση στο παρακάτω developers preview.

Ο κορυφαίος Jim Henson

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 24 Sep 2011 10:30:00 +0000

Φόρος τιμής από το Google σήμερα, για την 75η επέτειο από τη γέννηση μιας κορυφαίας μορφής για το παγκόσμιο κουκλοθέατρο, του Jim Henson.

Ο δημιουργός των θρυλικών Muppets που λατρεύτηκαν από τη γενιά μας, έφυγε πρόωρα στα 53 του χρόνια, το 1990.

Χωρίς σχόλια

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Thu, 22 Sep 2011 22:14:00 +0000

Χωρίς σχόλια

Κίτρινη ντροπή

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Thu, 28 Jul 2011 01:57:00 +0000

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε μια ταβέρνα της επαρχίας, στην παρέα βρίσκεται ένας φίλος ταξιτζής. Όχι "ταρίφας". Απεχθανόταν τον τίτλο, δεν ήθελε να τον αποκαλούν έτσι. Ευκαιριακός, ας πούμε, στο επάγγελμα. Πούλησε το μαγαζί του, χρεώθηκε και αγόρασε μια άδεια ταξί - "για καλύτερα", όπως έλεγε.

- "Να προλάβω να ξεχρεώσω την άδεια και να την πουλήσω".
- "Γιατί; Δεν δουλεύεις καλά;", τον ρώτησα.
- "Βγαίνει το μεροκάματο, δε λέω. Ακούγεται ότι θα απελευθερώσουν το επάγγελμα, όμως. Και τότε...", συμπλήρωσε σκεφτικά.

Έκτοτε πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Την άδειά του την πούλησε. Έβγαλε καλά χρήματα, άφησε πίσω τη μιζέρια, αύξησε κατά πολύ το βιωτικό του επίπεδο και άλλαξε επάγγελμα. "Ξέφυγε", θα μπορούσε να πει κανείς, από εκεί που και ο ίδιος ήθελε να είναι αποστασιοποιημένος.

Σήμερα οι ταξιτζήδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν γνώριζαν ότι θα άνοιγε το επάγγελμά τους. Απίθανο, για κάτι που συζητιέται ήδη εδώ και χρόνια. Και φυσικά, ενώ το γνώριζαν, δεν φρόντισαν να αυτορυθμίσουν την αγορά τους, μειώνοντας σταδιακά την τιμή (μετα)πώλησης των αδειών τους, μιας και αυτές θα περιέρχονταν, εν τέλει, σε αχρηστία. Μπορεί στην Ελλάδα να μην ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει, όμως είναι χειρότερο να πιστεύεις ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ποτέ.

Τα είχα γράψει και πέρυσι, όταν είχαν ξεσηκωθεί πάλι με το θέμα των αποδείξεων, τότε. Πάντοτε υπερβολικοί και πάντοτε "νταήδες" στη συμπεριφορά τους. Χωρίς καμία έγνοια για την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή. Εγωιστές μέχρι το κόκκαλο. Κακότροποι.

Εννοείται ότι, έχοντας πληρώσει 300 χιλιάρικα για μία άδεια, δεν θέλεις να ανοίξει το επάγγελμά σου. Ένα επάγγελμα που εξαρχής ξεκίνησε ως κλειστό, εξυπηρετώντας σοβαρά κοινωνικά κριτήρια, κατέληξε να λειτουργεί με τους όρους της παραοικονομίας.

Οι ταξιτζήδες είναι από τις ελάχιστες εργασιακές κάστες που πριμοδοτούνται για χρόνια με κρατικό χρήμα αφειδώς, την ίδια στιγμή που ξόδευαν υπέρογκα ποσά για την απόκτηση της άδειάς τους. Άραγε, πόσο ανάγκη έχεις μια κρατική επιχορήγηση όταν ξοδεύεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μόνο για τον "αέρα";

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάθε επιχειρηματική κίνηση εμπεριέχει τον παράγοντα του ρίσκου. Θα μπορούσα να απαριθμήσω με ευκολία πολλά επαγγέλματα, ή και συγκεκριμένες επιχειρηματικές προσπάθειες ειδικότερα, που "δεν πήγαν" όπως λέμε στην πιάτσα. Άνθρωποι που έχασαν τις περιουσίες τους εν μία νυκτί, απλώς και μόνο γιατί η αγορά "αυτορυθμίζεται" πάντοτε και ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Ποιο ρίσκο, λοιπόν, βίωσαν οι ταξιτζήδες τόσα χρόνια σε ένα κλειστό επάγγελμα, όπου δεν έκοβαν αποδείξεις, έκλεβαν το κράτος και αύξαναν τα κόμιστρα κατά το δοκούν κάθε χρόνο εις βάρος μας;

Όταν ανακοινώθηκε το άνοιγμα του επαγγέλματος από τον κ. Ρέππα, οι ταξιτζήδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη νοιάστηκαν μόνο για τον εαυτό τους και ζήτησαν να εφαρμοστούν τα πληθυσμιακά κριτήρια μόνο στις δύο μεγαλουπόλεις - γεγονός που θα κρατούσε και πάλι το επάγγελμα πρακτικά κλειστό. Καμία μέριμνα για τους συναδέλφους τους στην επαρχία, βέβαια. Εκεί, ας άνοιγε το επάγγελμα, δεν πείραζε.

Όταν ο κ. Ραγκούσης πήρε πίσω το σχέδιο Π.Δ. του κ. Ρέππα, ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τότε, δήλωναν τελείως ξεδιάντροπα, ότι θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους ζητώντας στήριξη και από τους συναδέλφους τους στην επαρχία, με την κάθοδο των ταξί σε πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα. Στήριξη δηλαδή από τους συναδέλφους που τους "πούλησαν" με ευκολία στις πρώτες διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο.

Ταυτόχρονα, σε πολιτικό επίπεδο, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Λακωνίας κ. Γρηγοράκος, ζήτησε δημόσια από τον κ. Ραγκούση να παραιτηθεί, παρότι και ο ίδιος είχε ψηφίσει το εν λόγω νομοσχέδιο για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων μόλις τέσσερις μήνες πριν.

Ουγκ.

Στο δια ταύτα; Η Ελλάδα κόπηκε στα δύο με το κλείσιμο της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, οι τουρίστες διαμαρτύρονται και ταλαιπωρούνται, τα ξένα τουριστικά γραφεία απειλούν να αποκλείσουν την Ελλάδα ως προορισμό για τα κρουαζιερόπλοιά τους, ο κόσμος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί εν μέσω καύσωνα και η οικονομία πλήττεται για άλλη μια φορά.

Ε, και;

Οι ταξιτζήδες συνεχίζουν το "ράδιο αρβύλα", μεθοδευμένα. Προσπαθώντας να βρουν λαϊκό και συντεχνιακό έρεισμα στις διεκδικήσεις τους, έχουν διαδώσει έντεχνα στην πιάτσα ότι μοναδικός σκοπός της κυβέρνησης είναι να παραδοθεί ο έλεγχος των ταξί σε μεγάλες εταιρίες, δημιουργώντας έτσι καρτέλ στον κλάδο.

Βέβαια, εγώ το μόνο καρτέλ που βλέπω εδώ είναι το δικό τους. Αυτό που τραβάει χειρόφρενο μια ζωή, όποτε του καπνίσει, για όσο του καπνίσει. Και αυτό είναι που δεν θέλουν να χάσουν πάνω απ' όλα.

Ποια είναι η αλήθεια; Ας δούμε τι προβλέπει το σχέδιο Π.Δ. Ραγκούση (αντιγράφω από την Κυριακάτικη "Ε" της 24/7/2011):

Επιτρέπεται η αλλαγή έδρας στα ταξί, πράξη που σήμερα απαγορεύεται, μέσω της επέκτασης της περιοχής λειτουργίας (κοινώς, έχεις το περιθώριο να επεκτείνεις την επαγγελματική σου δραστηριότητα και παραέξω, κατά τη λογική που και ο ψαράς ψαρεύει όπου έχει ψάρια).
Καταργείται ο ιδιοκτησιακός περιορισμός κατοχής έως και δύο αδειών. Εταιρίες οποιασδήποτε μορφής (Α.Ε., Ε.Π.Ε., Ο.Ε., Ε.Ε.) θα μπορούν να αγοράσουν άδειες ταξί (το "αγοράσουν" εδώ θεωρώ ότι είναι λάθος, προφανώς το σωστό είναι "εκδώσουν"). Θέτει όριο για μια εταιρία να κατέχει έως το 2% του συνόλου των αδειών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και το 5% στην επαρχία, ώστε να αποφευχθούν τα ολιγοπώλια ή τα μονοπώλια (βλ. καρτέλ).
Απελευθερώνεται γενικά το επάγγελμα, καθώς καταργούνται όλα τα υφιστάμενα επαγγελματικά ασυμβίβαστα.
Προστίθενται κοινωνικά κριτήρια σε δικαιούχους νέων αδειών (μοριοδότηση σε πολύτεκνους, μακροχρόνια ανέργους, ανάπηρους 67% και άνω).

Άρα, έχουμε και λέμε:

Διαλύεται το τεράστιο καρτέλ των παραδοσιακών ταξιτζήδων που έκοβαν και έραβαν κατά πώς τους κάπνιζε. Πλέον σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα μπορούν να υπάρχουν τουλάχιστον 50 διαφορετικές εταιρίες ταξί, αν υποθέσουμε ότι όλα τα ταξί θα ανήκουν σε εταιρίες.
Επιτρέπεται στον κάθε βιοπαλαιστή να ασχοληθεί με αυτό το επάγγελμα, χωρίς να υποθηκεύσει μέχρι και τα εγγόνια του. Οι ίδιοι οι ταξιτζήδες, βέβαια, θέλουν να αποφύγουν πάσει θυσία τους "ευκαιριακούς" του κλάδου. Φυσικά, όταν σαν ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεσαι τους οδηγούς σου σαν είλωτες, είναι δύσκολο να ξεμάθεις.
Επιστρέφουν τα κοινωνικά κριτήρια στην αδειοδότηση, υπό μορφή μορίων. Γιατί δίνει μόρια το κράτος; Γιατί μάλλον το θεωρεί ένα ευγενές και προνομιούχο επάγγελμα.

Προφανώς με όλα τα παραπάνω αναφέρομαι στους ιδιοκτήτες και όχι στους οδηγούς ταξί - οι οποίοι φυσικά και δήλωσαν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το άνοιγμα του επαγγέλματος, με αποτέλεσμα να φάνε ξύλο γι' αυτό.

Προφανώς και αναγνωρίζω ότι κάποιοι χρεώθηκαν για να πάρουν μια άδεια και είναι βιοπαλαιστές και οικογενειάρχες. Θέλω να τους πληροφορήσω ότι δεν είναι οι μόνοι που πλήττονται. Όμως είναι οι μόνοι που λειτουργούν τόσο εκβιαστικά, μεταξύ και άλλων -ολιγάριθμων ευτυχώς- συντεχνιών.

Η παραοικονομία, που οι ίδιοι δημιούργησαν και εξέθρεψαν, ήρθε η ώρα να σταματήσει.

Όλα μένουν ίδια

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 16 Jul 2011 09:22:00 +0000

Ίδια έδρανα.

Ίδια κοστούμια.

Ίδιες απάτες.

Ίδιες προειδοποιήσεις.

Ίδια δάχτυλα.

Διαφορετικοί ψεύτες.

Ο μαλάκας της παρέας

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 30 Apr 2011 09:43:00 +0000

Αν είδα τον γάμο; Λίγο, φευγαλέα. Ίσα που μπήκε η νύφη στο αβαείο και ξεκίνησε το μυστήριο.

Ωραίος ήταν, μου άρεσε. Καπελαδούρες στο φουλ, άμαξες, σημαίες, χαμός. Δεν έχεις, άλλωστε, συχνά την ευκαιρία να βλέπεις να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου το παραμύθι που σου έλεγε η γιαγιά πριν πας για ύπνο.

Άλλοι το είπαν κιτς. Άλλοι το είπαν υπερβολικό και άλλοι τελείως περιττό.

Μπορεί να ήταν απ’ όλα κι από λίγο. Τι σημασία έχει; Εφόσον το «φυσιολογικό» το εκφράζει πάντα η πλειοψηφία και το συγκεκριμένο γεγονός το αποδέχονται δισεκατομμύρια κόσμου, οι γνώμες αυτές πάντα περισσεύουν.

Βρέθηκε, όμως, κι ένας που το σιχάθηκε. Για τους δικούς του λόγους. Να, μόλις γύρισα στο σπίτι, διάβασα τυχαία το άρθρο του και σιχάθηκα κι εγώ. Όχι τον γάμο. Το άρθρο. Ιδού:

Πάντα υπάρχει ο μαλάκας της παρέας.

Σας το λέω, δηλαδή, πρώτος – για να μην προλάβετε να μου το πείτε εσείς. Πάντα υπάρχει. Εκεί που όλοι κάνουν χαβαλέ, και πλάκα, και διασκεδάζουν, και ξεχνιούνται βρε αδελφέ, πετάγεται ο πικρόχολος και λέει “αχ, και να είχαμε την γιαγιά τώρα” και γαμιέται το γλέντι.

Καλά περνάγαμε ρε παπάρα, δεν περνάγαμε καλά; Γιατί μας το χαλάς;

~

Να, σήμερα είχαμε τους γάμους του ζευγαριού της χρονιάς. Χαβαλές, γέλιο, καπέλα, το πρώτο φιλί, Πίπα να λέγεται η κουνιάδα, στα κίτρινα η βασίλισσα, ξεχνιόμαστε.

~

Και μένα να μη μου βγαίνει από το μυαλό, μία 32χρονη, νέα κοπέλα, που ενώ ετοιμαζόταν να κάνει το τρίτο της παιδί – πηγαίνει σε νοσοκομείο που δεν εφημερεύει, στην αρχή, ενώ δεν υπήρχε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας να την φροντίσει, πεθαίνει, λόγω έλλειψης, λένε τα πρώτα ρεπορτάζ, γιατρών.

~

Άμαξες, το νυφικό, πλούσια ρούχα, πλήθος κόσμου, δεν έμπαινε το δαχτυλίδι, αλλάζει το όνομά της από Κέητ σε Κάθριν, Ζαμπούνης, προγαμιαίες σχέσεις και συμβόλαια, ξεχνιόμαστε.

~

Και κάποιοι άλλοι να κλαίνε, γιατί ένα παιδί, παιδί, μόλις επτά χρονών, κατέληξε, σήμερα το πρωϊ, από τραύματα στο κεφάλι λόγω έκρηξης πυροτεχνήματος/φωτοβολίδας. Την έριξε ένα εικοσιπεντάχρονο παιδί, που έχει συλληφθεί λέει το ρεπορτάζ, και, προφανώς, θα δικαστεί για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Δυο ζωές.

~

Πάντα υπάρχει ο μουντρούφλης. Εκεί που όλοι διασκεδάζουν, κάποιος περίεργος, κάποιος βλαμμένος δεν ανέχεται, δεν αντέχει να υπάρχουν δύο – τρεις – δέκα χιλιάδες αναφορές στον γάμο, και δέκα όλες και όλες σε δύο παιδιά και μία έγκυο.

Αν τον συναντήσεις, πάντως, μην τον μαλώσεις. Προσπέρασέ τον, αν σε χαλάει – αλλά μην τον μαλώσεις. Δεν θέλει να σου χαλάσει την καρδιά. Να, μωρέ, ντρέπεται που δεν υπάρχει νοσοκομείο για την έγκυο, που δεν υπάρχει λογική για τα παιδιά.

Και αυτός, μην νομίζεις – αν στο πει σκληρά, δεν το εννοεί. Ντρέπεται και στεναχωριέται, και πληγώνεται, και θέλει να φωνάξει, και έχει ευθύνη για την επόμενη έγκυο, και το επόμενο παιδί, αν πεθάνει το επόμενο παιδί – αλλά θα πεθάνει, και η επόμενη έγκυος, και το επόμενο παιδί γιατί δεν θα φωνάξει κανείς, δεν θα παραιτηθεί κανείς, και δεν θα αλλάξει τίποτα κανείς – έτσι νιώθει.

Γιατί, αν το θες, δεν μπορεί ένας γάμος να κάνει περισσότερο θόρυβο από δύο κηδείες.

Και τελικά τον πίστεψα. Όντως, υπάρχει ο μαλάκας της παρέας. Αυτός που θα διαφωνήσει εξ’ ορισμού με τα πάντα. Αυτός που θα κάνει φασαρία μόνο και μόνο για να τον προσέξουν. Αυτός που θα πει κάτι εξυπνακίστικο για να γίνει το επίκεντρο. Έστω για λίγο.

Μα, δεν φταίει αυτός. Είναι στη φύση του Έλληνα να είναι έτσι. Να συμψηφίζει άστοχα και συλλήβδην όλα τα γεγονότα, βγάζοντας αίολα συμπεράσματα, του ποδαριού. Ναι, ρε, γιατί μιλάτε όλοι για το γάμο όταν έχουμε δύο θανάτους σήμερα; Πώς τολμάτε; Υπάνθρωποι.

Μήπως και αύριο δεν θα έχουμε θανάτους; Ή μήπως δεν είχαμε και χθες; Μήπως δεν θα είναι το ίδιο σκληροί ή τραγικοί;

Έτσι είναι η ζωή. Έτσι κυλάει. Με γάμους και κηδείες. Με γέλια και δάκρυα. Κι από πόνο έχουμε χορτάσει. Τα δελτία ειδήσεων μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με πυρηνικά ατυχήματα, ληστείες, θανάτους και οικονομικά αδιέξοδα.

Μα η λογική σκέψη δεν μπορεί να τροφοδοτείται συνεχώς μόνο από πόνο. Δεν προχωράει έτσι μπροστά, είναι ασύμβατο το καύσιμο.

Δικαιούμαστε, λοιπόν, για μία ημέρα να ζήσουμε ένα παραμύθι. Έστω κι αν αυτό είναι δανεικό. Μην μας το χαλάς.

Υ.Γ.: Ποιος, αλήθεια, μπορεί να στρέψει την πλάτη αδιάφορα μπροστά στον θάνατο μιας εγκύου ή ενός 7χρονου παιδιού; Μα, ας μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο, όπως άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο κάποιον άλλο λογικό να λέει: «Αν είναι να καταργήσουμε τις κροτίδες, ας καταργήσουμε και τα αυτοκίνητα. Πολύ περισσότερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα συμβαίνουν κάθε χρόνο…».

Μεγάλοι Έλληνες

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Tue, 19 Apr 2011 19:36:00 +0000

[ κλικ για μεγέθυνση ]

Γιατί πληρώνουμε τα ασφαλιστικά ταμεία;

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sat, 16 Apr 2011 10:39:00 +0000

Κομμένα από τη συνταγογράφηση αναμένεται να βρεθούν μετά τις 2 Μαΐου πολλά "δημοφιλή" φάρμακα, επιβαρύνοντας έτσι εξ' ολοκλήρου τους ασθενείς που τα έχουν ανάγκη.

Αναλυτικά η "αρνητική" λίστα των συγκεκριμένων φαρμάκων συμπεριλαμβάνει τα εξής σκευάσματα:

τα αναλγητικά SALOSPIR 500, ASPIRIN EXTRA 650+65 και KALMOL EXTRA, BUSCOPAN
τα αντιισταμινικά PHENERGAN και CLARITYNE.
τα αποχρεμπτικά / αντιβηχικά BISOLVON, MUCOSOLVAN, MUCOTHIOL, TUCLASE, SINECOD και TREBON-Ν.
το ρινικό αποσυμφορητικό RONDEC.
τα αντισηπτικά στόματος HEXALEN και OROCIL.
τα αντιμικροβιακά για την αντιμετώπιση της ακμής DALACIN, INDOXYL, CLINDAMYCIN και ZUMILIN.
τα φάρμακα για δερματικές παθήσεις FUCIDIN-H, BETNOVATE-C και DERMOL.
τα αντισηπτικά BETADINE και CETAVLON.
το XENICAL κατά της παχυσαρκίας.
το καθαρκτικό LAXATOL.
τα αγγειοπροστατευτικά ΟPINO και DAFLON.
τα αντισυλληπτικά GRACIAL, TRIGYNERA και NORLEVO.
τα φάρμακα κατά της στυτικής δυσλειτουργίας VIAGRA, LEVITRA και CIALIS.
τα κατά της άνοιας NOOTROP, OXYNIUM και TEBOKAN.
τα σκευάσματα για τη διακοπή του καπνίσματος ZYBAN, CHAMPIX, NICOPATCH και NICORETE.
το κατά της ναυτίας VOMEX.
τις βιταμίνες NEUROBION, EVIOL, BESIX, AQUASOL και VITORANGE.
το τοπικό ναισθητικό XYLOCAINE και
τα οφθαλμιατρικής χορήγησης CATALIN, COLDAN και GARAMAT.

Και το ερώτημα, απλό: αν η υποχρεωτική μας ένταξη σε έναν ασφαλιστικό φορέα, δεν μας εγγυάται σύνταξη και σωστή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για ποιο λόγο να συνεχίσουμε να τον πληρώνουμε;

Από ρουφιάνοι, «Πρετεντέρηδες»

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Tue, 12 Apr 2011 20:43:00 +0000

Ο πρόσφατα απολυμένος δημοσιογράφος του Σκάι, Άρης Χατζηστεφάνου, γράφει για τον ρόλο του κολαούζου της εξουσίας που έχουν αποκτήσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και για τους δημοσιογράφους που στα «καλά» είναι υπάλληλοι και στα «άσχημα» μέτοχοι.

Γιατί βάζουν αλεξίσφαιρα τζάμια;», ρώτησα με ισχυρή δόση αφέλειας μια συνάδελφο, καθώς ένας εργάτης άλλαζε τα παράθυρα στους πρώτους ορόφους του κτιρίου. «Με τις μ…ίες που λέμε στον αέρα, καλά κάνουν», μου απάντησε. Το ένα μετά το άλλο τα γραφεία των μεγάλων μέσων ενημέρωσης ύψωναν «ανεπαισθήτως» υψηλά τείχη γύρω τους. Μέρα με την ημέρα μετατρέπονταν σε απόρθητα φρούρια με ηλεκτροφόρα σύρματα, κάμερες, στρατιές από σεκιουριτάδες αλλά και ένστολους αστυνομικούς που περιπολούσαν την ώρα των δελτίων ειδήσεων. Και πάντα έμενες με την απορία εάν οι καναλάρχες και οι εκδότες φοβούνταν περισσότερο τον εξωτερικό ή τον εσωτερικό εχθρό: τους οργισμένους πολίτες που έπρεπε να κρατηθούν μακριά ή τους απολυμένους εργαζόμενους που έπρεπε να πεταχτούν έξω. Την ίδια ώρα τα μεγαλοστελέχη των media -που εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι, ενώ συχνά κατέχουν διευθυντικές θέσεις και είναι μέτοχοι των εταιρειών- άρχισαν να κυκλοφορούν με σωματοφύλακες και αστυ- νομικούς. Γνώριζαν, προφανώς, ότι η πιθανότητα να προπηλακιστούν ή να γιαουρτωθούν από τους ακροατές/ τηλεθεατές τους είναι ελάχιστα χαμηλότερη από αυτήν του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Όταν μπήκα για πρώτη φορά στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, το να δηλώνεις δημοσιογράφος προκαλούσε θαυμασμό. Μέσα σε λίγα χρόνια ήταν ντροπή. Τώρα είναι και επικίνδυνο. Οι πρώτοι που το κατάλαβαν ήταν οι ρεπόρτερ που δέχονταν την οργή των διαδηλωτών στις πορείες. Παλιά τους φώναζαν το σύνθημα «Μπάτσοι, TV, νεοναζί - όλα τα καθάρματα δουλεύετε μαζί». Τώρα το χόντρυναν. Τους αποκαλούν «Πρετεντέρηδες». «Δεν αποτελείτε εξαίρεση», μου έλεγε πριν από μερικές εβδομάδες ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Avi Lewis, όταν τον συνάντησα για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ Debtocracy. Ο δημιουργός της ταινίας The Take - Η κατάληψη μου διηγούνταν ιστορίες από στούντιο των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών. Πώς φτάνει, όμως, μια κοινωνία να αντιμετωπίζει τους μεγαλοδημοσιογράφους εξίσου εχθρικά με τις κυβερνήσεις τους και, παρεμπιπτόντως, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις πρόσφατες εξελίξεις στα ελληνικά ΜΜΕ, με τις εκδικητικές απολύσεις και τη μεγάλη τετραήμερη απεργία που ξεκινά την Πέμπτη;

Τα τελευταία χρόνια επικράτησε η εντύπωση ότι τα μέσα ενημέρωσης έχασαν απλώς την ικανότητα και τη θέλησή τους να ασκούν κριτική στους κυβερνώντες και μετατράπηκαν σε κολαούζους των πολιτικών ελίτ. Πρόκειται για μια φαινομενικά σωστή παρατήρηση, η οποία, όμως, εδράζεται σε ολοκληρωτικά λάθος συλλογισμό. Στην εποχή της εμπορευματοποιημένης είδησης δεν είναι δουλειά των ΜΜΕ να στηρίζουν την κυβέρνηση, αλλά δουλειά της κυβέρνησης -και του κράτους, εν γένει- να προωθεί τα συμφέροντα των μέσων ενημέρωσης. Σε ολόκληρο τον κόσμο οι σύγχρονοι δημοσιογραφικοί όμιλοι έχουν μετατραπεί σε γιγαντιαίες επιχειρήσεις που αναπτύσσονται, συγχωνεύονται και δημιουργούν μονοπώλια, όπως και κάθε άλλη εταιρεία. Οι ιδιοκτήτες τους δεν είναι υπηρέτες των οικονομικών ελίτ, αλλά σάρκα από τη σάρκα αυτών των ελίτ. Οι άνθρωποι που υπερασπίζονται την παρουσία του ΔΝΤ ή της ΕΚΤ δεν το κάνουν γιατί έτσι τους είπε η κυβέρνηση, αλλά γιατί πιστεύουν ότι μόνο οι συγκεκριμένοι οργανισμοί μπορούν να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όπου οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ έχουν συνήθως την ενημερωτική δραστηριότητα ως πάρεργο δίπλα στις εργολαβικές, εφοπλιστικές ή άλλες επιχειρήσεις τους.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε αυτά τα «μαγαζιά» δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά νέες εργασιακές συνθήκες που εξαπλώνονται τώρα σε κάθε χώρο εργασίας. Όπως η χούντα του Πινοσέτ στη Χιλή αποτέλεσε πειραματικό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, έτσι και το επάγγελμα του δημοσιογράφου έγινε ένα μικρό θερμοκήπιο για τη δοκιμή της μαύρης, ανασφάλιστης και ελαστικής εργασίας. Έτσι γεννήθηκε το δημοσιογραφικό Black Block, η γενιά των δημοσιογράφων που πληρώνονται με «μαύρα» ή με μπλοκάκι. Στα sweatshops των μεγάλων εφημερίδων, των ραδιοφώνων και των τηλεοράσεων συνέθλιβαν τα όνειρα αλλά και τα δικαιώματα χιλιάδων παιδιών που έμπαιναν στο επάγγελμα από τις συνήθως απαράδεκτες ή έστω ανεπαρκείς σχολές δημοσιογραφίας.

Και όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να ισοπεδώσει και τα τελευταία εργασιακά δικαιώματα, καταστρατηγώντας τις συλλογικές συμβάσεις και απαιτώντας μειώσεις αποδοχών, οι καναλάρχες-Πινοσέτ προσφέρθηκαν να δοκιμάσουν πειραματικά τα νέα μέτρα στους δικούς τους εργαζομένους. Αίφνης, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν αποκομίσει δισεκατομμύρια εισάγοντας τις επιχειρήσεις τους στο Χρηματιστήριο κι εξασφαλίζοντας κολοσσιαία δημόσια έργα για τις θυγατρικές εταιρείες τους αντιμετώπιζαν τους εργαζομένους ως μετόχους της επιχείρησης. «Αφού πέφτουν τα κέρδη», τους είπαν, «θα μειωθούν και οι αποδοχές σας». Δανείστηκαν κάτι από τον πολιτισμό, το ήθος και το ύφος της κυβέρνησης για να μας αποκαλέσουν «κοπρίτες» και να μας εξηγήσουν ότι «μαζί τα φάγαμε». Όταν κερδίζουν, είμαστε υπάλληλοι της επιχείρησης. Όταν χάνουν, γινόμαστε μέτοχοι.

Σε αυτήν τη μάχη μέχρις εσχάτων τα μικρά παράθυρα που αφήνονταν μέχρι σήμερα για διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις είναι φυσιολογικό να κλείνουν. Στον πόλεμο, άλλωστε, δεν χρειάζεσαι άλλοθι. Χρειάζεσαι είτε στρατιώτες, οι οποίοι δεν έχουν άλλη επιλογή απ’ το να θυσιαστούν, είτε στρατηγούς που έχουν κάθε λόγο να θυσιαστούν, γνωρίζοντας ότι, αν χαθεί το βασίλειο, θα χάσουν και αυτοί τα οφίτσιά τους.

Ο Άρης Χατζηστεφάνου παρουσίαζε την εκπομπή «Infowar» στον Σκάι 100.3. Το ντοκιμαντέρ που έκανε μαζί με την Κατερίνα Κιτίδη για την κρίση «Debtocracy» προβάλλεται ήδη στο debtocracy.gr.

Η Pepsi κι ο Μπέκαμ

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Tue, 12 Apr 2011 18:32:00 +0000

Ένα καλό viral video ανέβασε στο YouTube η Pepsi.

Εκεί που το βίντεο θα είχε ενδιαφέρον μόνο για τους fans του Beckham, το να βγαίνει κάποιος και να αμφισβητεί το κατά πόσον το βίντεο είναι αληθινό ή αν ο Μπέκαμ είχε βοήθεια από κάποιον επαγγελματία γραφίστα για να πετύχει τα απίστευτα σουτ του είναι εκείνο που κάνει πολλούς περισσότερους να θέλουν να δούνε το βίντεο για να έχουνε άποψη.

Και αυτό είναι που κάνει το video να έχει 900.000 views σε 4 μέρες.

[ πηγή ]

Επιστολή στην Τζούλια Αλεξανδράτου

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Mon, 11 Apr 2011 19:27:00 +0000

Γράφει ο Γιώργος Τσακνιάς στο blog του:

Αγαπητή Τζούλια,

είμαι αυτός που κόλλησε το αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ της ροζ Πόρσε σας. Ναι, αυτό το πορτοκαλί που γράφει «είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω».

Δεν μπορεί να το ξεχάσατε κιόλας: συνέβη μόλις εχθές, Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011, γύρω στις έξι και μισή το απόγευμα, στην αρχή της οδού Μητροπόλεως, στο Σύνταγμα. Σταθήκατε αρχικά κοντά στη στάση του λεωφορείου, εν συνεχεία πήγατε και παρκάρατε πάνω στη διάβαση των πεζών. Γι’ αυτό το έβαλα το αυτοκόλλητο.

Σας εντόπισα αρχικά ενώ βρισκόμουν στο Σύνταγμα. Πέρασα απέναντι και σας φωτογράφισα καθώς παρκάρατε. Έπειτα, εσείς κατευθυνθήκατε προς την οδό Ερμού. Διασταυρωθήκαμε· φορούσα μαύρο σκούφο, κι όταν ήρθαμε μούρη με μούρη, μπροστά από το Υπουργείο Οικονομικών, μισοέκρυψα τη φωτογραφική μηχανή πίσω από την πλάτη μου, μη με πάρετε για paparazzo.

Έβαλα το πορτοκαλί αυτοκολλητάκι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σας και αμέσως έπεσε πολύ γέλιο από τους περαστικούς, που είχαν μαζευτεί και χάζευαν τη ροζ Πόρσε. Μια κοπέλα μάλιστα ήρθε, σκασμένη στα γέλια, και με συνεχάρη διά χειραψίας. «Τώρα την έκαψες», μου είπε. Αν είναι αλήθεια, ζητώ συγγνώμη, δεν είχα σκοπό να σας κάψω. Ήθελα απλώς να σας υποδείξω ότι είναι γαϊδουριά να παρκάρεις πάνω στη διάβαση των πεζών.

Παρακαλώ μην το πάρετε προσωπικά: δεν είστε η μόνη, υπάρχουν και άλλοι γάιδαροι που παρκάρουν όπου γουστάρουν. Σε όλους βάζω αυτοκόλλητο. Τον τελευταίο μήνα, έχω κολλήσει περίπου εκατό, εβδομήντα εκ των οποίων στο σημείο αυτό, στη Μητροπόλεως. Ούτε είναι ταξικό το θέμα, επειδή δηλαδή έχετε Πόρσε: η γαϊδουριά είναι διαταξική. Εγώ κάνω την εικαστική-ζωολογική μου παρέμβαση ανεξαρτήτως μάρκας αυτοκινήτου. Πάντως, οφείλω να ομολογήσω, δεν μου είχε ξανατύχει ροζ και σινιέ Πόρσε.

Θα μου πείτε, δεν χώραγαν οι πεζοί να περάσουν; Ναι, χώραγαν, παρακάμπτοντας την Πόρσε σας, επειδή έτυχε να μην υπάρχουν άλλα γαϊδούρια κολλητά εκείνη τη στιγμή: συνήθως είναι πέντε-έξι αυτοκίνητα, ενίοτε με μηχανάκια ανάμεσα, που κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την πίστα. Έχω δει γιαγιάδες με ψώνια να αναγκάζονται να χορέψουν τσάμικο για να περάσουν. Φυσικά, το μεγάλο μπόνους (αρχιγάιδαρος) το παίρνει όποιος παρκάρει πάνω στη ράμπα που προορίζεται για τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ).

Στην περιοχή, υπάρχουν αρκετά parking. Άλλη φορά, παρακαλώ πηγαίνετε σε ένα από αυτά. Ακόμα κι αν είναι για λίγη ώρα, δεν χάθηκε ο κόσμος, θα δώσετε γύρω στα 8-10 ευρώ. Κι εσείς δεν κάνατε και λίγη ώρα. Το ξέρω, γιατί περίμενα τουλάχιστον κανένα μισάωρο να εμφανιστείτε, να σας φωτογραφίσω καθώς θα βγάζετε το αυτοκολλητάκι. Είχα και μια περιέργεια, αν θα αντέξει το μανικιούρ. Στο μεταξύ, οι περαστικοί καταδιασκέδαζαν και φωτογραφίζονταν δίπλα στην ροζ Πόρσε. Αλλά έκανε κρύο, είχα και ραντεβού με κάτι φίλους για καφέ, οπότε βαρέθηκα να περιμένω και έφυγα.

Αγαπητή Τζούλια, ελπίζω να μη σας κούρασα. Άλλη φορά, παρακαλώ να μην παρκάρετε σε διάβαση ή ράμπα για τα ΑΜΕΑ. Θα με αναγκάσετε να ξαναβάλω αυτοκόλλητο. Α, μια και το ’φερε η κουβέντα: το πορτοκαλί ήταν χάλια με το ροζ, δεν πήγαινε. Αλλά, δυστυχώς, δεν τα βγάζουν σε άλλο χρώμα· ένα πρασινάκι, ας πούμε, θεωρώ ότι θα πήγαινε χάρμα. Ή κάτι σε καναρινί ίσως. Ε;

Φιλικά,
Γιώργος Τσακνιάς

Υ.Γ. Το μανικιούρ, εντάξει;

Μύθος ή πραγματικότητα; Έζησε 2,5 αιώνες!

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Mon, 11 Apr 2011 19:07:00 +0000

Έζησε όσο κανένας άνθρωπος στη γη. Έφτασε 256 χρονών, μεγάλωσε 180 παιδιά με 23 γυναίκες που πέθαναν χρόνια πριν τον ίδιο. Ποιος είναι;

O Li Ching-Yun γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Κίνας και μέχρι τα 10 του χρόνια πήγε σχολείο. Μετά ταξιδέψε σε διάφορες περιοχές της Κίνας όπου δούλεψε και μάζευε ιατρικά φυτά. Σύμφωνα με τους New York Times, μετά από αυτή την εμπειρία ο Λι πουλούσε τα ιατρικά φυτά για 100 χρόνια.

Μια μέρα ο επικεφαλής της αυτοκρατορίας Pei Wu-Fu ταξιδέψε μέχρι το σπίτι του για να τον ρωτήσει ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας του και εκείνος απάντησε: «Κράτα ήρεμη την καρδιά, κάτσε σαν χελώνα, περπάτα χαρούμενος σαν περιστέρι, και κοιμήσου σαν σκύλος».

Μάλιστα, ως λέγεται, τίποτα δεν μαρτυρούσε πάνω του την ηλικία του. Γνώρισε και έκανε παρέα με τα εγγόνια και τα τρισέγγονα παλιών του φίλων. Το 1930 ο Wu Chung-Chien, καθηγητής στο Minkuo University, βρήκε κάποια ντοκουμέντα που αποδείκνυαν ότι ο Λι είχε γεννηθεί το 1677. Τα ίδια αρχεία αποδεικνύουν ότι το κινέζικο κράτος είχε ευχηθεί στον Λι χρόνια πολλά στα 150τα γενέθλια του, αλλά και όταν έκλεισε τα 200!

Σύμφωνα με το βιβλίο Guiness, ο άνθρωπος που έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια είναι ένας Γάλλος. Έζησε 122 χρόνια και 164 μέρες. Οι Κινέζοι δεν έχουν κάνει καμία αναφορά στον Li Ching-Yun και πολλοί αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να ζήσει ένας άνθρωπος 256 ολόκληρα χρόνια.

Η υπόθεση προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον και ήδη ερευνάται. Οι αρμόδιοι που ασχολούνται με το θέμα προσπαθούν να βρουν στοιχεία και αποδείξεις, ώστε να κατανοήσουν τι ακριβώς έχει συμβεί.

[ πηγή ]

Μπαίνουν στο µικροσκόπιο οι τράπεζες βλαστοκυττάρων

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Mon, 04 Apr 2011 19:10:00 +0000

Ξεκαθάρισµα επιχειρεί το υπουργείο Υγείας στον χώρο της φύλαξης βλαστοκυττάρων. Στο πλαίσιο αυτό, οι µόνες τράπεζες που θα συνεχίσουν να λειτουργούν στη χώρα είναι οι δύο δηµόσιες, καθώς ανεβαίνει ψηλά ο πήχυς των κριτηρίων για την ασφαλή λειτουργία των ιδιωτικών µονάδων µε αποτέλεσµα να απειλούνται ακόµη και µε λουκέτο.

Σύµφωνα µε τις προθέσεις του υπουργείου Υγείας, την ηµέρα που θα κατατεθεί το σχέδιο νόµου στη Βουλή για τη «∆ωρεά και Μεταµόσχευση Οργάνων» (πριν από το Πάσχα) θα υπάρξει και συνοδευτική υπουργική απόφαση που θα ορίζει το θεσµικό πλαίσιο λειτουργίας των τραπεζών βλαστοκυττάρων.

Είναι ενδεικτικό πως στη χώρα µας δραστηριοποιούνται περίπου 22 ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης βλαστοκυττάρων – οι περισσότερες σε αναλογία πληθυσµού παγκοσµίως – αγνώστου... ποιότητας.

Η Ελληνική Αιµατολογική Εταιρεία από την πλευρά της, κάνει λόγο για παραπλάνηση των νέων γονέων όταν πείθονται να φυλάξουν τα βλαστοκύτταρα του νεογέννητου µωρού τους – µε κόστος περίπου 2.000 ευρώ.

Και αυτό γιατί το επιχείρηµα των ιδιωτικών τραπεζών ότι θα έχουν ένα µόσχευµα στην περίπτωση που το παιδί νοσήσει στο µέλλον από λευχαιµία ή άλλη σοβαρή ασθένεια, καταρρίπτεται επιστηµονικά. «Το οµφαλικό µόσχευµα του ασθενούς δεν είναι κατάλληλο για µεταµόσχευση προς τον ίδιο τον ασθενή», καταλήγουν οι αιµατολόγοι.

Οπως λέει στα «ΝΕΑ» ο γενικός γραµµατέας ∆ηµόσιας Υγείας Αντώνης ∆ηµόπουλος, η εισήγηση – η οποία ακόµη δεν έχει οριστικοποιηθεί – επικεντρώνεται στην εξασφάλιση της λειτουργίας και στην ενίσχυση των δηµόσιων τραπεζών. Επιπλέον – και αν τελικά δοθεί το πράσινο φως για τη λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών – τα κριτήρια θα είναι ιδιαίτερα αυστηρά. Συνεπώς η πρόταση αυτή οδηγεί ακόµη και στην παύση ιδιωτικών µονάδων φύλαξης βλαστοκυττάρων. Αλλωστε, όπως προσθέτει ο κ. ∆ηµόπουλος, το Σώµα Επιθεωρητών Υγείας και Πρόνοιας έχει ήδη διεξάγει κατά το προηγούµενο έτος ελέγχους σε ιδιωτικές τράπεζες και συνεπώς έχουν συνταχθεί εκθέσεις για την ποιότητά τους.

Το τοπίο πάντως φαίνεται πιο ξεκάθαρο για τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων που έχουν διαπιστευτεί από διεθνείς οργανισµούς όπως είναι το Fact Netcord – οι οποίες µετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

[ Πηγή ]

Στείλε ένα βιβλίο στο Καστελόριζο

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Thu, 10 Mar 2011 09:51:00 +0000

Πώς θα σας φαινόταν να κάνετε ένα παιδί ευτυχισμένο, δίνοντάς του τη δυνατότητα να διαβάσει ένα βιβλίο, απ' αυτά που σκονίζονται στα ράφια της βιβλιοθήκης σας;

Και τι καλύτερο από το να μάθουν τα παιδιά να διαβάζουν βιβλία (πολλά βιβλία!) που θα αγγίξουν τις καρδιές τους και θα ανοίξουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες, ήδη από τη μικρή ηλικία;

Δυστυχώς η πρόσβαση σε καλά βιβλία δεν είναι δεδομένη για όλους, ειδικά στις ακριτικές περιοχές. Και τώρα, δεν έχουμε καμία δικαιολογία να μην βοηθήσουμε.

Το 24grammata.com ξεκίνησε μια πρωτοβουλία για να ενισχυθεί η βιβλιοθήκη του Δημοτικού Σχολείου Καστελόριζου. Είναι τόσο απλό:

Γράφεις την αφιέρωσή σου στην πρώτη σελίδα του βιβλίου.
Το βάζεις σε έναν φάκελο με ένα απλό γραμματόσημο (1,90 έως 2,12 ευρώ - ανάλογα το βάρος). Γραμματόσημο θα βρεις και στο περίπτερο, αν δεν θέλεις να περιμένεις στα ΕΛΤΑ.
Το στέλνεις στη διεύθυνση Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου ΤΚ 85111 πετώντας το απλά στο πρώτο κουτί των ΕΛΤΑ που θα βρεις μπροστά σου.

Ας δώσουμε όλοι μας το καλό παράδειγμα έμπρακτα. Όχι από τον καναπέ. Όχι στα λόγια.

Κι όσο διαβάζετε εσείς το άρθρο των εμπνευστών αυτής της ωραίας ιδέας, εγώ θα πάω να διαλέξω το βιβλίο που θα στείλω από το ράφι πίσω μου.

Η διασημότερη φωτογραφία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Fri, 11 Feb 2011 17:44:00 +0000

Είναι ίσως η διασημότερη φωτογραφία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τραβηγμένη από τον σπουδαίο Γιουτζίν Σμιθ. Δείχνει καλύτερα από κάθε άλλη τη γενναιότητα και το θάρρος του ανώνυμου Αμερικάνου φαντάρου που πολέμησε για την ελευθερία.

Με το τσιγάρο να κρέμεται μάγκικα στα χείλη, και με ένα βλέμμα που τσακίζει κόκαλα, αυτός ο στρατιώτης έγινε το σύμβολο της Μεγαλύτερης Γενιάς των Αμερικάνων. Αυτός ο στρατιώτης, όμως, δεν είναι Αμερικανός.

Λέγεται Ευάγγελος Κλωνής. Είναι Έλληνας.

Ο Ατλαντικός ήταν γκρίζος, και η συννεφιά ήταν βαριά. Υπήρχε παντού η μυρωδιά της θάλασσας, και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος των κυμάτων. Είχε φουσκοθαλασσιά, και τα αποβατικά σκάφη, τα επονομαζόμενα «σκάφη Χίγκινς», από τον ιδιοφυή μπεκρή που τα είχε σχεδιάσει, λικνίζονταν σαν καρυδότσουφλα καθώς πλησίαζαν την ακτή. Πολλοί έκαναν εμετό.

Μερικοί επειδή ζαλίζονταν από τη θάλασσα.Ο Βαγγέλης είχε στο πλάι του τον Ιρλανδό, όπως πάντα. Ήταν κολλητοί φίλοι εδώ και μήνες, απ’ το Σαουθάμπτον, όπου περίμεναν πότε θα έρθει η ώρα για την απόβαση. Στέκονταν στοιβαγμένοι μέσα στο Χίγκινς με καμιά τριανταριά άλλους, όλοι τους νέοι, ντυμένοι στα χακί, με τα κράνη στο κεφάλι, και ένα μεγάλο κόκκινο «1» στον ώμο, το σήμα της 1ης Μεραρχίας Πεζικού, της θρυλικής Big Red One.

Ήταν 6 Ιουνίου του 1944. D-Day και ήταν 6:30 το πρωί. Αυτό ήταν το πρώτο κύμα της απόβασης της Νορμανδίας. Ο Βαγγέλης στεκόταν σιωπηλός δίπλα στον Ιρλανδό και σκεφτόταν την Κεφαλλονιά. Και μετά ο πυθμένας του Χίγκινς έγδαρε την άμμο της Όμαχα Μπιτς, και η πόρτα άνοιξε, και οι φαντάροι της Big Red One ξεχύθηκαν στο σφαγείο.

Οι Κεφαλλονίτες είναι μια ιδιόμορφη κατηγορία Ελλήνων. Πολλοί τους αποκαλούν μουρλούς, και πολλοί το παραδέχονται κιόλας, αλλά το σίγουρο είναι ότι στην ιστορία τους έχουν να παρουσιάσουν τα πιο ασυνήθιστα επιτεύγματα από όλους τους Έλληνες. Ένας από αυτούς, για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Γεράκης, έγινε αντιβασιλιάς στο Σιάμ. Ένας άλλος, ο Ιωάννης Φωκάς, έκανε το 1592 τον περίπλου του Καναδά και πέρασε στον Ειρηνικό, όπου το στενό ανάμεσα στο Βανκούβερ και την ηπειρωτική χώρα έχει ακόμα το όνομά του.

Ένας άλλος, ο μηχανικός Μαρίνος Χαρμπούρης, κατάφερε εν έτει 1770 να μεταφέρει ένα βράχο βάρους 2000 τόνων από ένα έλος της Φινλανδίας στην Αγία Πετρούπολη. Από ότι φαίνεται, αυτή η εκλεκτή παρέα κεφαλλονιτών ηρώων πρόκειται να υποδεχτεί ένα νέο μέλος.

Ο Ευάγγελος Κλωνής γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο της κοινότητας Πάστρας στις 28 Οκτωβρίου του 1916. Ήταν το δεύτερο παιδί μιας φτωχής οικογένειας που συνολικά θα αποκτούσε οκτώ. Ο Βαγγέλης άρχισε να καπνίζει όταν ήταν τεσσάρων, άρχισε να δουλεύει όταν ήταν πέντε, και παράτησε το σχολείο στην Τρίτη Δημοτικού. Στα 14 του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου δούλευε ο μεγαλύτερος αδερφός του.

Εκεί δούλεψε σαν εισπράκτορας στο λεωφορείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Γεράσιμου Αρσένη: Φορούσε την άσπρη του στολή και έκοβε τα εισιτήρια. Ότι έβγαζε το έστελνε στη μητέρα του, αλλά τα λεφτά ήταν λίγα. Μια μέρα, όταν ήταν 16 χρονών, το λεωφορείο είχε σταματήσει στον Πειραιά, και ο Βαγγέλης είδε κάτι ναύτες να βγαίνουν από ένα καράβι, να πηγαίνουν σε ένα κοντινό κρεοπωλείο, να φορτώνουν κομμάτια κρέας στον ώμο, και να τα μεταφέρουν στο καράβι.

Οι ναύτες φορούσαν άσπρες στολές. Ο Βαγγέλης πήγε αμέσως στον Αρσένη, του έδωσε τις εισπράξεις της ημέρας και του είπε: «Εγώ φεύγω. Πες στη μάνα μου ότι θα της στείλω λεφτά από την Αμερική». Και πήγε στο κρεοπωλείο, και φορτώθηκε ένα κομμάτι κρέας, και μπήκε σκυφτός στο καράβι, και κρύφτηκε στα αμπάρια.

Έμεινε κρυμμένος τρεις μέρες, όταν η δίψα, η πείνα, και οι αρουραίοι τον ανάγκασαν να παραδοθεί. Είχαν ήδη περάσει το Γιβραλτάρ, και ο καπετάνιος δεν είχε επιλογή απ’ το να τον βάλει στη δουλειά, μέχρι να πιάσουν λιμάνι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συμπάθησε το νεαρό, και τον έβαζε τα βράδια να τους λέει τραγούδια απ’ το νησί. Ο καπετάνιος, βλέπετε, ήταν κι αυτός Κεφαλλονίτης.

Όταν έφτασαν στο Λος Άντζελες, ο καπετάνιος προσφέρθηκε να εξασφαλίσει χαρτιά στον Βαγγέλη, για να τον κάνει ναυτικό, αλλά αυτός δεν ήθελε. Έτσι τον αποχαιρέτησε δίνοντάς του ένα τελευταίο δώρο, που θα τον διευκόλυνε να περάσει από τον τελωνειακό έλεγχο. Ο Βαγγέλης δεν ήξερε λέξη αγγλικά, και δεν είχε κανένα χαρτί πάνω του, έτσι όταν ήρθε η σειρά του, έκανε τον κωφάλαλο, και δεν απαντούσε σε καμία ερώτηση. Οι υπάλληλοι τον άφησαν να περάσει, επειδή ήταν όμορφος και σοβαρός, και επειδή φορούσε ένα εντυπωσιακό, επίσημο κοστούμι.

Στο Λος Άντζελες έπιασε δουλειά στο ανθοπωλείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Σπύρου Στεφανάτου (ο οποίος σήμερα ζει στην Κεφαλλονιά –είναι 94 χρονών). Η πόλη όμως δεν του άρεσε –είχε πολύ κόσμο, και δεν είχε συνηθίσει. Μετακόμισε στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου δούλευε σαν πιατάς σε ένα εστιατόριο, και κάποια στιγμή πήρε και μια δικιά του καντίνα με χοτ-ντογκ και τα πούλαγε στο δρόμο.

Εκτός από την ωριμότητα που είχε αποκτήσει δουλεύοντας τόσα χρόνια, μια ωριμότητα που τον έκανε να φαίνεται πολύ μεγαλύτερος από ότι ήταν, είχε και τα γονίδια με το μέρος του. Καθώς άφηνε πίσω τον εφηβικό εαυτό του, μεταμορφωνόταν σε έναν πολύ εντυπωσιακό άντρα. Δεν ήταν πολύ ψηλός, ούτε ιδιαίτερα μεγαλόσωμος, αλλά είχε πολύ καθαρό, αρρενωπό πρόσωπο, και ένα έντονο βλέμμα που έκανε αμέσως εντύπωση στις κοπελιές.

Μια ελληνοπούλα τον ερωτεύτηκε, και ήθελε να τον παντρευτεί. Αυτός όμως αρνήθηκε –υποστήριξε ότι ήταν μικρός ακόμα, και έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του στην Ελλάδα. Οπότε αυτή τον απείλησε ότι θα τον καταδώσει στις Αρχές, καθώς εξακολουθούσε να ζει και να δουλεύει στη χώρα παράνομα.

Ο Βαγγέλης έφυγε από το Ντένβερ και πήγε στο Σικάγο, όπου δούλεψε σε εστιατόρια και μπαρ («μπάρες», όπως τα αποκαλεί ο γιος του Νίκος), αλλά δεν του άρεσε καθόλου το κρύο, έτσι έφυγε κι από εκεί και πήγε στο Χιούστον. Εκεί τον ενοχλούσε η υγρασία, οπότε επέστρεψε στο Ντένβερ, όπου το κλίμα του άρεσε, ελπίζοντας ότι η κοπελιά θα είχε βρει κάποιον άλλο, και θα τον άφηνε ήσυχο.

Έτσι έγινε, αλλά δεν έμελλε να μείνει ούτε εκεί για πολύ. Ένας Κεφαλλονίτης φίλος του πρότεινε να πάνε στη Σάντα Φε του Νιου Μέξικο για να βρούνε κάποιους φίλους (Κεφαλλονίτες φυσικά), και τον ακολούθησε.

Η Σάντα Φε τότε είχε 8000 κατοίκους, από τους οποίους οι 800 ήταν Έλληνες. Η κοινότητα ήταν πολύ ζωντανή, και όλα τα εστιατόρια, τα μπαρ και τα κοσμηματοπωλεία ήταν ελληνικά. Ο Βαγγέλης λάτρεψε το μέρος –όλα εκεί, ακόμα και το κλίμα, του θύμιζαν Ελλάδα. Ένας Ζακυνθινός, ο Παναγιώτης Πομόνης, τον πήρε στη δουλειά του, σε ένα μπαρ-εστιατόριο που είχε. Αυτός και η γυναίκα του Ελένη τον δέχτηκαν σαν παιδί τους, και ο Βαγγέλης τους το ανταπέδωσε δουλεύοντας σκληρά.

Οι δουλειές πήγαιναν καλά, και ο Βαγγέλης γρήγορα έγινε συνέταιρος στο μαγαζί. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Εξακολουθούσε να είναι παράνομος. Όταν άρχισε ο Πόλεμος, βγήκε ένα νέο διάταγμα που καλούσε τους παράνομους μετανάστες να καταταγούν, με αντάλλαγμα την αμερικανική υπηκοότητα. Έτσι ο Βαγγέλης Κλωνής αποφάσισε να πάει στον πόλεμο.

«Ο πατέρας μου ποτέ δεν μίλαγε για τον πόλεμο», λέει ο Νίκος Κλωνής, ο δεύτερος από τους τρεις γιους το Βαγγέλη. «Δεν του άρεσε να λέει ιστορίες γι’ αυτά τα πράγματα. Και μερικές φορές, όταν τον ρωτάγαμε επίμονα, μας μάλωνε».

Η θητεία του Βαγγέλη Κλωνή είναι ένα μεγάλο μυστήριο, όχι τόσο για τα (πολλά) πράγματα που δεν ξέρουν ούτε οι πιο κοντινοί του άνθρωποι, αλλά για τις λεπτομέρειες που είναι γνωστές και επιβεβαιωμένες, οι οποίες συνθέτουν μια ημιτελή, αλλά απίστευτη ιστορία.

Αυτά που ξέρουμε, από τις ιστορίες που είπε στα παιδιά του, από τα αντικείμενα που άφησε πίσω του, και από διάφορα στοιχεία από επίσημα αρχεία που έχουν ανακαλύψει οι δικοί του, πληροφορίες ανεπιβεβαίωτες αλλά πιθανότατα αληθινές, είναι τα εξής: Ο Βαγγέλης Κλωνής, μετά την κατάταξή του, ταξίδεψε στο Fort Bliss στο Τέξας όπου εκπαιδεύτηκε με το στρατό ξηράς. Χάρη στις εντυπωσιακές του επιδόσεις (ήταν άριστος σκοπευτής) τον έστειλαν στην Βιρτζίνια, στη Βάση των Πεζοναυτών.

Εκεί τον κορόιδευαν επειδή δεν ήξερε καλά αγγλικά και επειδή δεν ήταν μεγαλόσωμος, στο γνωστό πνεύμα της εκπαίδευσης και της σκληραγώγησης, αλλά ο Κλωνής ήταν πλέον 25 χρονών και από αυτά είχε δουλέψει στα 20, οπότε δεν ήταν ιδιαίτερα δεκτικός σε τέτοιου είδους εκπαίδευση, και δεν χρειαζόταν άλλη σκληραγώγηση.

Πλακώθηκε με κάμποσους σκληροτράχηλους marines, και τελικά μετατέθηκε πίσω στο Στρατό Ξηράς. Φεύγοντας έκλεψε αυτά τα λουριά που χρησιμοποιούσαν οι πεζοναύτες για να δένουν το καμουφλάζ στα κράνη τους. Του άρεσαν πιο πολύ από το δίχτυ που έβαζαν στο στρατό ξηράς, κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που κράτησε από τους Πεζοναύτες.

Στη συνέχεια πήγε στη Γιούμα της Αριζόνα, όπου εκπαιδεύτηκε στην έρημο, και μετά επέστρεψε στη Βάση της Βιρτζίνια με το Στρατό. Η εκπαίδευσή του είχε πια τελειώσει, και περίμενε να ακούσει που θα τον στείλουν, πιθανότατα στον Ειρηνικό, όταν ένας βαθμοφόρος ήρθε και τον βρήκε και του ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως. «Σου έχω άσχημα νέα», του είπε. «Οι Γερμανοί σκότωσαν την οικογένειά σου στην Ελλάδα. Δεν έζησε κανείς. Μπορείς, αν θέλεις, να πάρεις μια άδεια και να επιστρέψεις στο σπίτι σου στην Σαντα Φε». Ο Βαγγέλης δεν ήθελε να πάει στην Σάντα Φε, μπορούσε να κλάψει κι εκεί που ήταν. Ζήτησε μόνο ένα πράγμα: «Στείλτε με στην Ευρώπη. Θέλω να πάω στους Γερμανούς».

Ο πρώτος σταθμός του Κλωνή στον πόλεμο ήταν στην Βόρεια Αφρική. Πολέμησε στην Τυνησία, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είχε ήδη ενσωματωθεί στην 1η Μεραρχία Πεζικού, η οποία «καθάρισε» αυτό το μέτωπο στις 9 Μαΐου του ’43, με την παράδοση 40.000 Γερμανών των «Afrika Korps». Στη συνέχεια η Big Red One προχώρησε στη Σικελία την οποία απελευθέρωσε, και μετά επέστρεψε στην Αγγλία, για να προετοιμαστεί για μια άλλη μεγάλη αποστολή: Την απόβαση στη Νορμανδία.

Στο Σαουθάμπτον ο Κλωνής περνούσε την ώρα του κάνοντας βόλτες με τον Ιρλανδό φίλο του (το όνομα του οποίου παραμένει άγνωστο) και παίζοντας μπαρμπούτι. Πέρασε μερικούς μήνες σχετικά ξένοιαστους, με διαλείμματα έντασης όταν οι Γερμανοί αποφάσιζαν να βομβαρδίσουν. Σε έναν από τους βομβαρδισμούς, ο Βαγγέλης πήρε στα χέρια του ένα 12χρονο τραυματισμένο κορίτσι, και το πήγε στον Ερυθρό Σταυρό. Το κορίτσι πέθανε λίγα λεπτά αργότερα, και ο Βαγγέλης πήρε το θέμα προσωπικά: Καβάλησε ένα αντιαεροπορικό και άρχισε να ρίχνει Γερμανικά αεροπλάνα μόνος του.

Καθώς έμπαινε το καλοκαίρι του ’44, οι συμμαχικές δυνάμεις προετοιμάζονταν για την μεγάλη και κρίσιμη Επιχείρηση Overlord, που θα περιλάμβανε τη μαζική απόβαση στις ακτές τις Γαλλίας. Θα ήταν μια επιχείρηση δύσκολη, γιατί οι Γερμανοί την περίμεναν. Από την έκβασή της θα κρινόταν η πορεία του πολέμου. Στις 4 Ιουνίου του ’44, δύο μέρες πριν από την D-Day, ο Στρατηγός Άιζενχάουερ που είχε αναλάβει την διοίκηση της συμμαχικής στρατιάς, επισκέφθηκε τους στρατιώτες στο Σαουθάμπτον και κουβέντιασε μαζί τους.

Ο Βαγγέλης έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά του, σε μια συνομιλία που μου μετέφερε ο γιος του: «Εγώ δεν είμαι Αμερικάνος», είπε. «Έρχομαι από την Ελλάδα. Οι Γερμανοί σκότωσαν όλη μου την οικογένεια. Θα πάω στη μάχη, και δεν με νοιάζει αν πεθάνω». «Είσαι Αμερικάνος γιατί φοράς τη στολή μας», του απάντησε ο Άικ. «Θα πολεμήσεις για την καινούρια σου πατρίδα, αλλά μετά θα γυρίσεις, για να γευτείς τους καρπούς της νίκης». Και ο Βαγγέλης Κλωνής έκανε ακριβώς αυτό.

Μετά την απόβαση, τα αμερικανικά στρατεύματα διέσχισαν τη Γαλλία. Ο Βαγγέλης πολέμησε στη Μάχη των Αρδενών στο παγωμένο Βέλγιο, μια πολύ σημαντική σύγκρουση, όπου οι Σύμμαχοι κινδύνευσαν να χάσουν τον πόλεμο. Μέχρι εκείνο το σημείο πιθανότατα εξακολουθούσε να υπηρετεί με την Big Red One, αλλά στα πράγματά του οι δικοί του βρήκαν και ένα άλλο σήμα, το σήμα των Tigers, που επισήμως ήταν γνωστοί ως 10η Μεραρχία Τεθωρακισμένων και επίσης συμμετείχαν στη Μάχη.

Στα προσωπικά του αντικείμενα βρέθηκαν ακόμα τρεις διαφορετικές στολές, και τα στοιχεία συμφωνούν ότι υπηρέτησε επίσης στην 82η (AA – All American) και την 101η ( Screaming Eagles ) Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, και στην 654η Μεραρχία Πυροβολικού. Δεν υπάρχει ακόμα εξήγηση για το πώς ένας στρατιώτης θα μπορούσε να πολεμήσει με τόσες διαφορετικές Μεραρχίες. Οι ενδείξεις δείχνουν ότι η θητεία του Βαγγέλη Κλωνή δεν ήταν καθόλου τυπική ή φυσιολογική. Ο Κλωνής πολέμησε στην Αυστρία, την Πολωνία, τη Γερμανία, μπήκε στο Βερολίνο και το Παρίσι, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πήγε και στον Ειρηνικό.

Για τίποτα από όλα αυτά δεν μιλούσε, όμως, δεμένος από όρκους και διαταγές. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν ότι δεν ήταν ένας απλός φαντάρος. Πήρε ασυνήθιστα πολλά μετάλλια (η οικογένειά του αυτό τον καιρό προσπαθεί να εντοπίσει ακριβώς πόσα και ποια), και δέχτηκε και μια θερμότατη ευχαριστήρια επιστολή από τον Πρόεδρο Τρούμαν με ιδιόχειρη υπογραφή. Ο Νίκος Κλωνής έχει ρωτήσει δεκάδες βετεράνους, αλλά ακόμα δεν έχει βρει κανένα που έλαβε τέτοια επιστολή μετά τον πόλεμο.

Κάτι άλλο που ξέρουμε είναι ότι κάποια στιγμή, το 1945, βρέθηκε έξω από το Βερολίνο και, υψηλόβαθμος πλέον, πήρε μια απόφαση που έμελλε να τον οδηγήσει στο στρατοδικείο. Σύμφωνα με την ιστορία που εξομολογήθηκε στους γιους του, η ομάδα του, που συνοδευόταν από τεθωρακισμένα, είχε αποκλειστεί από έναν ορμητικό χείμαρρο που είχε 6-7 μέτρα βάθος, και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Ήξεραν ότι μια μεγάλη δύναμη Γερμανών πλησίαζε –υπολόγιζαν ότι είχαν δύο ώρες να απομακρυνθούν πριν τους φτάσουν, αλλά δεν μπορούσαν να περάσουν το χείμαρρο.

Σε εκείνο το σημείο είχε γίνει μια μάχη, και υπήρχαν πολλοί νεκροί τριγύρω. «Ήταν απάνθρωπο», ομολόγησε ο Βαγγέλης Κλωνής, «αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Δυο ώρες είχαμε. Κατ τότε το μυαλό μου πήρε μια κεφαλλονίτικη στροφή». Έδωσε τη διαταγή, και οι φαντάροι γέμισαν το χείμαρρο με πτώματα Αμερικάνων και Γερμανών, για να μπορέσουν να περάσουν τα τεθωρακισμένα από πάνω τους.

Λίγους μήνες αργότερα, στην οικογένεια του Πομόνη έφτασε ένα γράμμα από το Υπουργείο Αμύνης: Η κυβέρνηση, μετά λύπης, ενημέρωνε τους συγγενείς και τους φίλους ότι ο Βαγγέλης είχε σκοτωθεί. Στο εστιατόριο έγινε ένα μεγάλο μνημόσυνο, και όλοι οι Έλληνες περνούσαν από εκεί για να κλάψουν. Μόνο σε μια γωνιά καθόταν και έπινε ένας Κεφαλλονίτης, ο Θεοδωράτος, και έμοιαζε να μην ασχολείται.

Τον ρώτησαν γιατί δεν λυπάται για τον φίλο του, και αυτός τους κοίταξε και απάντησε: «Τι να σας πω ρε μαλάκες. Αυτός ζει. Μια των ημερών θα ανοίξει την πόρτα και θα μπει μέσα. Είναι μεγάλος κερατάς. Λένε μαλακίες αυτοί, δεν τον πιάνει σφαίρα το Βαγγέλη. Δεν του κάνω μνημόσυνο εγώ». Το Γενάρη του 1946, ο Βαγγέλης Κλωνής βγήκε μαζί με τους άλλους βετεράνους από το λεωφορείο και προχώρησε προς το μαγαζί του στη Σάντα Φε. Είχε χάσει την μεταλλική του ταυτότητα, και την είχαν βρει δίπλα σε ένα πτώμα.

Μετά τον πόλεμο ο Βαγγέλης συνέχισε να δουλεύει με τους Πομόνηδες, και πάντα έστελνε λεφτά στο θείο του, τον Γεράσιμο Στάβερη στην Ελλάδα. Ένα απόγευμα, όταν πήγε στο μαγαζί να δουλέψει, ένας άλλος Κεφαλλονίτης που δούλευε εκεί τον πλησίασε και του έδωσε ένα γράμμα. Από την Ελλάδα.

Το γράμμα έγραφε: «Αγαπημένε μας Βαγγέλη. Δεν ξέρουμε που είσαι, εδώ και 6-7 χρόνια. Ο Στάβερης μας βοηθά, αλλά δεν ξέρουμε αν είσαι καλά και που βρίσκεσαι. Εμείς είμαστε καλά. Περάσαμε δύσκολες στιγμές στο πόλεμο, αλλά είμαστε όλοι καλά, και θέλουμε να σε δούμε. Οι γονείς σου». Ο Βαγγέλης δεν δούλεψε εκείνο το απόγευμα. Πήρε μια μπουκάλα ουίσκι και έκατσε σε μια γωνιά με ένα φίλο και έκλαιγε. Όπως είπε αργότερα: «Έκανα και ένα μνημόσυνο για τους Γερμανούς. Σκότωσα πολλούς που δεν έπρεπε να σκοτώσω».

Το 1950, ο Βαγγέλης γύρισε στην Κεφαλλονιά και είδε ξανά την οικογένειά του. Ένα από τα πρώτα πράγματα που του είπε η μάνα του ήταν: «Ξέρω ότι κυνηγάς τις γυναίκες και αυτές σε κυνηγάνε, αλλά πρέπει να βρεις μια να παντρευτείς, για να μη γυρνάς σα ρεμάλι». Και βάλθηκε να τον παντρολογεί σε όλο το νησί, καθώς είχε φτάσει πια τα 34, και ήθελε να τον δει γαμπρό. Ο Βαγγέλης όμως είχε συνηθίσει τις πολλές και όμορφες γυναίκες, και της ξεκαθάρισε ότι θα πρέπει να βρεθεί κάτι πολύ ιδιαίτερο για να τον κάνει να παντρευτεί. Από όσες έβλεπε δεν του άρεσε καμία, μέχρι που πήγε στη Σκάλα και είδε την Κική.

«Όταν τον είδα, εμένα μου άρεσε», θυμάται η Κική Κλωνή, το γένος Κουρκουμέλη, η γυναίκα του. «Ήταν πολύ όμορφος, σαν movie star, σαν τον Κλαρκ Γκέιμπλ, και ακόμα καλύτερος. Ήταν Κεφαλλονίτης μάγκας». Ο Βαγγέλης όταν την είδε ζήτησε να πάει αμέσως στο σπίτι του πατέρα της. Μέσα σε μια εβδομάδα είχαν αρραβωνιαστεί.

Μέσα στο μήνα παντρεύτηκαν. Επέστρεψαν στην Αμερική, και έκαναν τρία παιδιά, στη Σάντα Φε. Κάποια στιγμή η JC Penney’s έκανε μια μεγάλη προσφορά και νοίκιασε το κτίριο του εστιατορίου του Πομόνη, έτσι ο Βαγγέλης έμεινε χωρίς δουλειά. Τα παιδιά πλησίαζαν και την σχολική ηλικία, οπότε πήρε την απόφαση: «Θέλω να πάω τα παιδιά στην Κεφαλλονιά, να κάνουμε άλλη μια γενιά Έλληνες».

Η οικογένεια επέστρεψε στην ρημαγμένη από το σεισμό Κεφαλλονιά, και πιθανότατα θα έμεναν για πάντα εδώ, αν δεν ερχόταν η χούντα. Το καθεστώς απαιτούσε τα παιδιά να πάνε στρατό, έτσι ο Κλωνής πήρε την οικογένεια και ξαναγύρισε στη Σάντα Φε. Ο Βαγγέλης είδε τα παιδιά του να μεγαλώνουν –ο μεγαλύτερος, ο Άγγελος, έχει σπουδάσει πυρηνική φυσική και δουλεύει στο Ναυτικό.

Ο Νίκος, ο δεύτερος, κρατά το μπαρ Evangelo’s στο κέντρο του Σάντα Φε, που ο Βαγγέλης άνοιξε το ’70. Ο Δήμος, ο τρίτος, είναι καρδιολόγος. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να λέει ιστορίες από τη ζωή του στον πόλεμο, ψήγματα πληροφοριών που έδιναν στα παιδιά και τους φίλους του μια άλλη εικόνα για τον πατέρα τους.

Όσο κι αν προσπαθούσε να τις ξεχάσει, οι εμπειρίες του από τον πόλεμο τον είχαν σημαδέψει. «Μερικές φορές, όταν έβλεπε ταινίες για τον πόλεμο στην τηλεόραση, έκλαιγε», θυμάται η γυναίκα του. «Μερικές φορές γινόταν νευρικός και μόνο που τα σκεφτόταν». Ο Βαγγέλης δεν ξαναταξίδεψε με αεροπλάνο, και δεν συμπαθούσε τη φασαρία. «Την ηρεμία την έβρισκε μόνο στη Σάντα Φε και στα Κοριάνα, στην Κεφαλλονιά», θυμάται η Πελαγία Στεφανάτου, η κόρη του Σπύρου.

Παρ’ όλα αυτά, ο πόλεμος εξακολουθούσε να μοιάζει μια παρένθεση στη ζωή του, και οι γνωστοί του την αντιμετώπιζαν ως τέτοια, χωρίς να δίνουν πολλή σημασία. Είχαν τον Κλωνή στο μυαλό τους ως αυτό τον γλετζέ, γοητευτικό, εξωστρεφή Έλληνα, που βωμολοχούσε ακατάσχετα και λάτρευε τις παρέες και τα τραγούδια.

Ο Βαγγέλης Κλωνής πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1989. Κηδεύτηκε στα Κοριάνα, και όλοι όσοι τον ήξεραν κράτησαν μαζί τους ο καθένας τη δική του, προσωπική εικόνα γι’ αυτόν. Υπήρχε όμως μια άλλη εικόνα, πολύ διάσημη, που κυκλοφορούσε εδώ και χρόνια, αλλά κανείς δεν την είχε συνδέσει με τον Βαγγέλη. Μέχρι το 1991.

«Μια μέρα», θυμάται η Κική Κλωνή, «είχα πάει με το Νίκο και τα εγγόνια μου στο εμπορικό κέντρο. Ο Νίκος είχε πάει να πάρει περιοδικά, κι εγώ πήγα με τα εγγόνια για να τους πάρω παιχνίδια. Κάποια στιγμή βλέπω το Νίκο να έρχεται τρέχοντας. «Μάνα τρέχα!» φώναζε. «Ο πατέρας!» Και εκεί, στο εξώφυλλο του περιοδικού Life, ήταν ο άντρας μου, με στρατιωτικό κράνος και ένα τσιγάρο στο στόμα, και κοίταζε βλοσυρά προς τα πίσω».

Ο Γιουτζιν Σμιθ γεννήθηκε το 1918 στο Κάνσας, και εμφάνισε μια κλίση προς τη φωτογραφία από πολύ μικρή ηλικία. Μεγαλώνοντας έγινε ένας από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ που έζησαν ποτέ, δούλεψε για το Life, το Newsweek, και άλλες μεγάλες εκδόσεις, αποκτώντας τη φήμη του λεπτολόγου καλλιτέχνη, που ήταν πρόθυμος να δουλέψει ακόμα και δύο εβδομάδες πάνω σε μια φωτογραφία για να βγάλει το αποτέλεσμα που θέλει.

Πήρε διάσημες φωτογραφίες από τον πόλεμο, ανάμεσα στις οποίες και δύο λήψεις του Βαγγέλη Κλωνή: Η φωτογραφία με το τσιγάρο, και η εικόνα με το παγούρι, η οποία πριν από λίγα χρόνια έγινε γραμματόσημο στις ΗΠΑ.

«Ο Γιουτζίν Σμιθ ήταν ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος», μου εξηγεί ο Τζέιμς Ένιαρτ, καθηγητής φωτογραφίας στο Κολέγιο της Σάντα Φε, που τον ήξερε καλά. «Είχε δαίμονες που τον κατάτρεχαν σε όλη του τη ζωή. Ήταν μια ψυχή βασανισμένη, αλλά μπορεί αυτοί οι δαίμονες να τροφοδοτούσαν την ιδιοφυία του».

Ο Ένιαρτ έζησε μαζί με τον Σμιθ τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και ήταν δίπλα του όταν πέθανε. Έχει ήδη γράψει ένα μεγάλο βιβλίο για το έργο του, και τώρα έχει ξεκινήσει έρευνες για ένα νέο βιβλίο, στο οποίο θα μελετά τη ζωή του Σμιθ παράλληλα με τη ζωή ενός από τα θέματά του: Του Βαγγέλη Κλωνή.

«Αυτοί οι άντρες είχαν πολλές ομοιότητες», μου λέει. «Ήταν εικονοκλάστες, αψηφούσαν το θάνατο, ήταν πολύ συναισθηματικοί, διψούσαν για περιπέτεια». Είχαν ακόμα παρόμοια ηλικία και έζησαν από πολύ κοντά τον πόλεμο –και κάποια στιγμή, κατά τη διάρκειά του, συναντήθηκαν.

Αυτή η συνάντηση είναι άλλο ένα μεγάλο μυστήριο.

Οι δύο φωτογραφίες του Σμιθ φέρεται ότι πάρθηκαν στο νησί Σαϊπάν του Ειρηνικού, όπου έγινε μία από τις σημαντικότερες Αμερικανο-Ιαπωνικές μάχες του πολέμου. Υπάρχει ένα πρόβλημα, όμως: Η απόβαση στο Σαϊπάν έγινε στις 15 Ιουνίου του 1944, εννέα μέρες μετά την απόβαση στη Νορμανδία.

«Το πιο πιθανό είναι ότι ο Κλωνής έφτασε εκεί κάποια στιγμή σε μια μυστική αποστολή», λέει ο Ένιαρτ. «Αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμα. Ξέρω ότι ο Σμιθ ταξίδευε συχνά, και απλά πρέπει να ερευνήσουμε τα ταξίδια του και όποια στοιχεία μπορούμε να βρούμε για την θητεία του Κλωνή, ώστε να μάθουμε πότε και που πάρθηκαν οι φωτογραφίες». Στην πορεία, ο Ένιαρτ ελπίζει να μάθει περισσότερα για την υπηρεσία του Κλωνή στον πόλεμο.

«Οπωσδήποτε δεν ήταν μια τυπική θητεία», μου λέει. «Συμμετείχε σε υπερβολικά πολλά θέατρα επιχειρήσεων, και είχε εκπαιδευτεί για να χρησιμοποιεί σχεδόν όλα τα όπλα και όλα τα οχήματα –μπορούσε να οδηγεί ακόμα και τανκ. Φαίνεται πως ήταν κομάντο στις Ειδικές Δυνάμεις».

Τα παιδιά του Βαγγέλη Κλωνή έχουν αρχίσει ήδη να ψάχνουν όποια στοιχεία μπορούν να βρουν για τη θητεία του πατέρα τους, για να διευκολύνουν την έρευνα του Ένιαρτ, και για να μάθουν την αλήθεια. Το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι, θα είναι συναρπαστικό: Θα είναι η πλήρης, αληθινή ιστορία ενός Έλληνα ήρωα.

Όλα ήταν ματωμένα. Το κύμα που έσκαγε στην αμμουδιά ήταν κόκκινο. Η αμμουδιά ήταν κόκκινη. Και μετά, όταν όλα τελείωσαν, η αμμουδιά δεν φαινόταν, είχε κρυφτεί από τα πτώματα, που στην άκρη της θάλασσας παρασέρνονταν από το κόκκινο κύμα σε ένα μακάβριο λίκνισμα.

Ο Ιρλανδός ήταν δίπλα του στην αρχή. Σέρνονταν μαζί, σαν ένας άνθρωπος, πάνω στην άμμο της Όμαχα Μπιτς, ενώ γύρω τους το μόνο που ακουγόταν ήταν οι σφαίρες: Σφαίρες που σφύριζαν στον αέρα, σφαίρες που καρφώνονταν στην παραλία με ένα κούφιο «παφ» τινάζοντας την άμμο, σφαίρες που έσκαγαν στο νερό και διαπερνούσαν τα σκάφη Χίγκινς, σφαίρες που έσκιζαν σάρκες και τσάκιζαν κόκαλα. Μία σφαίρα βρήκε τον Ιρλανδό στο μέτωπο και διέλυσε το κεφάλι του. Τα μυαλά του χύθηκαν πάνω στον Βαγγέλη.

Την 6η Ιουνίου του 1944, στην δεύτερη από τις πέντε παραλίες όπου θα γινόταν η απόβαση της Νορμανδίας, την επονομαζόμενη Όμαχα Μπιτς, μόνο ένας από τους λόχους του αμερικανικού στρατού αποβιβάστηκε στο σημείο που έπρεπε. Μόνο δύο από τα 29 τανκς που θα πλαισίωναν την απόβαση έφτασαν στην ακτή.

Οι βομβαρδισμοί των προηγουμένων ημερών είχαν αστοχήσει τελείως, και έτσι πλήρεις Γερμανικές δυνάμεις φυλούσαν τους λόφους πάνω από την παραλία, και ξερνούσαν μολύβι στους αβοήθητους φαντάρους της Big Red One.

Πηγή: ierosagon.org

Ο πράσινος ο Ρέππας, ο ταμ ταμ ταμ

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Sun, 06 Feb 2011 16:23:00 +0000

«Δεν πρόκειται ν' αφήσουμε τη χώρα εκτεθειμένη στον κίνδυνο της διεθνούς ανυποληψίας και της περιθωριοποίησης, γιατί εκεί οδηγείται μια χώρα με ταυτότητα ανομίας».

Τάδε έφη ο σοσιαλιστικότερος υπουργός μεταφορών, ο οποίος ποσώς ενδιαφέρεται για την εθνική λαϊκή ανέχεια και κατακραυγή περί των διοδίων, αλλά κόπτεται εντόνως για το τι γνώμη θα σχηματίσουν οι διεθνείς δανειστές μας.

Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα, δηλαδή.

Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει «τζαμπατζήδες» όσους δεν πληρώνουν τα διόδια και ζητά από τους πολίτες να κινηθούν μέσα σε ένα πλαίσιο με δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Βέβαια, μάλλον δεν εννοείτε το ίδιο πλαίσιο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων μέσα στο οποίο κινείστε κι εσείς. Δηλαδή αυτό που εισπράττετε τα δικά μας λεφτά μέσω φόρων, κλήσεων και τελών κυκλοφορίας δήθεν για να φτιάξετε δρόμους, αλλά τελικά τα βάζετε στην τσέπη. Που μετά, αναγκασμένοι να φτιάξετε κάπως τους δρόμους, τους παραχωρείτε στους μεγαλοεκδότες-μεγαλοεργολάβους φίλους σας, μαζί με την πολυδεκαετή εκμετάλλευσή τους με χρυσούς όρους, πάντοτε. Που αυτοί με τη σειρά τους, αρνούμενοι σε κάθε έλεγχο και αποκρύπτοντας στοιχεία, ανεβάζουν την εκμετάλλευση των δρόμων τους στο δεκαπλάσιο, χωρίς καμία δική σας αντίδραση προς τα συμφέροντα των πολιτών.

Αυτοί είστε.

Και επειδή βρέθηκαν μια χούφτα άνθρωποι να αντιδράσουν ειρηνικά μπροστά σ’ αυτή την κατάφορη αδικία και παρανομία, εσείς βγήκατε να τους προσβάλλετε και να τους βρίσετε.

Φαίνεται ότι ο Πάγκαλος έχει δημιουργήσει σχολή εκεί στο ΠΑΣΟΚ και σας έχει διδάξει καλά.

Το μεγαλύτερο όμως λάθος σας είναι ότι δεν μπήκατε καν στον κόπο να μετρήσετε πόση αποδοχή έχει αυτή η κίνηση κατά των διοδίων από την κοινωνία. Και το κυριότερο: Γιατί έχει αυτή την αποδοχή. Επειδή είναι τζαμπατζήδες, λέτε, κ. Υπουργέ; Ή επειδή, με τις πολιτικές σας, καταντήσατε μια φτωχή χώρα, φτωχότατη;

Υ.Γ. Για την ευστροφία σας να αυξήσετε τα εισιτήρια του ΟΣΕ και να μειώσετε τα δρομολόγιά του, ταλαιπωρώντας χιλιάδες κόσμου παραμονές γιορτών, δεν θα αναφερθώ. Ούτε για την άλλη την εξυπνάδα να αυξήσετε τα εισιτήρια όλων των ΜΜΜ, επικαλούμενος τάχα τη λαθρεπιβίβαση, ΠΡΙΝ όμως μπείτε ΚΑΝ πρώτα στον κόπο να την ελέγξετε αποτελεσματικά. Μάλλον τελευταία ο σοσιαλισμός σάς κάνει να μοιάζετε λίγο πράσινος από το κακό σας. Σας συμβουλεύω να το προσέξετε.

Γιατί δεν υπάρχει ο Αϊ-Βασίλης και η αληθινή ιστορία του

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Thu, 23 Dec 2010 15:23:00 +0000

Παρότι υποτίθεται ότι κάτι τέτοιες μέρες πρέπει να κινούμαστε όλοι μας σε εορταστικό κλίμα, αυτό δεν είναι απόλυτο. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε πάντως, νομίζω ότι θα διασκεδάσετε με τα «επιστημονικά δεδομένα» που καταρρίπτουν τον μύθο του Αϊ-Βασίλη.

Καταρχάς, κανένα γνωστό είδος ταράνδου δεν πετά. Φυσικά υπάρχουν περί τα τριακόσιες χιλιάδες είδη ζωντανών οργανισμών που ακόμα δεν έχουν καταχωρηθεί, με τα περισσότερα από αυτά να είναι έντομα και μικροοργανισμοί. Τώρα αν μέσα σ’ αυτά υπάρχει και κάποιος ιπτάμενος τάρανδος, μάλλον μόνο ο Άγιος Βασίλης τον έχει ανακαλύψει.

Υπάρχουν περίπου 2 δισεκατομμύρια παιδιά ηλικίας κάτω των 18 στον κόσμο. Επειδή όμως ο Άγιος Βασίλης προφανώς δεν επισκέπτεται Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Εβραίους και Βουδιστές, ο φόρτος εργασίας του περιορίζεται περίπου στο 15% του συνόλου, δηλαδή στα 378 εκατομμύρια.

Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Καταγραφής Πληθυσμών, σε κάθε σπίτι κατοικούν κατά μέσο όρο 3,5 παιδιά, επομένως έχουμε 91,8 εκατομμύρια σπίτια. Εδώ θα ήταν ασφαλές να υποθέσουμε ότι, σύμφωνα και με την παράδοση, θα υπάρχει λογικά τουλάχιστον ένα καλό παιδί ανά σπίτι που να αξίζει να πάρει δώρο από τον Άγιο.

Ο Άγιος Βασίλης έχει μόλις 31 ώρες για να δουλέψει, κι αυτό χάρη στη διαφορά ώρας και την περιστροφή της γης. Αν υποθέσουμε ότι ταξιδεύει από ανατολάς προς δυσμάς (που είναι και το πιο λογικό μιας και τόσα χρόνια κάνει αυτή τη δουλειά) αυτό μας κάνει 822,6 επισκέψεις το δευτερόλεπτο. Δηλαδή, για κάθε χριστιανικό σπίτι με ένα καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης έχει στη διάθεσή του 1/1000στό του δευτερολέπτου για να παρκάρει το έλκηθρο, να κατέβει, να πηδήξει από την καμινάδα, να αφήσει τα δώρα στις κάλτσες του καθενός, να βάλει κάποια δώρα κάτω από το δέντρο, να φάει το κομμάτι της πίτας του, να ξανανέβει την καμινάδα, να ξαναμπεί στο έλκηθρο και να φύγει για το επόμενο σπίτι.

Αν υποθέσουμε ότι αυτές οι 91,8 εκατομμύρια επισκέψεις ισαπέχουν μεταξύ τους (χάριν απλούστευσης των υπολογισμών), μιλάμε για απόσταση 1,25 χιλιομέτρων ανά σπίτι, δηλαδή ένα συνολικό ταξίδι 114,75 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, και χωρίς να μετράμε τις στάσεις για να κάνει την "ανάγκη" του. Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι το έλκηθρο τρέχει με 1.030 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 3.000 φορές την ταχύτητα του ήχου και βάλε.

Συγκριτικά, θα πρέπει εδώ να παραθέσουμε πως το πιο γρήγορο μέσο που φτιάχτηκε από τον άνθρωπο (πύραυλος Helios) κινείται μόλις με 70 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο ενώ ένας κανονικός τάρανδος μπορεί να τρέξει το πολύ με 24 χιλιόμετρα την ώρα. Ο κανονικός, δηλαδή, γιατί για τον πετούμενο δεν υπάρχουν μετρήσεις.

Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο, είναι το φορτίο στο έλκηθρο. Με την προϋπόθεση ότι κάθε παιδάκι θα πάρει ένα πακέτο που ζυγίζει μόλις ένα κιλό, το έλκηθρο κουβαλάει περίπου 321.300 τόνους. Εδώ δεν συνυπολογίζουμε και το σημαντικό βάρος του γεματούλη Αγίου, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, είναι και μπουκωμένος από τα 91,8 εκατομμύρια κομμάτια πίτας που έχει καταναλώσει.

Κανονικά, ένας τάρανδος μπορεί να κουβαλήσει το πολύ 150 κιλά. Ακόμα και αν ο περίφημος ιπτάμενος τάρανδος μπορούσε να κουβαλήσει 10 φορές περισσότερο βάρος, 8 ή και 9 τάρανδοι σε καμιά περίπτωση δεν φτάνουν. Για την ακρίβεια, χρειάζονται 214.200 τάρανδοι.

Έτσι, και χωρίς να μετράμε το βάρος του έλκηθρου, το συνολικό φορτίο αυξάνεται αμέσως σε 353.430 τόνους, δηλαδή 4 φορές περισσότερο από το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο στον κόσμο (Queen Elizabeth). Σκεφτείτε: 353.430 τόνοι που κινούνται με 1.030 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο έχουν μια απίστευτη αντίσταση στον αέρα η οποία και προκαλεί θερμότητα, ακριβώς όπως στα διαστημόπλοια όταν μπαίνουν στην ατμόσφαιρα της γης.

Επομένως, το μπροστινό ζευγάρι ταράνδων θα αποσβέσει 14,3 τετράκις εκατομμύρια joule ενέργειας ανά δευτερόλεπτο. Το καθένα. Με αλλά λόγια, θα εξατμιστούν ακαριαία με εκκωφαντικό θόρυβο, αφήνοντας το κάθε ζευγάρι που βρίσκεται από πίσω εκτεθειμένο.

Ολόκληρο το κοπάδι, θα εξατμιστεί μέσα σε 4,26 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ο Άγιος Βασίλης εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αντέχει σε επιτάχυνση 17.500,06 φορές μεγαλύτερη της βαρύτητας. Όπως και να ‘χει, θα γίνει σίγουρα χαλκομανία στο πίσω μέρος του καθίσματός του, εξαιτίας των 2.107.007 κιλών αδράνειας.

Επίσης, σύμφωνα και με επικαιροποιημένα στοιχεία, δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως οι

τάρανδοι έχουν κι αυτοί βιολογικές ανάγκες. Αν δεχτούμε ότι ένας φυσιολογικός τάρανδος παράγει 2 κιλά περιττώματα ανά 3 ώρες, τότε θα ήταν λογική η παραδοχή ότι ένας ιπτάμενος τάρανδος που τρώει υπερπολλαπλάσια, χαρίζει στη φύση 5 κιλά περιττώματα ανά ώρα. Έτσι λοιπόν, οι 214.200 τάρανδοι θα αφοδεύσουν αναγκαστικά περί τους 33.201 τόνους συνολικά σε όλο το χριστουγεννιάτικο ταξίδι τους. Αυτό πρακτικά θα σήμαινε ότι κάθε Χριστούγεννα θα έπρεπε να βρέχει σκατά – πράγμα το οποίο και δεν συμβαίνει, τουλάχιστον όχι στην κυριολεξία.

Πέρα από την περίοδο των Χριστουγέννων, οι τάρανδοι ζουν και αφοδεύουν κατά κανόνα στον Βόρειο Πόλο. Με δεδομένο ότι όλη τη χρονιά οι 214.200 τάρανδοι παράγουν περί τους 9,4 εκατομμύρια τόνους περιττωμάτων, το ποσό αυτό θα μπορούσε να είναι ικανό ώστε να λιώσουν οι πάγοι μέσα σε έναν μόλις χρόνο, από το ποσό της εκλυόμενης θερμότητας. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σίγουρα σε αφανισμό τις περισσότερες παραθαλάσσιες πόλεις.

Επομένως, ακόμη κι αν ο Άγιος Βασίλης υπήρξε ποτέ, σίγουρα δεν υπάρχει πλέον.

Συγνώμη.

Ποια είναι όμως η πραγματική ιστορία του;

Στην Δύση υπήρχε ένας άλλος τύπος του δικού μας Αϊ-Βασίλη. Στην Ευρώπη, και ιδίως στην Ολλανδία, ήταν ο Sinter Klaas ο οποίος ήταν ο προστάτης των ναυτικών, των εμπόρων και των παιδιών, έτσι όπως αυτός λατρεύτηκε στις Κάτω Χώρες κυρίως από τον 12ο αιώνα και μετά. Τον 17ο αιώνα, Ολλανδοί Καλβινιστές μεταναστεύοντας στην Αμερική έπαιρναν μαζί τους και την εικόνα του Αγίου Νικολάου που εκεί έγινε Santa Claus. Γύρω στα 1870 η γλυκιά και γενναιόδωρη μορφή του ταξίδεψε και στη Βρετανία, όπου και συγχωνεύτηκε με τον σκανδιναβικής προέλευσης πατέρα των Χριστουγέννων και γέννησε μύθους, θρύλους και τραγουδάκια. Να σημειωθεί ότι αυτός ο “τύπος”, που στην Ευρώπη και την Αμερική ονομάσθηκε Saint Nick, Santa Claus και Father Christmas, από μας ονομάζεται Αϊ-Βασίλης. Εμείς ταυτίσαμε τον δυτικό αυτόν "τύπο" με τον Αϊ-Βασίλη, αφού εξοβελίσαμε τον δικό μας Άγιο Βασίλειο.

Ο Αι-Βασίλης αυτός, γεννήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από έναν αστό προτεστάντη καθηγητή, τον Κλημέντιο Κλαρκ Μουρ πού έγραψε για τα παιδιά του μια ιστορία με ήρωα έναν Αϊ-Βασίλη, την «The Night Before Christmas», η οποία και δημοσιεύθηκε την 23η Δεκεμβρίου του 1823 στην εφημερίδα «Sentinel». Η ιστορία αυτή εικονογραφήθηκε από τον πατέρα του χιουμοριστικού αμερικανικού σχεδίου Τόμας Ναστ, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής και δανείστηκε στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων.

Στις αρχές του αιώνα μας ο Αϊ-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, η Coca Cola αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, η Coca Cola αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμερινή διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα του δημοφιλούς αναψυκτικού και… να ’τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.

Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αϊ-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μουρ με τίτλο «μια επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι. Επομένως ο Αϊ-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη χαρά της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αϊ-Βασίλη.

Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Αϊ-Βασίλης ανάγεται στον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε την 1 Ιανουαρίου του 379. Αυτή η ημερομηνία, ημέρα θανάτου του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε πρώτα απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, πέρα από τα παινέματα, κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να το επαναλάβει επ΄ ωφελεία βεβαίως των παιδιών που τα ψάλλουν.

Η ιστορία του Αγίου Βασιλείου (Μ. Βασιλείου) , επισκόπου Καισαρείας, ο οποίος ίδρυσε στην περιοχή του νοσοκομεία, γηροκομεία, ορφανοτροφεία και κατέβαλλε κάθε προσπάθεια για την ανακούφιση των «φτωχών και αδυνάτων», είναι, γενικά, γνωστή.

Πώς, όμως, συνδέεται το όνομά του με την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα;

Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν "φασουλοβασιλιά".

Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή. Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού. Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).

Έτη πολλά και του χρόνου με υγεία.

Ξορκίζοντας τη θύελλα που έρχεται

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Thu, 23 Dec 2010 13:04:00 +0000

Του Στέλιου Κούλογλου

Σημειώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα ένα περιστατικό συμβολικό για την κατάσταση αλλά και το μέλλον των πολιτικών μας πραγμάτων: ο προπηλακισμός του βουλευτή Κωστή Χατζηδάκη καμιά εκατοστή μέτρα μακριά από τη Βουλή. Η εφαρμογή των νόμων του Λιντς δεν προμηνύει τίποτα καλό για τη χώρα. Η βία φέρνει βία και η βαρβαρότητα του όχλου δεν είναι καλύτερη από τη βαρβαρότητα των οικονομικών και κοινωνικών μέτρων που επιβάλλονται τους τελευταίους μήνες από την κυβέρνηση.

Αν, όμως, η ενέργεια είναι αδικαιολόγητη, η οργή που εκφράζει είναι απολύτως δικαιολογημένη. Και ο άγριος τρόπος που εκφράστηκε αυτή η οργή είναι αποτέλεσμα της ανομίας και της ατιμωρησίας που έχουν κυριαρχήσει στην ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή. Παρ' όλα αυτά, κανείς από όσους έπρεπε να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα δεν μπήκε στον κόπο να καταλάβει τι συμβαίνει. Η μεν ΝΔ έβγαλε μια εξωφρενική ανακοίνωση στην οποία ο ξυλοδαρμός του βουλευτή της αποδίδεται σε κάποιους σκοτεινούς μηχανισμούς που ήθελαν να χτυπήσουν την αντιμνημονιακή πολιτική του κόμματος! Δηλαδή, αυτοί που ξυλοφόρτωσαν τον Χατζηδάκη παρουσιάζονται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως οπαδοί του μνημονίου...

Η κυβέρνηση αρκέστηκε σε μια τυπική καταδίκη του περιστατικού, ενώ τα φιλικά ΜΜΕ αποκήρυξαν μετά βδελυγμίας την οποιαδήποτε σχέση ανάμεσα στο συμβάν και το μνημόνιο ή την πολιτική της κυβέρνησης. Ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό που είχε να κάνει μάλλον με την προσωπικότητα των δραστών, οι οποίοι έπρεπε να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Το κακό ξορκίστηκε, όπως στον Μεσαίωνα ξόρκιζαν οι καλόγεροι τη χολέρα.

Για να εκτονωθούν η οργή και η αγανάκτηση, θα έπρεπε να έχει ήδη ξεκινήσει η τιμωρία των ενόχων για τη χρεοκοπία της χώρας και τη διαφθορά της δημόσιας ζωής. Η μέθοδος είναι απλή: μια ανεξάρτητη επιτροπή με ενισχυμένες εξουσίες εξετάζει το πόθεν έσχες όλων των βουλευτών της τελευταίας δεκαετίας καθώς και άλλων παραγόντων του δημόσιου βίου που βρίσκονται σήμερα στο στόχαστρο, βιομηχάνων, εκδοτών, δημοσιογράφων και συνδικαλιστών. Τα δύο κόμματα που έχουν την κύρια ευθύνη, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, κάνουν από πριν μια συμφωνία κυρίων: όσα στελέχη τους δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την περιουσία τους θα πάνε φυλακή, χωρίς δεύτερη κουβέντα για πολιτικές διώξεις και άλλες γνωστές μπαρούφες που ακούγονται σε ανάλογες περιπτώσεις. Πέντε από εδώ και πέντε από εκεί; Δέκα; Όσοι βρίσκονταν ένοχοι.

Κάτι ανάλογο έγινε στην Ισλανδία, που επίσης χρεοκόπησε. Μόλις 15 μήνες μετά, η πανίσχυρη (είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους και δικό της προϋπολογισμό) εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη τριών ιδιωτικών τραπεζών. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα.

Το βράδυ της ανακοίνωσης του πορίσματος 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέυκιαβικ και το διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα.

Ήταν μια διαδικασία συλλογικής κάθαρσης που θα βοηθήσει την Ισλανδία στο μέλλον να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη και προς το παρόν να αποφύγει το λιντσάρισμα και την αυτοδικία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη, βγάζοντας τώρα στο σφυρί την εθνική περιουσία, έτοιμη να πάρει και νέα μέτρα, αν το απαιτήσουν η τρόικα και το μνημόνιο. Η προφητεία του κ. Παπανδρέου «θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες» θα αποδειχθεί ίσως η μόνη εκτίμηση στην οποία η κυβέρνηση έπεσε μέσα...

Η Δημοκρατία που έχουμε και δεν θέλουμε

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Fri, 17 Dec 2010 00:11:00 +0000

Ο πολύς κόσμος δεν κατεβαίνει στις πορείες. Επομένως, η άποψη που έχει η πλειοψηφία γι’ αυτές, είναι κυρίως μέσα από την τηλεόραση. Δηλαδή την δική τους τηλεόραση, εφόσον –σχεδόν πάντα– αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εκάστοτε κυβέρνηση ή την αξιωματική αντιπολίτευση. Ο παρονομαστής, όμως, είναι κοινός. Δεν συμπαθούν τις πορείες, γιατί τους αφαιρούν σε λαοφιλία.

Όλες ανεξαιρέτως οι πορείες που θυμάμαι στην Ελλάδα –ακόμη κι αυτές που έγιναν εντελώς ειρηνικά για τους πιο ευγενείς σκοπούς– αμαυρώθηκαν συλλήβδην από τα ΜΜΕ, όταν εμπεριείχαν έστω και την ελάχιστη υπόνοια απειλής για το κομματικό σύστημα. Υπ’ αυτήν την έννοια, οι συμμετέχοντες σε αυτές –ανεξαρτήτως παράταξης, ιδεολογίας ή άλλων κινήτρων– στοχοποιούνταν πάντοτε ως περιθωριακοί, αναρχικοί και επαναστάτες χωρίς αιτία.

Σωστά μιάσματα.

Η λογική μου λέει ότι είναι εξαιρετικά ανούσιο να μαζεύονται άνθρωποι και να τα βάζουν με δημόσια κτίρια ή με μεμονωμένα πολιτικά (και μη) πρόσωπα. Άλλωστε τι μένει να θυμόμαστε μετά από καιρό από όλες τις πορείες; Τα πράσινα σταράκια, τις μολότοφ, τα χημικά, το ξύλο και τις άθλιες προσαγωγές.

Απαιτείται, φυσικά, να εξαιρέσω εδώ το τραγικό συμβάν του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ή την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, καθώς και κάθε ανάλογο περιστατικό. Θεωρώ όμως εξίσου τραγικό με τα συμβάντα αυτά, το γεγονός ότι έμειναν στην ιστορία να τα θυμόμαστε κυρίως εξαιτίας της ανθρώπινης θυσίας και όχι του σκοπού για τον οποίο έγιναν οι αντίστοιχες πορείες-διαδηλώσεις. Δυστυχέστατα.

Το περισσότερο που θα συμβεί από πλευράς πολιτών ως αποτέλεσμα μιας πορείας, θα είναι οι καταστροφές σε κτίρια, ο κλεφτοπόλεμος με τα ΜΑΤ, άντε και κάνας προπηλακισμός στον χαζογενναίο που θα βρεθεί μπροστά τους (βλ. Χατζηδάκης). Αυτό, όμως, αρκεί για να μετατρέψει πλασματικά την ουσία χιλιάδων ανθρώπων σε εχθρική στάση απέναντι στην κοινωνία. Αυτό βολεύει, γιατί δίνεται πάντοτε το πάτημα να παρουσιαστεί έτσι.

Είναι, λοιπόν, ανούσιες οι πορείες; Προφανώς όχι, γιατί δεν μπορείς να απαγορεύσεις την ελεύθερη –και δη αγωνιστική– έκφραση των μαζών, όταν επικαλείσαι ότι έχεις δημοκρατία. Γνώμη μου είναι, όμως, πως είναι αδύναμες, ανίσχυρες και με εξαιρετικά κακή κατανομή και διαχείριση πηγαίων δυνάμεων.

Αν το εξετάσουμε ιστορικά, οι μεταπολιτευτικές πορείες ελάχιστα πράγματα κατάφεραν να πετύχουν – όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα. Οι κυβερνήσεις φροντίζουν να έχουν πάντοτε πολλά εναλλακτικά σχέδια στο τραπέζι, πολύ πριν πάρουν τις τελικές αποφάσεις. Βάζουν, λοιπόν, τα παπαγαλάκια τους να διαδώσουν το χειρότερο σενάριο μέτρων και, μόλις διαφανούν οι πρώτες κοινωνικές αντιδράσεις, ρίχνουν ανάλογα το δεύτερο ή το τρίτο λιγότερα χειρότερο και σε κάνουν να πιστεύεις ότι κάτι κέρδισες. Πράγματι, κέρδισες αυτό που οι ίδιοι είχαν σχεδιάσει από την αρχή.

Στην πραγματικότητα, όλοι χορεύουμε τον χορό της εκάστοτε κυβέρνησης. Αυτοί, χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να πουν τα δικά τους. Οι πορείες προσπαθούν να αναγκάσουν τα ΜΜΕ να δείξουν τη μαζικότητα των αντιδράσεων. Κι όταν αυτά δεν τις δείχνουν, αναγκάζονται να προκαλέσουν σπάζοντας, καίγοντας και δέρνοντας. Και τότε τα ΜΜΕ αμαυρώνουν την εικόνα των διαδηλώσεων και στην καλύτερη περίπτωση το σύστημα υποχωρεί μέχρι εκεί που είχε προσχεδιάσει.

Ζούμε στην εποχή όπου το πολιτικό κόστος δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ο δικομματισμός κυβερνά με μικρά διαλείμματα: Λίγο εσύ, λίγο εγώ. Έτσι έχουν και το κεφάλι τους ήσυχο. Γι’ αυτό και πιστεύω ακράδαντα πως το σύστημα δεν πολεμιέται πια έτσι, για τον απλό λόγο ότι φρόντισε μεταπολιτευτικά να δημιουργήσει τόσο δυνατούς αμυντικούς μηχανισμούς που είναι αδύνατον να σπάσουν με παραδοσιακούς τρόπους. Αν πραγματικά κάποιος θέλει να αλλάξει το σύστημα, πρέπει να φωλιάσει σαν ιός μέσα σ’ αυτό και να το κάμψει εκ των έσω. Και όταν αυτό συμβεί μαζικά, ο ασθενής θα εξουθενωθεί τάχιστα.

Κι αν νομίζετε ότι λέω θεωρίες, παρακαλώ απαντήστε μου: Πότε στην Ελλάδα είχαμε κάποια διαφορετική κυβέρνηση, έξω από τον δικομματισμό; Και τι πιθανότητες υπάρχουν να αποκτήσουμε ποτέ κάτι διαφορετικό; Μα, όσο και να πέφτουν τα ποσοστά τους, θα αλλάζουν εύκολα τους εκλογικούς νόμους και θα τους φέρνουν στα μέτρα τους. Καρπούζι και μαχαίρι.

Υπάρχει, άραγε, αυτός ο τρίτος δρόμος; Τι πιθανότητες έχει, λοιπόν, η αριστερά να εκφράσει συνολικά την οργή του λαού; Σε μία εξόχως συντηρητική, δογματική, πολυδιασπασμένη, εσωστρεφή και βολεμένη αριστερά, οι πλατιές μάζες, αποδεδειγμένα, δεν καταφέρνουν να βρουν καμία κοινή συνιστώσα. Και, ακόμη χειρότερα, δεν αφήνεται και καμία προοπτική να αλλάξει αυτό.

Από την άλλη μεριά, γιατί ο Καρατζαφέρης, ή αύριο η Ντόρα, μπαίνει στη Βουλή; Για τον ίδιο λόγο που ο κόσμος εκφράζει την αγανάκτησή του μέσα από εφήμερες γελοίες ιδεολογίες τύπου Οικολόγων και παλιότερα ΔΗΚΚΙ, ΠΟΛΑΝ, κ.ο.κ.

Γι’ αυτό, ως αγανακτισμένοι, δεν πήγατε να ψηφίσετε στις εκλογές; Και νομίζετε ότι «πήραν το μήνυμα»; Δεκάρα δεν δίνει κανένας τους. Το θέμα αυτό είναι ταμπού. Στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί και σαπούνι. Ποτέ.

Και ποια μπορεί να είναι η λύση;

Διερωτώμαι: Σε τόσες πορείες που γίνονται κάθε τόσο, όπου ο κάθε συνδικαλιστικός φορέας (ανάθεμα) νοιάζεται μόνο για την πάρτη του, η κάθε παράταξη προσπαθεί να τις καπηλευτεί προς όφελός της –εξυπηρετώντας πρακτικά και πάλι το ίδιο το σύστημα–, φώναξε ποτέ κανείς το σύνθημα «ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ»; Μπήκαν στον κόπο να αφήσουν τα καδρόνια και να πιάσουν τα στυλό για να μαζέψουν υπογραφές;

Στη δημοκρατία, η πολιτική ανακύκλωση δεν μπορεί να είναι λύση. Και γι’ αυτό φταίνε οι ίδιοι τους. Όταν ένας βουλευτής στα τέσσερα χρόνια θητείας δικαιούται σύνταξη, αυτό είναι ένα βασιλικό προκλητικό προνόμιο. Νομίζετε πως κάνει διαφορά που δεν φοράει στέμμα;

Δεν είναι πρόκληση που ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής, αγνοεί επιδεικτικά τις αντιδράσεις του κόσμου για τα προνόμια όλων των εμπλεκομένων στο Κοινοβούλιο (βουλευτών, εργαζομένων, δημοσιογράφων, κ.λπ.), εξοργίζοντας συνεχώς την κοινή γνώμη;

Αν είχαμε τη δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων, ούτε πορείες θα χρειαζόταν να κάνουμε, ούτε κεφάλια να ανοίγουμε, ούτε να μαλώνουμε για το αν αυτός που πέταξε τη μολότοφ ή έσπασε το μπλοκ ήταν αναρχικός, χρυσαυγίτης ή μεταμφιεσμένος ασφαλίτης.

Γιατί στη δημοκρατία τα πάντα αλλάζουν αργά. Απελπιστικά αργά.

Κι αφού μας έκαναν να μην έχουμε εμπιστοσύνη πια ούτε στον διπλανό μας, πρέπει κάποτε να διεκδικήσουμε το μέλλον μας πρακτικά, όχι όμως πετώντας χαλίκια με παιδικές σφεντόνες.

Γιατί όσο δεν απαιτούμε και δεν σχεδιάζουμε τη δημοκρατία που θέλουμε, αλλά συντηρούμε και ανεχόμαστε τη δημοκρατία που έχουμε, μόνο σε ένα πράγμα μπορούμε να ελπίζουμε: Κάποτε, ίσως, να μας λυπηθούν.

Καλά Χριστούγεννα

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Thu, 16 Dec 2010 18:55:00 +0000

Καλά Χριστούγεννα.

ΕΣΡ: Η χουντική λογοκρισία μιας ανόητης Αρχής

noreply@blogger.com (Konstantinos Tzanidis) — Fri, 10 Dec 2010 12:48:00 +0000

Όντας παντελώς ανάξιοι να καταφέρουμε οτιδήποτε καινοτόμο –ή έστω καινούριο– σε αυτή τη χώρα, αρεσκόμεθα ολοένα και περισσότερο εις την αναπόλησην του ενδόξου παρελθόντος τούτου του έθνους.

Την ίδια στιγμή που ο απλός κόσμος συγκεντρώνει χιλιάδες υπογραφές για μείζονα ζητήματα όπως κοινωνικά, οικονομικά, εργασιακά, ανθρωπιστικά, πολιτιστικά, οικολογικά κ.α., το κράτος καταφέρνει να δηλώνει μονίμως «απών». Φαίνεται πως σ’ αυτή τη χώρα βολεύει να καταπιανόμαστε πάντοτε με κάθε τι εύκολο και φαιδρό για να δικαιολογήσουμε με τον χειρότερο τρόπο την αυτονόητη κοινωνική μας ευθύνη.

Διαβάζω πως το παντοδύναμο ΕΣΡ διαπίστωσε «ότι στις εκπομπές τηλεοπτικής αναπαράστασης της πραγματικότητας (reality shows) η ποιοτική στάθμη είναι συχνά χαμηλή, ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου ελλιπής και η προστασία της παιδικής ηλικίας και νεότητας ανεπαρκής». Το αποτέλεσμα ήταν η διακοπή της λειτουργίας του 23ωρου καναλιού του «Big Brother» μέσα από την συνδρομητική ψηφιακή πλατφόρμα της Nova.

Ξέρω τι θα πουν οι περισσότεροι: «Σιγά την απώλεια». Συμφωνώ μαζί σας. Σκουπίδι είναι και κανονικά δεν θα έπρεπε να νοιαζόμαστε και πολύ για τα σκουπίδια. Πλην όμως, το κάθε σκουπίδι πρέπει να διατηρεί και το δικαίωμα στην ανακύκλωσή του.

Δεν κόπτομαι για την απώλεια ενός τηλεοπτικού προγράμματος χαμηλού επιπέδου. Κόπτομαι όμως για το σκεπτικό της απόφασης και, ιδιαιτέρως δε, για τον χουντικό τρόπο που αποφάσισαν οι επτά σοφοί να επιλύσουν το «πρόβλημα».

Ας δούμε τα πράγματα από μια άλλη, πιο ρεαλιστική γωνία. Το «Big Brother» μεταδίδεται κάθε βράδυ από την ελεύθερη συχνότητα του ALPHA σε ένα ωριαίο, μονταρισμένο πρόγραμμα. Εκεί προφανώς το κανάλι έχει τη δυνατότητα να επεξεργαστεί το τελικό αποτέλεσμα, βάζοντας *μπιπ* και κόβοντας ενδεχομένως άσεμνες σκηνές σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

Πρώτα απ’ όλα, αυτή η κείμενη νομοθεσία σας διαβεβαιώ από πρώτο χέρι ότι είναι εξαιρετικά παρανοϊκή και μη σύγχρονη. Έχει τύχει πριν από κάποια χρόνια να συντάξω δύο μελέτες προγραμματικής πληρότητας για περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, όπου επί έναν και πλέον μήνα προσπαθούσα να κατανοήσω το πνεύμα πίσω από το γράμμα του νομοθέτη, προκειμένου να εγκριθεί η αδειοδότησή τους από το ΕΣΡ. Τι ζητούνταν μεταξύ άλλων; Συγκέντρωση χιλιάδων υπογραφών από την τοπική κοινωνία προκειμένου να αποδειχθεί η αξία του μέσου, σύσταση επιτροπών από φιλολόγους, ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων αλλά και άλλες επιφανείς προσωπικότητες που να συναινούν στο ποιοτικό επίπεδο των εκπεμπόμενων προγραμμάτων και τη σωστή σήμανσή τους (κατάλληλο για όλους, απαραίτητη η γονική συναίνεση, κ.λπ.) καθώς και άλλες πολλές ακρότητες.

Πράγματα αστεία, μη πρακτικά και, κυρίως, παντελώς γραφειοκρατικά. Μην ρωτάτε αν τα κάναμε. Τα κάναμε. Με τον χαζό, μπορείς να τα βάλεις;

Στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, έχει ήδη ξεκινήσει η μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή πλατφόρμα. Η συνδρομητική τηλεόραση, βέβαια, λειτουργεί εδώ και χρόνια στο ψηφιακό αυτό μοντέλο, δυνάμενη να προσφέρει μεταξύ άλλων και εξειδικευμένο πρόγραμμα σε συγκεκριμένα κανάλια που απευθύνονται σε ειδικό κοινό (ψηφιακό μπουκέτο). Υπ’ αυτή την έννοια υπάρχουν τα διάφορα θεματικά κανάλια, όπως αθλητικά, μουσικά, ενημερωτικά, αισθησιακά και ειδικά (τύπου «Big Brother»).

Το σκεπτικό της απόφασης του ΕΣΡ είναι πως από την στιγμή που το συγκεκριμένο πρόγραμμα μεταδίδεται αυτούσιο και χωρίς έλεγχο, κινδυνεύουν να εκτεθούν οι οι υπ΄ αριθμ. 100/41/12.11.1998, 101/41/12.11.1998, 92/21.2.2006, 144/27.3.2006, 314/11.6.2007, 601/25.11.2008, 105/10.3.2009 και 268/2.6.2009 αποφάσεις της ολομέλειας του ΕΣΡ με τις οποίες έχουν επιβληθεί διοικητικές κυρώσεις σε βάρος τηλεοπτικών σταθμών για εκτροπές κατά την προβολή σειρών κοινωνικής προσομοίωσης (realities).

Τι σημαίνει, όμως, «εκτροπή» κατά το ΕΣΡ; Οτιδήποτε μη συμβατικό σε μια ζωντανή εκπομπή. Λ.χ. ο συνταξιούχος που βγαίνει στον Αυτιά το πρωί και λέει «να πάνε να *μπιπ* όλοι τους», έχει παρεκτραπεί και η εκπομπή απειλείται με πρόστιμο. Ο εκπρόσωπος κόμματος που θυμόμαστε όλοι στον Χατζηνικολάου να λέει «μη μου *μπιπ* τη συζήτηση», παρομοίως. Ο άλλος ο αντιπρόεδρος που, μπαίνοντας στη Βουλή, δήλωσε στον δημοσιογράφο «βρε δεν *μπιπ* πρωί πρωί», το ίδιο.

*μπιπ* *μπιπ* *μπιπ*.

Αξιοζήλευτος ο πλούτος της ελληνικής γλώσσης. Όποιος εγκάθετος δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις, θα ομιλεί υποχρεωτικώς με *μπιπ*.

Γιατί δεν καταργείτε, λοιπόν, τις ζωντανές εκπομπές; Μιας και σας αρέσει τόσο πολύ να ανατρέχετε εις το λαμπρόν παρελθόν του ενδόξου έθνους μας, γιατί δεν τοποθετείτε κι από έναν λογοκριτή σε κάθε σταθμό που θα ελέγχει συνεχώς, αρμοδίως και υπευθύνως το εκπεμπόμενο πρόγραμμα;

Αηδιάζω στην σκέψη της σεμνότυφης άποψης πως το άκουσμα της λέξης «μαλάκας» ή «γαμώτο» στην τηλεόραση αποτελεί «εκτροπή» – πολλώ δε μάλλω όταν αυτή συνδέεται αυτομάτως με την κακή ανατροφή των παιδιών. Αλήθεια, ποιος από αυτούς τους δεινόσαυρους του ΕΣΡ, κυκλοφόρησε ποτέ έξω από ένα σχολείο για να ακούσει πως μιλάει σήμερα η νεολαία; Ή μήπως φταίει και γι’ αυτό η τηλεόραση;

Κοίτα να δεις τι ωραία έμαθαν να παρατάνε όλοι τα παιδιά τους μπροστά σ’ ένα χαζοκούτι (πες το τηλεόραση, internet, ή παιχνιδοκονσόλα - δεν κάνει διαφορά) και μετά το δαιμονοποιούν συλλήβδην.

Με απασχολεί πολύ το ότι 20 άνθρωποι θα μείνουν χωρίς δουλειά, επειδή το ΕΣΡ αποφάσισε ότι το σκουπιδοκάναλο του «Big Brother» αποτελούσε απειλή για την κοινωνία. Φαίνεται πως κανείς δεν τους ενημέρωσε για δύο πολύ βασικά πράγματα: (α) την συνδρομητική πλατφόρμα τη βάζεις προαιρετικά στο σπίτι σου και την πληρώνεις αδρά. Άρα έχεις δικαίωμα να βλέπεις ότι θέλεις σε αυτή, χωρίς να σε ελέγχει κανείς. (β) η συνδρομητική πλατφόρμα έχει τη δυνατότητα να κλειδώνει, αν νομίζεις ως γονιός ότι το παιδί σου απειλείται από το πρόγραμμά της.

Ας μην λησμονήσουμε επίσης, πως το ΕΣΡ είχε επιδείξει αντίστοιχη σπουδή και για το θέμα του «Κόντρα Channel», μόλις πριν από έναν μήνα. Ήταν τότε που του επέβαλε πρόστιμο 15.000 ευρώ και του απαγόρεψε να μεταδίδει ενημερωτικό πρόγραμμα, με το προσχηματικό σκεπτικό ότι αρχικά είχε δηλωθεί ως ψυχαγωγικός σταθμός.

Θαρρείς και δεν το ξέρανε ότι οι πρώτες παλιές άδειες σε ραδιόφωνο και τηλεόραση μεταπωλούνται, αλλάζοντας συνεχώς χέρια, μιας και το συγκεκριμένο επάγγελμα παραμένει πρακτικά κλειστό.

Όσο για το προφίλ της συγκεκριμένης επιτροπής;

- Τέσσερα μέλη της έχουν συμπληρώσει ήδη οκτώ χρόνια παρουσίας στην Αρχή, το ανώτατο δηλαδή χρονικό διάστημα που ορίζει ο νόμος.

- Η θητεία τριών μελών της έχει λήξει ήδη από τις 24 Οκτωβρίου 2009 (εδώ και πάνω από έναν χρόνο, δηλαδή).

- Η τελευταία (και πλέον ήδη ληγμένη) θητεία της, είχε εγκριθεί από τη Βουλή μετά από… είκοσι έναν μήνες από την προηγούμενη λήξη της, στις 16 Φεβρουαρίου 2008 (καταπληκτικά αντανακλαστικά).

- Το ΣτΕ έχει εγκρίνει μεν την παράταση της θητείας σε ανεξάρτητες αρχές γενικότερα μέχρι και οκτώ μήνες (για ποιο λόγο να έχουν θητεία οι επιτροπές, άλλωστε;), πλην όμως αναμένεται η τελική απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου.

- Ο δε πρόεδρος του ΕΣΡ, κ. Λασκαρίδης, δηλώνει ότι η επιτροπή είναι καλυμμένη νομικά, καθώς –και μέχρι την αντικατάστασή της– η θητεία της παρατείνεται αυτοδικαίως.

Για το δε σαθρό νομικό πλαίσιο με το οποίο σέρνει η πολιτεία και η εν λόγω επιτροπή τους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς εδώ και δεκαετίες θα ομιλήσομεν μίαν ετέραν φοράν. Και χωρίς *μπιπ*.

Να τους χαιρόμαστε.