blah.blah

Μια μέρα μόνο

2011-10-07T16:55:00.002+03:00

Άντεξε ως την τελευταία στιγμή. Και μια μέρα μόνο μετά την παρουσίαση του τελευταίου παιδιού του, έφυγε.

Τόσο πολύ αγαπούσε την Apple. Ήξερε καλά ότι ο θάνατός του επρόκειτο να ζημιώσει την εταιρία -- και πρώτα απ' όλα την τιμή της μετοχής της. Η βιαστική παρουσίαση του νέου iPhone, εκμηδένισε τις απώλειες. Όμως έτσι, έφυγε ήσυχος. Όπως ακριβώς ήρθε, πριν αρχίσει να αλλάζει τα πάντα.

Χτυπημένος απ' τον καρκίνο, προκλητικά υπερήφανος και αθεράπευτα οραματιστής, δεν σπατάλησε ούτε μια μέρα απ' τη ζωή του. Κι όταν κατάλαβε πως το τέλος ήταν κοντά, αποσύρθηκε ήρεμα για να αφιερωθεί μόνο στην οικογένειά του. Χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες.

Ο άνθρωπος που ήρθε από το μέλλον για να μας το χαρίσει, πέρασε στην αιωνιότητα στις 5 Οκτωβρίου.

Σουηδικό χιούμορ...

2011-10-01T14:13:00.003+03:00

...που σπάει κόκκαλα.

Η Εκάλη που αντιστέκεται, η Εκάλη που επιμένει

2011-09-26T17:21:00.000+03:00

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Facebook: Το μέλλον είναι ήδη εδώ

2011-09-24T14:52:00.001+03:00

Στην πολυαναμενόμενη εκδήλωση του Facebook, F8 Developer Conference, ανακοινώθηκε μεταξύ άλλων και η νέα λειτουργία Timeline που θα είναι διαθέσιμη στους χρήστες του δημοφιλούς δικτύου τις επόμενες ημέρες.

Φαίνεται πως οι αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του Facebook τις τελευταίες ημέρες δεν έχουν τελειωμό. Μετά το activity ticker και τις υπόλοιπες μικροπροσθήκες, αρχίζει επιτέλους και διαφαίνεται μια σοβαρή τάση εξωστρέφειας, που από καιρό ζητούσαν πολλοί χρήστες.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το νέο χαρακτηριστικό εδώ, καθώς και να πάρετε μία γεύση στο παρακάτω developers preview.

Ο κορυφαίος Jim Henson

2011-09-24T13:30:00.000+03:00

Φόρος τιμής από το Google σήμερα, για την 75η επέτειο από τη γέννηση μιας κορυφαίας μορφής για το παγκόσμιο κουκλοθέατρο, του Jim Henson.

Ο δημιουργός των θρυλικών Muppets που λατρεύτηκαν από τη γενιά μας, έφυγε πρόωρα στα 53 του χρόνια, το 1990.

Χωρίς σχόλια

2011-09-23T01:14:00.001+03:00

Χωρίς σχόλια

Κίτρινη ντροπή

2011-07-28T04:57:00.003+03:00

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε μια ταβέρνα της επαρχίας, στην παρέα βρίσκεται ένας φίλος ταξιτζής. Όχι "ταρίφας". Απεχθανόταν τον τίτλο, δεν ήθελε να τον αποκαλούν έτσι. Ευκαιριακός, ας πούμε, στο επάγγελμα. Πούλησε το μαγαζί του, χρεώθηκε και αγόρασε μια άδεια ταξί - "για καλύτερα", όπως έλεγε.

- "Να προλάβω να ξεχρεώσω την άδεια και να την πουλήσω".
- "Γιατί; Δεν δουλεύεις καλά;", τον ρώτησα.
- "Βγαίνει το μεροκάματο, δε λέω. Ακούγεται ότι θα απελευθερώσουν το επάγγελμα, όμως. Και τότε...", συμπλήρωσε σκεφτικά.

Έκτοτε πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Την άδειά του την πούλησε. Έβγαλε καλά χρήματα, άφησε πίσω τη μιζέρια, αύξησε κατά πολύ το βιωτικό του επίπεδο και άλλαξε επάγγελμα. "Ξέφυγε", θα μπορούσε να πει κανείς, από εκεί που και ο ίδιος ήθελε να είναι αποστασιοποιημένος.

Σήμερα οι ταξιτζήδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν γνώριζαν ότι θα άνοιγε το επάγγελμά τους. Απίθανο, για κάτι που συζητιέται ήδη εδώ και χρόνια. Και φυσικά, ενώ το γνώριζαν, δεν φρόντισαν να αυτορυθμίσουν την αγορά τους, μειώνοντας σταδιακά την τιμή (μετα)πώλησης των αδειών τους, μιας και αυτές θα περιέρχονταν, εν τέλει, σε αχρηστία. Μπορεί στην Ελλάδα να μην ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει, όμως είναι χειρότερο να πιστεύεις ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ποτέ.

Τα είχα γράψει και πέρυσι, όταν είχαν ξεσηκωθεί πάλι με το θέμα των αποδείξεων, τότε. Πάντοτε υπερβολικοί και πάντοτε "νταήδες" στη συμπεριφορά τους. Χωρίς καμία έγνοια για την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή. Εγωιστές μέχρι το κόκκαλο. Κακότροποι.

Εννοείται ότι, έχοντας πληρώσει 300 χιλιάρικα για μία άδεια, δεν θέλεις να ανοίξει το επάγγελμά σου. Ένα επάγγελμα που εξαρχής ξεκίνησε ως κλειστό, εξυπηρετώντας σοβαρά κοινωνικά κριτήρια, κατέληξε να λειτουργεί με τους όρους της παραοικονομίας.

Οι ταξιτζήδες είναι από τις ελάχιστες εργασιακές κάστες που πριμοδοτούνται για χρόνια με κρατικό χρήμα αφειδώς, την ίδια στιγμή που ξόδευαν υπέρογκα ποσά για την απόκτηση της άδειάς τους. Άραγε, πόσο ανάγκη έχεις μια κρατική επιχορήγηση όταν ξοδεύεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μόνο για τον "αέρα";

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάθε επιχειρηματική κίνηση εμπεριέχει τον παράγοντα του ρίσκου. Θα μπορούσα να απαριθμήσω με ευκολία πολλά επαγγέλματα, ή και συγκεκριμένες επιχειρηματικές προσπάθειες ειδικότερα, που "δεν πήγαν" όπως λέμε στην πιάτσα. Άνθρωποι που έχασαν τις περιουσίες τους εν μία νυκτί, απλώς και μόνο γιατί η αγορά "αυτορυθμίζεται" πάντοτε και ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Ποιο ρίσκο, λοιπόν, βίωσαν οι ταξιτζήδες τόσα χρόνια σε ένα κλειστό επάγγελμα, όπου δεν έκοβαν αποδείξεις, έκλεβαν το κράτος και αύξαναν τα κόμιστρα κατά το δοκούν κάθε χρόνο εις βάρος μας;

Όταν ανακοινώθηκε το άνοιγμα του επαγγέλματος από τον κ. Ρέππα, οι ταξιτζήδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη νοιάστηκαν μόνο για τον εαυτό τους και ζήτησαν να εφαρμοστούν τα πληθυσμιακά κριτήρια μόνο στις δύο μεγαλουπόλεις - γεγονός που θα κρατούσε και πάλι το επάγγελμα πρακτικά κλειστό. Καμία μέριμνα για τους συναδέλφους τους στην επαρχία, βέβαια. Εκεί, ας άνοιγε το επάγγελμα, δεν πείραζε.

Όταν ο κ. Ραγκούσης πήρε πίσω το σχέδιο Π.Δ. του κ. Ρέππα, ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τότε, δήλωναν τελείως ξεδιάντροπα, ότι θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους ζητώντας στήριξη και από τους συναδέλφους τους στην επαρχία, με την κάθοδο των ταξί σε πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα. Στήριξη δηλαδή από τους συναδέλφους που τους "πούλησαν" με ευκολία στις πρώτες διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο.

Ταυτόχρονα, σε πολιτικό επίπεδο, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Λακωνίας κ. Γρηγοράκος, ζήτησε δημόσια από τον κ. Ραγκούση να παραιτηθεί, παρότι και ο ίδιος είχε ψηφίσει το εν λόγω νομοσχέδιο για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων μόλις τέσσερις μήνες πριν.

Ουγκ.

Στο δια ταύτα; Η Ελλάδα κόπηκε στα δύο με το κλείσιμο της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, οι τουρίστες διαμαρτύρονται και ταλαιπωρούνται, τα ξένα τουριστικά γραφεία απειλούν να αποκλείσουν την Ελλάδα ως προορισμό για τα κρουαζιερόπλοιά τους, ο κόσμος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί εν μέσω καύσωνα και η οικονομία πλήττεται για άλλη μια φορά.

Ε, και;

Οι ταξιτζήδες συνεχίζουν το "ράδιο αρβύλα", μεθοδευμένα. Προσπαθώντας να βρουν λαϊκό και συντεχνιακό έρεισμα στις διεκδικήσεις τους, έχουν διαδώσει έντεχνα στην πιάτσα ότι μοναδικός σκοπός της κυβέρνησης είναι να παραδοθεί ο έλεγχος των ταξί σε μεγάλες εταιρίες, δημιουργώντας έτσι καρτέλ στον κλάδο.

Βέβαια, εγώ το μόνο καρτέλ που βλέπω εδώ είναι το δικό τους. Αυτό που τραβάει χειρόφρενο μια ζωή, όποτε του καπνίσει, για όσο του καπνίσει. Και αυτό είναι που δεν θέλουν να χάσουν πάνω απ' όλα.

Ποια είναι η αλήθεια; Ας δούμε τι προβλέπει το σχέδιο Π.Δ. Ραγκούση (αντιγράφω από την Κυριακάτικη "Ε" της 24/7/2011):

Επιτρέπεται η αλλαγή έδρας στα ταξί, πράξη που σήμερα απαγορεύεται, μέσω της επέκτασης της περιοχής λειτουργίας (κοινώς, έχεις το περιθώριο να επεκτείνεις την επαγγελματική σου δραστηριότητα και παραέξω, κατά τη λογική που και ο ψαράς ψαρεύει όπου έχει ψάρια).
Καταργείται ο ιδιοκτησιακός περιορισμός κατοχής έως και δύο αδειών. Εταιρίες οποιασδήποτε μορφής (Α.Ε., Ε.Π.Ε., Ο.Ε., Ε.Ε.) θα μπορούν να αγοράσουν άδειες ταξί (το "αγοράσουν" εδώ θεωρώ ότι είναι λάθος, προφανώς το σωστό είναι "εκδώσουν"). Θέτει όριο για μια εταιρία να κατέχει έως το 2% του συνόλου των αδειών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και το 5% στην επαρχία, ώστε να αποφευχθούν τα ολιγοπώλια ή τα μονοπώλια (βλ. καρτέλ).
Απελευθερώνεται γενικά το επάγγελμα, καθώς καταργούνται όλα τα υφιστάμενα επαγγελματικά ασυμβίβαστα.
Προστίθενται κοινωνικά κριτήρια σε δικαιούχους νέων αδειών (μοριοδότηση σε πολύτεκνους, μακροχρόνια ανέργους, ανάπηρους 67% και άνω).

Άρα, έχουμε και λέμε:

Διαλύεται το τεράστιο καρτέλ των παραδοσιακών ταξιτζήδων που έκοβαν και έραβαν κατά πώς τους κάπνιζε. Πλέον σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα μπορούν να υπάρχουν τουλάχιστον 50 διαφορετικές εταιρίες ταξί, αν υποθέσουμε ότι όλα τα ταξί θα ανήκουν σε εταιρίες.
Επιτρέπεται στον κάθε βιοπαλαιστή να ασχοληθεί με αυτό το επάγγελμα, χωρίς να υποθηκεύσει μέχρι και τα εγγόνια του. Οι ίδιοι οι ταξιτζήδες, βέβαια, θέλουν να αποφύγουν πάσει θυσία τους "ευκαιριακούς" του κλάδου. Φυσικά, όταν σαν ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεσαι τους οδηγούς σου σαν είλωτες, είναι δύσκολο να ξεμάθεις.
Επιστρέφουν τα κοινωνικά κριτήρια στην αδειοδότηση, υπό μορφή μορίων. Γιατί δίνει μόρια το κράτος; Γιατί μάλλον το θεωρεί ένα ευγενές και προνομιούχο επάγγελμα.

Προφανώς με όλα τα παραπάνω αναφέρομαι στους ιδιοκτήτες και όχι στους οδηγούς ταξί - οι οποίοι φυσικά και δήλωσαν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το άνοιγμα του επαγγέλματος, με αποτέλεσμα να φάνε ξύλο γι' αυτό.

Προφανώς και αναγνωρίζω ότι κάποιοι χρεώθηκαν για να πάρουν μια άδεια και είναι βιοπαλαιστές και οικογενειάρχες. Θέλω να τους πληροφορήσω ότι δεν είναι οι μόνοι που πλήττονται. Όμως είναι οι μόνοι που λειτουργούν τόσο εκβιαστικά, μεταξύ και άλλων -ολιγάριθμων ευτυχώς- συντεχνιών.

Η παραοικονομία, που οι ίδιοι δημιούργησαν και εξέθρεψαν, ήρθε η ώρα να σταματήσει.

Όλα μένουν ίδια

2011-07-16T12:22:00.001+03:00

Ίδια έδρανα.

Ίδια κοστούμια.

Ίδιες απάτες.

Ίδιες προειδοποιήσεις.

Ίδια δάχτυλα.

Διαφορετικοί ψεύτες.

Ο μαλάκας της παρέας

2011-04-30T12:43:00.002+03:00

Αν είδα τον γάμο; Λίγο, φευγαλέα. Ίσα που μπήκε η νύφη στο αβαείο και ξεκίνησε το μυστήριο.

Ωραίος ήταν, μου άρεσε. Καπελαδούρες στο φουλ, άμαξες, σημαίες, χαμός. Δεν έχεις, άλλωστε, συχνά την ευκαιρία να βλέπεις να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου το παραμύθι που σου έλεγε η γιαγιά πριν πας για ύπνο.

Άλλοι το είπαν κιτς. Άλλοι το είπαν υπερβολικό και άλλοι τελείως περιττό.

Μπορεί να ήταν απ’ όλα κι από λίγο. Τι σημασία έχει; Εφόσον το «φυσιολογικό» το εκφράζει πάντα η πλειοψηφία και το συγκεκριμένο γεγονός το αποδέχονται δισεκατομμύρια κόσμου, οι γνώμες αυτές πάντα περισσεύουν.

Βρέθηκε, όμως, κι ένας που το σιχάθηκε. Για τους δικούς του λόγους. Να, μόλις γύρισα στο σπίτι, διάβασα τυχαία το άρθρο του και σιχάθηκα κι εγώ. Όχι τον γάμο. Το άρθρο. Ιδού:

Πάντα υπάρχει ο μαλάκας της παρέας.

Σας το λέω, δηλαδή, πρώτος – για να μην προλάβετε να μου το πείτε εσείς. Πάντα υπάρχει. Εκεί που όλοι κάνουν χαβαλέ, και πλάκα, και διασκεδάζουν, και ξεχνιούνται βρε αδελφέ, πετάγεται ο πικρόχολος και λέει “αχ, και να είχαμε την γιαγιά τώρα” και γαμιέται το γλέντι.

Καλά περνάγαμε ρε παπάρα, δεν περνάγαμε καλά; Γιατί μας το χαλάς;

~

Να, σήμερα είχαμε τους γάμους του ζευγαριού της χρονιάς. Χαβαλές, γέλιο, καπέλα, το πρώτο φιλί, Πίπα να λέγεται η κουνιάδα, στα κίτρινα η βασίλισσα, ξεχνιόμαστε.

~

Και μένα να μη μου βγαίνει από το μυαλό, μία 32χρονη, νέα κοπέλα, που ενώ ετοιμαζόταν να κάνει το τρίτο της παιδί – πηγαίνει σε νοσοκομείο που δεν εφημερεύει, στην αρχή, ενώ δεν υπήρχε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας να την φροντίσει, πεθαίνει, λόγω έλλειψης, λένε τα πρώτα ρεπορτάζ, γιατρών.

~

Άμαξες, το νυφικό, πλούσια ρούχα, πλήθος κόσμου, δεν έμπαινε το δαχτυλίδι, αλλάζει το όνομά της από Κέητ σε Κάθριν, Ζαμπούνης, προγαμιαίες σχέσεις και συμβόλαια, ξεχνιόμαστε.

~

Και κάποιοι άλλοι να κλαίνε, γιατί ένα παιδί, παιδί, μόλις επτά χρονών, κατέληξε, σήμερα το πρωϊ, από τραύματα στο κεφάλι λόγω έκρηξης πυροτεχνήματος/φωτοβολίδας. Την έριξε ένα εικοσιπεντάχρονο παιδί, που έχει συλληφθεί λέει το ρεπορτάζ, και, προφανώς, θα δικαστεί για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Δυο ζωές.

~

Πάντα υπάρχει ο μουντρούφλης. Εκεί που όλοι διασκεδάζουν, κάποιος περίεργος, κάποιος βλαμμένος δεν ανέχεται, δεν αντέχει να υπάρχουν δύο – τρεις – δέκα χιλιάδες αναφορές στον γάμο, και δέκα όλες και όλες σε δύο παιδιά και μία έγκυο.

Αν τον συναντήσεις, πάντως, μην τον μαλώσεις. Προσπέρασέ τον, αν σε χαλάει – αλλά μην τον μαλώσεις. Δεν θέλει να σου χαλάσει την καρδιά. Να, μωρέ, ντρέπεται που δεν υπάρχει νοσοκομείο για την έγκυο, που δεν υπάρχει λογική για τα παιδιά.

Και αυτός, μην νομίζεις – αν στο πει σκληρά, δεν το εννοεί. Ντρέπεται και στεναχωριέται, και πληγώνεται, και θέλει να φωνάξει, και έχει ευθύνη για την επόμενη έγκυο, και το επόμενο παιδί, αν πεθάνει το επόμενο παιδί – αλλά θα πεθάνει, και η επόμενη έγκυος, και το επόμενο παιδί γιατί δεν θα φωνάξει κανείς, δεν θα παραιτηθεί κανείς, και δεν θα αλλάξει τίποτα κανείς – έτσι νιώθει.

Γιατί, αν το θες, δεν μπορεί ένας γάμος να κάνει περισσότερο θόρυβο από δύο κηδείες.

Και τελικά τον πίστεψα. Όντως, υπάρχει ο μαλάκας της παρέας. Αυτός που θα διαφωνήσει εξ’ ορισμού με τα πάντα. Αυτός που θα κάνει φασαρία μόνο και μόνο για να τον προσέξουν. Αυτός που θα πει κάτι εξυπνακίστικο για να γίνει το επίκεντρο. Έστω για λίγο.

Μα, δεν φταίει αυτός. Είναι στη φύση του Έλληνα να είναι έτσι. Να συμψηφίζει άστοχα και συλλήβδην όλα τα γεγονότα, βγάζοντας αίολα συμπεράσματα, του ποδαριού. Ναι, ρε, γιατί μιλάτε όλοι για το γάμο όταν έχουμε δύο θανάτους σήμερα; Πώς τολμάτε; Υπάνθρωποι.

Μήπως και αύριο δεν θα έχουμε θανάτους; Ή μήπως δεν είχαμε και χθες; Μήπως δεν θα είναι το ίδιο σκληροί ή τραγικοί;

Έτσι είναι η ζωή. Έτσι κυλάει. Με γάμους και κηδείες. Με γέλια και δάκρυα. Κι από πόνο έχουμε χορτάσει. Τα δελτία ειδήσεων μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με πυρηνικά ατυχήματα, ληστείες, θανάτους και οικονομικά αδιέξοδα.

Μα η λογική σκέψη δεν μπορεί να τροφοδοτείται συνεχώς μόνο από πόνο. Δεν προχωράει έτσι μπροστά, είναι ασύμβατο το καύσιμο.

Δικαιούμαστε, λοιπόν, για μία ημέρα να ζήσουμε ένα παραμύθι. Έστω κι αν αυτό είναι δανεικό. Μην μας το χαλάς.

Υ.Γ.: Ποιος, αλήθεια, μπορεί να στρέψει την πλάτη αδιάφορα μπροστά στον θάνατο μιας εγκύου ή ενός 7χρονου παιδιού; Μα, ας μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο, όπως άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο κάποιον άλλο λογικό να λέει: «Αν είναι να καταργήσουμε τις κροτίδες, ας καταργήσουμε και τα αυτοκίνητα. Πολύ περισσότερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα συμβαίνουν κάθε χρόνο…».

Μεγάλοι Έλληνες

2011-04-19T22:36:00.000+03:00

[ κλικ για μεγέθυνση ]

Γιατί πληρώνουμε τα ασφαλιστικά ταμεία;

2011-04-16T13:39:00.001+03:00

Κομμένα από τη συνταγογράφηση αναμένεται να βρεθούν μετά τις 2 Μαΐου πολλά "δημοφιλή" φάρμακα, επιβαρύνοντας έτσι εξ' ολοκλήρου τους ασθενείς που τα έχουν ανάγκη.

Αναλυτικά η "αρνητική" λίστα των συγκεκριμένων φαρμάκων συμπεριλαμβάνει τα εξής σκευάσματα:

τα αναλγητικά SALOSPIR 500, ASPIRIN EXTRA 650+65 και KALMOL EXTRA, BUSCOPAN
τα αντιισταμινικά PHENERGAN και CLARITYNE.
τα αποχρεμπτικά / αντιβηχικά BISOLVON, MUCOSOLVAN, MUCOTHIOL, TUCLASE, SINECOD και TREBON-Ν.
το ρινικό αποσυμφορητικό RONDEC.
τα αντισηπτικά στόματος HEXALEN και OROCIL.
τα αντιμικροβιακά για την αντιμετώπιση της ακμής DALACIN, INDOXYL, CLINDAMYCIN και ZUMILIN.
τα φάρμακα για δερματικές παθήσεις FUCIDIN-H, BETNOVATE-C και DERMOL.
τα αντισηπτικά BETADINE και CETAVLON.
το XENICAL κατά της παχυσαρκίας.
το καθαρκτικό LAXATOL.
τα αγγειοπροστατευτικά ΟPINO και DAFLON.
τα αντισυλληπτικά GRACIAL, TRIGYNERA και NORLEVO.
τα φάρμακα κατά της στυτικής δυσλειτουργίας VIAGRA, LEVITRA και CIALIS.
τα κατά της άνοιας NOOTROP, OXYNIUM και TEBOKAN.
τα σκευάσματα για τη διακοπή του καπνίσματος ZYBAN, CHAMPIX, NICOPATCH και NICORETE.
το κατά της ναυτίας VOMEX.
τις βιταμίνες NEUROBION, EVIOL, BESIX, AQUASOL και VITORANGE.
το τοπικό ναισθητικό XYLOCAINE και
τα οφθαλμιατρικής χορήγησης CATALIN, COLDAN και GARAMAT.

Και το ερώτημα, απλό: αν η υποχρεωτική μας ένταξη σε έναν ασφαλιστικό φορέα, δεν μας εγγυάται σύνταξη και σωστή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για ποιο λόγο να συνεχίσουμε να τον πληρώνουμε;

Από ρουφιάνοι, «Πρετεντέρηδες»

2011-04-12T23:43:00.007+03:00

Ο πρόσφατα απολυμένος δημοσιογράφος του Σκάι, Άρης Χατζηστεφάνου, γράφει για τον ρόλο του κολαούζου της εξουσίας που έχουν αποκτήσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και για τους δημοσιογράφους που στα «καλά» είναι υπάλληλοι και στα «άσχημα» μέτοχοι.

Γιατί βάζουν αλεξίσφαιρα τζάμια;», ρώτησα με ισχυρή δόση αφέλειας μια συνάδελφο, καθώς ένας εργάτης άλλαζε τα παράθυρα στους πρώτους ορόφους του κτιρίου. «Με τις μ…ίες που λέμε στον αέρα, καλά κάνουν», μου απάντησε. Το ένα μετά το άλλο τα γραφεία των μεγάλων μέσων ενημέρωσης ύψωναν «ανεπαισθήτως» υψηλά τείχη γύρω τους. Μέρα με την ημέρα μετατρέπονταν σε απόρθητα φρούρια με ηλεκτροφόρα σύρματα, κάμερες, στρατιές από σεκιουριτάδες αλλά και ένστολους αστυνομικούς που περιπολούσαν την ώρα των δελτίων ειδήσεων. Και πάντα έμενες με την απορία εάν οι καναλάρχες και οι εκδότες φοβούνταν περισσότερο τον εξωτερικό ή τον εσωτερικό εχθρό: τους οργισμένους πολίτες που έπρεπε να κρατηθούν μακριά ή τους απολυμένους εργαζόμενους που έπρεπε να πεταχτούν έξω. Την ίδια ώρα τα μεγαλοστελέχη των media -που εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι, ενώ συχνά κατέχουν διευθυντικές θέσεις και είναι μέτοχοι των εταιρειών- άρχισαν να κυκλοφορούν με σωματοφύλακες και αστυ- νομικούς. Γνώριζαν, προφανώς, ότι η πιθανότητα να προπηλακιστούν ή να γιαουρτωθούν από τους ακροατές/ τηλεθεατές τους είναι ελάχιστα χαμηλότερη από αυτήν του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Όταν μπήκα για πρώτη φορά στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, το να δηλώνεις δημοσιογράφος προκαλούσε θαυμασμό. Μέσα σε λίγα χρόνια ήταν ντροπή. Τώρα είναι και επικίνδυνο. Οι πρώτοι που το κατάλαβαν ήταν οι ρεπόρτερ που δέχονταν την οργή των διαδηλωτών στις πορείες. Παλιά τους φώναζαν το σύνθημα «Μπάτσοι, TV, νεοναζί - όλα τα καθάρματα δουλεύετε μαζί». Τώρα το χόντρυναν. Τους αποκαλούν «Πρετεντέρηδες». «Δεν αποτελείτε εξαίρεση», μου έλεγε πριν από μερικές εβδομάδες ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Avi Lewis, όταν τον συνάντησα για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ Debtocracy. Ο δημιουργός της ταινίας The Take - Η κατάληψη μου διηγούνταν ιστορίες από στούντιο των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών. Πώς φτάνει, όμως, μια κοινωνία να αντιμετωπίζει τους μεγαλοδημοσιογράφους εξίσου εχθρικά με τις κυβερνήσεις τους και, παρεμπιπτόντως, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις πρόσφατες εξελίξεις στα ελληνικά ΜΜΕ, με τις εκδικητικές απολύσεις και τη μεγάλη τετραήμερη απεργία που ξεκινά την Πέμπτη;

Τα τελευταία χρόνια επικράτησε η εντύπωση ότι τα μέσα ενημέρωσης έχασαν απλώς την ικανότητα και τη θέλησή τους να ασκούν κριτική στους κυβερνώντες και μετατράπηκαν σε κολαούζους των πολιτικών ελίτ. Πρόκειται για μια φαινομενικά σωστή παρατήρηση, η οποία, όμως, εδράζεται σε ολοκληρωτικά λάθος συλλογισμό. Στην εποχή της εμπορευματοποιημένης είδησης δεν είναι δουλειά των ΜΜΕ να στηρίζουν την κυβέρνηση, αλλά δουλειά της κυβέρνησης -και του κράτους, εν γένει- να προωθεί τα συμφέροντα των μέσων ενημέρωσης. Σε ολόκληρο τον κόσμο οι σύγχρονοι δημοσιογραφικοί όμιλοι έχουν μετατραπεί σε γιγαντιαίες επιχειρήσεις που αναπτύσσονται, συγχωνεύονται και δημιουργούν μονοπώλια, όπως και κάθε άλλη εταιρεία. Οι ιδιοκτήτες τους δεν είναι υπηρέτες των οικονομικών ελίτ, αλλά σάρκα από τη σάρκα αυτών των ελίτ. Οι άνθρωποι που υπερασπίζονται την παρουσία του ΔΝΤ ή της ΕΚΤ δεν το κάνουν γιατί έτσι τους είπε η κυβέρνηση, αλλά γιατί πιστεύουν ότι μόνο οι συγκεκριμένοι οργανισμοί μπορούν να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όπου οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ έχουν συνήθως την ενημερωτική δραστηριότητα ως πάρεργο δίπλα στις εργολαβικές, εφοπλιστικές ή άλλες επιχειρήσεις τους.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε αυτά τα «μαγαζιά» δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά νέες εργασιακές συνθήκες που εξαπλώνονται τώρα σε κάθε χώρο εργασίας. Όπως η χούντα του Πινοσέτ στη Χιλή αποτέλεσε πειραματικό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, έτσι και το επάγγελμα του δημοσιογράφου έγινε ένα μικρό θερμοκήπιο για τη δοκιμή της μαύρης, ανασφάλιστης και ελαστικής εργασίας. Έτσι γεννήθηκε το δημοσιογραφικό Black Block, η γενιά των δημοσιογράφων που πληρώνονται με «μαύρα» ή με μπλοκάκι. Στα sweatshops των μεγάλων εφημερίδων, των ραδιοφώνων και των τηλεοράσεων συνέθλιβαν τα όνειρα αλλά και τα δικαιώματα χιλιάδων παιδιών που έμπαιναν στο επάγγελμα από τις συνήθως απαράδεκτες ή έστω ανεπαρκείς σχολές δημοσιογραφίας.

Και όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να ισοπεδώσει και τα τελευταία εργασιακά δικαιώματα, καταστρατηγώντας τις συλλογικές συμβάσεις και απαιτώντας μειώσεις αποδοχών, οι καναλάρχες-Πινοσέτ προσφέρθηκαν να δοκιμάσουν πειραματικά τα νέα μέτρα στους δικούς τους εργαζομένους. Αίφνης, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν αποκομίσει δισεκατομμύρια εισάγοντας τις επιχειρήσεις τους στο Χρηματιστήριο κι εξασφαλίζοντας κολοσσιαία δημόσια έργα για τις θυγατρικές εταιρείες τους αντιμετώπιζαν τους εργαζομένους ως μετόχους της επιχείρησης. «Αφού πέφτουν τα κέρδη», τους είπαν, «θα μειωθούν και οι αποδοχές σας». Δανείστηκαν κάτι από τον πολιτισμό, το ήθος και το ύφος της κυβέρνησης για να μας αποκαλέσουν «κοπρίτες» και να μας εξηγήσουν ότι «μαζί τα φάγαμε». Όταν κερδίζουν, είμαστε υπάλληλοι της επιχείρησης. Όταν χάνουν, γινόμαστε μέτοχοι.

Σε αυτήν τη μάχη μέχρις εσχάτων τα μικρά παράθυρα που αφήνονταν μέχρι σήμερα για διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις είναι φυσιολογικό να κλείνουν. Στον πόλεμο, άλλωστε, δεν χρειάζεσαι άλλοθι. Χρειάζεσαι είτε στρατιώτες, οι οποίοι δεν έχουν άλλη επιλογή απ’ το να θυσιαστούν, είτε στρατηγούς που έχουν κάθε λόγο να θυσιαστούν, γνωρίζοντας ότι, αν χαθεί το βασίλειο, θα χάσουν και αυτοί τα οφίτσιά τους.

Ο Άρης Χατζηστεφάνου παρουσίαζε την εκπομπή «Infowar» στον Σκάι 100.3. Το ντοκιμαντέρ που έκανε μαζί με την Κατερίνα Κιτίδη για την κρίση «Debtocracy» προβάλλεται ήδη στο debtocracy.gr.

Η Pepsi κι ο Μπέκαμ

2011-04-12T21:32:00.001+03:00

Ένα καλό viral video ανέβασε στο YouTube η Pepsi.

Εκεί που το βίντεο θα είχε ενδιαφέρον μόνο για τους fans του Beckham, το να βγαίνει κάποιος και να αμφισβητεί το κατά πόσον το βίντεο είναι αληθινό ή αν ο Μπέκαμ είχε βοήθεια από κάποιον επαγγελματία γραφίστα για να πετύχει τα απίστευτα σουτ του είναι εκείνο που κάνει πολλούς περισσότερους να θέλουν να δούνε το βίντεο για να έχουνε άποψη.

Και αυτό είναι που κάνει το video να έχει 900.000 views σε 4 μέρες.

[ πηγή ]

Επιστολή στην Τζούλια Αλεξανδράτου

2011-04-11T22:27:00.001+03:00

Γράφει ο Γιώργος Τσακνιάς στο blog του:

Αγαπητή Τζούλια,

είμαι αυτός που κόλλησε το αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ της ροζ Πόρσε σας. Ναι, αυτό το πορτοκαλί που γράφει «είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω».

Δεν μπορεί να το ξεχάσατε κιόλας: συνέβη μόλις εχθές, Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011, γύρω στις έξι και μισή το απόγευμα, στην αρχή της οδού Μητροπόλεως, στο Σύνταγμα. Σταθήκατε αρχικά κοντά στη στάση του λεωφορείου, εν συνεχεία πήγατε και παρκάρατε πάνω στη διάβαση των πεζών. Γι’ αυτό το έβαλα το αυτοκόλλητο.

Σας εντόπισα αρχικά ενώ βρισκόμουν στο Σύνταγμα. Πέρασα απέναντι και σας φωτογράφισα καθώς παρκάρατε. Έπειτα, εσείς κατευθυνθήκατε προς την οδό Ερμού. Διασταυρωθήκαμε· φορούσα μαύρο σκούφο, κι όταν ήρθαμε μούρη με μούρη, μπροστά από το Υπουργείο Οικονομικών, μισοέκρυψα τη φωτογραφική μηχανή πίσω από την πλάτη μου, μη με πάρετε για paparazzo.

Έβαλα το πορτοκαλί αυτοκολλητάκι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σας και αμέσως έπεσε πολύ γέλιο από τους περαστικούς, που είχαν μαζευτεί και χάζευαν τη ροζ Πόρσε. Μια κοπέλα μάλιστα ήρθε, σκασμένη στα γέλια, και με συνεχάρη διά χειραψίας. «Τώρα την έκαψες», μου είπε. Αν είναι αλήθεια, ζητώ συγγνώμη, δεν είχα σκοπό να σας κάψω. Ήθελα απλώς να σας υποδείξω ότι είναι γαϊδουριά να παρκάρεις πάνω στη διάβαση των πεζών.

Παρακαλώ μην το πάρετε προσωπικά: δεν είστε η μόνη, υπάρχουν και άλλοι γάιδαροι που παρκάρουν όπου γουστάρουν. Σε όλους βάζω αυτοκόλλητο. Τον τελευταίο μήνα, έχω κολλήσει περίπου εκατό, εβδομήντα εκ των οποίων στο σημείο αυτό, στη Μητροπόλεως. Ούτε είναι ταξικό το θέμα, επειδή δηλαδή έχετε Πόρσε: η γαϊδουριά είναι διαταξική. Εγώ κάνω την εικαστική-ζωολογική μου παρέμβαση ανεξαρτήτως μάρκας αυτοκινήτου. Πάντως, οφείλω να ομολογήσω, δεν μου είχε ξανατύχει ροζ και σινιέ Πόρσε.

Θα μου πείτε, δεν χώραγαν οι πεζοί να περάσουν; Ναι, χώραγαν, παρακάμπτοντας την Πόρσε σας, επειδή έτυχε να μην υπάρχουν άλλα γαϊδούρια κολλητά εκείνη τη στιγμή: συνήθως είναι πέντε-έξι αυτοκίνητα, ενίοτε με μηχανάκια ανάμεσα, που κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την πίστα. Έχω δει γιαγιάδες με ψώνια να αναγκάζονται να χορέψουν τσάμικο για να περάσουν. Φυσικά, το μεγάλο μπόνους (αρχιγάιδαρος) το παίρνει όποιος παρκάρει πάνω στη ράμπα που προορίζεται για τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ).

Στην περιοχή, υπάρχουν αρκετά parking. Άλλη φορά, παρακαλώ πηγαίνετε σε ένα από αυτά. Ακόμα κι αν είναι για λίγη ώρα, δεν χάθηκε ο κόσμος, θα δώσετε γύρω στα 8-10 ευρώ. Κι εσείς δεν κάνατε και λίγη ώρα. Το ξέρω, γιατί περίμενα τουλάχιστον κανένα μισάωρο να εμφανιστείτε, να σας φωτογραφίσω καθώς θα βγάζετε το αυτοκολλητάκι. Είχα και μια περιέργεια, αν θα αντέξει το μανικιούρ. Στο μεταξύ, οι περαστικοί καταδιασκέδαζαν και φωτογραφίζονταν δίπλα στην ροζ Πόρσε. Αλλά έκανε κρύο, είχα και ραντεβού με κάτι φίλους για καφέ, οπότε βαρέθηκα να περιμένω και έφυγα.

Αγαπητή Τζούλια, ελπίζω να μη σας κούρασα. Άλλη φορά, παρακαλώ να μην παρκάρετε σε διάβαση ή ράμπα για τα ΑΜΕΑ. Θα με αναγκάσετε να ξαναβάλω αυτοκόλλητο. Α, μια και το ’φερε η κουβέντα: το πορτοκαλί ήταν χάλια με το ροζ, δεν πήγαινε. Αλλά, δυστυχώς, δεν τα βγάζουν σε άλλο χρώμα· ένα πρασινάκι, ας πούμε, θεωρώ ότι θα πήγαινε χάρμα. Ή κάτι σε καναρινί ίσως. Ε;

Φιλικά,
Γιώργος Τσακνιάς

Υ.Γ. Το μανικιούρ, εντάξει;

Μύθος ή πραγματικότητα; Έζησε 2,5 αιώνες!

2011-04-11T22:07:00.002+03:00

Έζησε όσο κανένας άνθρωπος στη γη. Έφτασε 256 χρονών, μεγάλωσε 180 παιδιά με 23 γυναίκες που πέθαναν χρόνια πριν τον ίδιο. Ποιος είναι;

O Li Ching-Yun γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Κίνας και μέχρι τα 10 του χρόνια πήγε σχολείο. Μετά ταξιδέψε σε διάφορες περιοχές της Κίνας όπου δούλεψε και μάζευε ιατρικά φυτά. Σύμφωνα με τους New York Times, μετά από αυτή την εμπειρία ο Λι πουλούσε τα ιατρικά φυτά για 100 χρόνια.

Μια μέρα ο επικεφαλής της αυτοκρατορίας Pei Wu-Fu ταξιδέψε μέχρι το σπίτι του για να τον ρωτήσει ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας του και εκείνος απάντησε: «Κράτα ήρεμη την καρδιά, κάτσε σαν χελώνα, περπάτα χαρούμενος σαν περιστέρι, και κοιμήσου σαν σκύλος».

Μάλιστα, ως λέγεται, τίποτα δεν μαρτυρούσε πάνω του την ηλικία του. Γνώρισε και έκανε παρέα με τα εγγόνια και τα τρισέγγονα παλιών του φίλων. Το 1930 ο Wu Chung-Chien, καθηγητής στο Minkuo University, βρήκε κάποια ντοκουμέντα που αποδείκνυαν ότι ο Λι είχε γεννηθεί το 1677. Τα ίδια αρχεία αποδεικνύουν ότι το κινέζικο κράτος είχε ευχηθεί στον Λι χρόνια πολλά στα 150τα γενέθλια του, αλλά και όταν έκλεισε τα 200!

Σύμφωνα με το βιβλίο Guiness, ο άνθρωπος που έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια είναι ένας Γάλλος. Έζησε 122 χρόνια και 164 μέρες. Οι Κινέζοι δεν έχουν κάνει καμία αναφορά στον Li Ching-Yun και πολλοί αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να ζήσει ένας άνθρωπος 256 ολόκληρα χρόνια.

Η υπόθεση προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον και ήδη ερευνάται. Οι αρμόδιοι που ασχολούνται με το θέμα προσπαθούν να βρουν στοιχεία και αποδείξεις, ώστε να κατανοήσουν τι ακριβώς έχει συμβεί.

[ πηγή ]

Μπαίνουν στο µικροσκόπιο οι τράπεζες βλαστοκυττάρων

2011-04-04T22:10:00.001+03:00

Ξεκαθάρισµα επιχειρεί το υπουργείο Υγείας στον χώρο της φύλαξης βλαστοκυττάρων. Στο πλαίσιο αυτό, οι µόνες τράπεζες που θα συνεχίσουν να λειτουργούν στη χώρα είναι οι δύο δηµόσιες, καθώς ανεβαίνει ψηλά ο πήχυς των κριτηρίων για την ασφαλή λειτουργία των ιδιωτικών µονάδων µε αποτέλεσµα να απειλούνται ακόµη και µε λουκέτο.

Σύµφωνα µε τις προθέσεις του υπουργείου Υγείας, την ηµέρα που θα κατατεθεί το σχέδιο νόµου στη Βουλή για τη «∆ωρεά και Μεταµόσχευση Οργάνων» (πριν από το Πάσχα) θα υπάρξει και συνοδευτική υπουργική απόφαση που θα ορίζει το θεσµικό πλαίσιο λειτουργίας των τραπεζών βλαστοκυττάρων.

Είναι ενδεικτικό πως στη χώρα µας δραστηριοποιούνται περίπου 22 ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης βλαστοκυττάρων – οι περισσότερες σε αναλογία πληθυσµού παγκοσµίως – αγνώστου... ποιότητας.

Η Ελληνική Αιµατολογική Εταιρεία από την πλευρά της, κάνει λόγο για παραπλάνηση των νέων γονέων όταν πείθονται να φυλάξουν τα βλαστοκύτταρα του νεογέννητου µωρού τους – µε κόστος περίπου 2.000 ευρώ.

Και αυτό γιατί το επιχείρηµα των ιδιωτικών τραπεζών ότι θα έχουν ένα µόσχευµα στην περίπτωση που το παιδί νοσήσει στο µέλλον από λευχαιµία ή άλλη σοβαρή ασθένεια, καταρρίπτεται επιστηµονικά. «Το οµφαλικό µόσχευµα του ασθενούς δεν είναι κατάλληλο για µεταµόσχευση προς τον ίδιο τον ασθενή», καταλήγουν οι αιµατολόγοι.

Οπως λέει στα «ΝΕΑ» ο γενικός γραµµατέας ∆ηµόσιας Υγείας Αντώνης ∆ηµόπουλος, η εισήγηση – η οποία ακόµη δεν έχει οριστικοποιηθεί – επικεντρώνεται στην εξασφάλιση της λειτουργίας και στην ενίσχυση των δηµόσιων τραπεζών. Επιπλέον – και αν τελικά δοθεί το πράσινο φως για τη λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών – τα κριτήρια θα είναι ιδιαίτερα αυστηρά. Συνεπώς η πρόταση αυτή οδηγεί ακόµη και στην παύση ιδιωτικών µονάδων φύλαξης βλαστοκυττάρων. Αλλωστε, όπως προσθέτει ο κ. ∆ηµόπουλος, το Σώµα Επιθεωρητών Υγείας και Πρόνοιας έχει ήδη διεξάγει κατά το προηγούµενο έτος ελέγχους σε ιδιωτικές τράπεζες και συνεπώς έχουν συνταχθεί εκθέσεις για την ποιότητά τους.

Το τοπίο πάντως φαίνεται πιο ξεκάθαρο για τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων που έχουν διαπιστευτεί από διεθνείς οργανισµούς όπως είναι το Fact Netcord – οι οποίες µετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

[ Πηγή ]

Στείλε ένα βιβλίο στο Καστελόριζο

2011-03-10T11:51:00.003+02:00

Πώς θα σας φαινόταν να κάνετε ένα παιδί ευτυχισμένο, δίνοντάς του τη δυνατότητα να διαβάσει ένα βιβλίο, απ' αυτά που σκονίζονται στα ράφια της βιβλιοθήκης σας;

Και τι καλύτερο από το να μάθουν τα παιδιά να διαβάζουν βιβλία (πολλά βιβλία!) που θα αγγίξουν τις καρδιές τους και θα ανοίξουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες, ήδη από τη μικρή ηλικία;

Δυστυχώς η πρόσβαση σε καλά βιβλία δεν είναι δεδομένη για όλους, ειδικά στις ακριτικές περιοχές. Και τώρα, δεν έχουμε καμία δικαιολογία να μην βοηθήσουμε.

Το 24grammata.com ξεκίνησε μια πρωτοβουλία για να ενισχυθεί η βιβλιοθήκη του Δημοτικού Σχολείου Καστελόριζου. Είναι τόσο απλό:

Γράφεις την αφιέρωσή σου στην πρώτη σελίδα του βιβλίου.
Το βάζεις σε έναν φάκελο με ένα απλό γραμματόσημο (1,90 έως 2,12 ευρώ - ανάλογα το βάρος). Γραμματόσημο θα βρεις και στο περίπτερο, αν δεν θέλεις να περιμένεις στα ΕΛΤΑ.
Το στέλνεις στη διεύθυνση Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου ΤΚ 85111 πετώντας το απλά στο πρώτο κουτί των ΕΛΤΑ που θα βρεις μπροστά σου.

Ας δώσουμε όλοι μας το καλό παράδειγμα έμπρακτα. Όχι από τον καναπέ. Όχι στα λόγια.

Κι όσο διαβάζετε εσείς το άρθρο των εμπνευστών αυτής της ωραίας ιδέας, εγώ θα πάω να διαλέξω το βιβλίο που θα στείλω από το ράφι πίσω μου.

Η διασημότερη φωτογραφία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

2011-02-11T19:44:00.001+02:00

Είναι ίσως η διασημότερη φωτογραφία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τραβηγμένη από τον σπουδαίο Γιουτζίν Σμιθ. Δείχνει καλύτερα από κάθε άλλη τη γενναιότητα και το θάρρος του ανώνυμου Αμερικάνου φαντάρου που πολέμησε για την ελευθερία.

Με το τσιγάρο να κρέμεται μάγκικα στα χείλη, και με ένα βλέμμα που τσακίζει κόκαλα, αυτός ο στρατιώτης έγινε το σύμβολο της Μεγαλύτερης Γενιάς των Αμερικάνων. Αυτός ο στρατιώτης, όμως, δεν είναι Αμερικανός.

Λέγεται Ευάγγελος Κλωνής. Είναι Έλληνας.

Ο Ατλαντικός ήταν γκρίζος, και η συννεφιά ήταν βαριά. Υπήρχε παντού η μυρωδιά της θάλασσας, και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος των κυμάτων. Είχε φουσκοθαλασσιά, και τα αποβατικά σκάφη, τα επονομαζόμενα «σκάφη Χίγκινς», από τον ιδιοφυή μπεκρή που τα είχε σχεδιάσει, λικνίζονταν σαν καρυδότσουφλα καθώς πλησίαζαν την ακτή. Πολλοί έκαναν εμετό.

Μερικοί επειδή ζαλίζονταν από τη θάλασσα.Ο Βαγγέλης είχε στο πλάι του τον Ιρλανδό, όπως πάντα. Ήταν κολλητοί φίλοι εδώ και μήνες, απ’ το Σαουθάμπτον, όπου περίμεναν πότε θα έρθει η ώρα για την απόβαση. Στέκονταν στοιβαγμένοι μέσα στο Χίγκινς με καμιά τριανταριά άλλους, όλοι τους νέοι, ντυμένοι στα χακί, με τα κράνη στο κεφάλι, και ένα μεγάλο κόκκινο «1» στον ώμο, το σήμα της 1ης Μεραρχίας Πεζικού, της θρυλικής Big Red One.

Ήταν 6 Ιουνίου του 1944. D-Day και ήταν 6:30 το πρωί. Αυτό ήταν το πρώτο κύμα της απόβασης της Νορμανδίας. Ο Βαγγέλης στεκόταν σιωπηλός δίπλα στον Ιρλανδό και σκεφτόταν την Κεφαλλονιά. Και μετά ο πυθμένας του Χίγκινς έγδαρε την άμμο της Όμαχα Μπιτς, και η πόρτα άνοιξε, και οι φαντάροι της Big Red One ξεχύθηκαν στο σφαγείο.

Οι Κεφαλλονίτες είναι μια ιδιόμορφη κατηγορία Ελλήνων. Πολλοί τους αποκαλούν μουρλούς, και πολλοί το παραδέχονται κιόλας, αλλά το σίγουρο είναι ότι στην ιστορία τους έχουν να παρουσιάσουν τα πιο ασυνήθιστα επιτεύγματα από όλους τους Έλληνες. Ένας από αυτούς, για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Γεράκης, έγινε αντιβασιλιάς στο Σιάμ. Ένας άλλος, ο Ιωάννης Φωκάς, έκανε το 1592 τον περίπλου του Καναδά και πέρασε στον Ειρηνικό, όπου το στενό ανάμεσα στο Βανκούβερ και την ηπειρωτική χώρα έχει ακόμα το όνομά του.

Ένας άλλος, ο μηχανικός Μαρίνος Χαρμπούρης, κατάφερε εν έτει 1770 να μεταφέρει ένα βράχο βάρους 2000 τόνων από ένα έλος της Φινλανδίας στην Αγία Πετρούπολη. Από ότι φαίνεται, αυτή η εκλεκτή παρέα κεφαλλονιτών ηρώων πρόκειται να υποδεχτεί ένα νέο μέλος.

Ο Ευάγγελος Κλωνής γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο της κοινότητας Πάστρας στις 28 Οκτωβρίου του 1916. Ήταν το δεύτερο παιδί μιας φτωχής οικογένειας που συνολικά θα αποκτούσε οκτώ. Ο Βαγγέλης άρχισε να καπνίζει όταν ήταν τεσσάρων, άρχισε να δουλεύει όταν ήταν πέντε, και παράτησε το σχολείο στην Τρίτη Δημοτικού. Στα 14 του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου δούλευε ο μεγαλύτερος αδερφός του.

Εκεί δούλεψε σαν εισπράκτορας στο λεωφορείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Γεράσιμου Αρσένη: Φορούσε την άσπρη του στολή και έκοβε τα εισιτήρια. Ότι έβγαζε το έστελνε στη μητέρα του, αλλά τα λεφτά ήταν λίγα. Μια μέρα, όταν ήταν 16 χρονών, το λεωφορείο είχε σταματήσει στον Πειραιά, και ο Βαγγέλης είδε κάτι ναύτες να βγαίνουν από ένα καράβι, να πηγαίνουν σε ένα κοντινό κρεοπωλείο, να φορτώνουν κομμάτια κρέας στον ώμο, και να τα μεταφέρουν στο καράβι.

Οι ναύτες φορούσαν άσπρες στολές. Ο Βαγγέλης πήγε αμέσως στον Αρσένη, του έδωσε τις εισπράξεις της ημέρας και του είπε: «Εγώ φεύγω. Πες στη μάνα μου ότι θα της στείλω λεφτά από την Αμερική». Και πήγε στο κρεοπωλείο, και φορτώθηκε ένα κομμάτι κρέας, και μπήκε σκυφτός στο καράβι, και κρύφτηκε στα αμπάρια.

Έμεινε κρυμμένος τρεις μέρες, όταν η δίψα, η πείνα, και οι αρουραίοι τον ανάγκασαν να παραδοθεί. Είχαν ήδη περάσει το Γιβραλτάρ, και ο καπετάνιος δεν είχε επιλογή απ’ το να τον βάλει στη δουλειά, μέχρι να πιάσουν λιμάνι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συμπάθησε το νεαρό, και τον έβαζε τα βράδια να τους λέει τραγούδια απ’ το νησί. Ο καπετάνιος, βλέπετε, ήταν κι αυτός Κεφαλλονίτης.

Όταν έφτασαν στο Λος Άντζελες, ο καπετάνιος προσφέρθηκε να εξασφαλίσει χαρτιά στον Βαγγέλη, για να τον κάνει ναυτικό, αλλά αυτός δεν ήθελε. Έτσι τον αποχαιρέτησε δίνοντάς του ένα τελευταίο δώρο, που θα τον διευκόλυνε να περάσει από τον τελωνειακό έλεγχο. Ο Βαγγέλης δεν ήξερε λέξη αγγλικά, και δεν είχε κανένα χαρτί πάνω του, έτσι όταν ήρθε η σειρά του, έκανε τον κωφάλαλο, και δεν απαντούσε σε καμία ερώτηση. Οι υπάλληλοι τον άφησαν να περάσει, επειδή ήταν όμορφος και σοβαρός, και επειδή φορούσε ένα εντυπωσιακό, επίσημο κοστούμι.

Στο Λος Άντζελες έπιασε δουλειά στο ανθοπωλείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Σπύρου Στεφανάτου (ο οποίος σήμερα ζει στην Κεφαλλονιά –είναι 94 χρονών). Η πόλη όμως δεν του άρεσε –είχε πολύ κόσμο, και δεν είχε συνηθίσει. Μετακόμισε στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου δούλευε σαν πιατάς σε ένα εστιατόριο, και κάποια στιγμή πήρε και μια δικιά του καντίνα με χοτ-ντογκ και τα πούλαγε στο δρόμο.

Εκτός από την ωριμότητα που είχε αποκτήσει δουλεύοντας τόσα χρόνια, μια ωριμότητα που τον έκανε να φαίνεται πολύ μεγαλύτερος από ότι ήταν, είχε και τα γονίδια με το μέρος του. Καθώς άφηνε πίσω τον εφηβικό εαυτό του, μεταμορφωνόταν σε έναν πολύ εντυπωσιακό άντρα. Δεν ήταν πολύ ψηλός, ούτε ιδιαίτερα μεγαλόσωμος, αλλά είχε πολύ καθαρό, αρρενωπό πρόσωπο, και ένα έντονο βλέμμα που έκανε αμέσως εντύπωση στις κοπελιές.

Μια ελληνοπούλα τον ερωτεύτηκε, και ήθελε να τον παντρευτεί. Αυτός όμως αρνήθηκε –υποστήριξε ότι ήταν μικρός ακόμα, και έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του στην Ελλάδα. Οπότε αυτή τον απείλησε ότι θα τον καταδώσει στις Αρχές, καθώς εξακολουθούσε να ζει και να δουλεύει στη χώρα παράνομα.

Ο Βαγγέλης έφυγε από το Ντένβερ και πήγε στο Σικάγο, όπου δούλεψε σε εστιατόρια και μπαρ («μπάρες», όπως τα αποκαλεί ο γιος του Νίκος), αλλά δεν του άρεσε καθόλου το κρύο, έτσι έφυγε κι από εκεί και πήγε στο Χιούστον. Εκεί τον ενοχλούσε η υγρασία, οπότε επέστρεψε στο Ντένβερ, όπου το κλίμα του άρεσε, ελπίζοντας ότι η κοπελιά θα είχε βρει κάποιον άλλο, και θα τον άφηνε ήσυχο.

Έτσι έγινε, αλλά δεν έμελλε να μείνει ούτε εκεί για πολύ. Ένας Κεφαλλονίτης φίλος του πρότεινε να πάνε στη Σάντα Φε του Νιου Μέξικο για να βρούνε κάποιους φίλους (Κεφαλλονίτες φυσικά), και τον ακολούθησε.

Η Σάντα Φε τότε είχε 8000 κατοίκους, από τους οποίους οι 800 ήταν Έλληνες. Η κοινότητα ήταν πολύ ζωντανή, και όλα τα εστιατόρια, τα μπαρ και τα κοσμηματοπωλεία ήταν ελληνικά. Ο Βαγγέλης λάτρεψε το μέρος –όλα εκεί, ακόμα και το κλίμα, του θύμιζαν Ελλάδα. Ένας Ζακυνθινός, ο Παναγιώτης Πομόνης, τον πήρε στη δουλειά του, σε ένα μπαρ-εστιατόριο που είχε. Αυτός και η γυναίκα του Ελένη τον δέχτηκαν σαν παιδί τους, και ο Βαγγέλης τους το ανταπέδωσε δουλεύοντας σκληρά.

Οι δουλειές πήγαιναν καλά, και ο Βαγγέλης γρήγορα έγινε συνέταιρος στο μαγαζί. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Εξακολουθούσε να είναι παράνομος. Όταν άρχισε ο Πόλεμος, βγήκε ένα νέο διάταγμα που καλούσε τους παράνομους μετανάστες να καταταγούν, με αντάλλαγμα την αμερικανική υπηκοότητα. Έτσι ο Βαγγέλης Κλωνής αποφάσισε να πάει στον πόλεμο.

«Ο πατέρας μου ποτέ δεν μίλαγε για τον πόλεμο», λέει ο Νίκος Κλωνής, ο δεύτερος από τους τρεις γιους το Βαγγέλη. «Δεν του άρεσε να λέει ιστορίες γι’ αυτά τα πράγματα. Και μερικές φορές, όταν τον ρωτάγαμε επίμονα, μας μάλωνε».

Η θητεία του Βαγγέλη Κλωνή είναι ένα μεγάλο μυστήριο, όχι τόσο για τα (πολλά) πράγματα που δεν ξέρουν ούτε οι πιο κοντινοί του άνθρωποι, αλλά για τις λεπτομέρειες που είναι γνωστές και επιβεβαιωμένες, οι οποίες συνθέτουν μια ημιτελή, αλλά απίστευτη ιστορία.

Αυτά που ξέρουμε, από τις ιστορίες που είπε στα παιδιά του, από τα αντικείμενα που άφησε πίσω του, και από διάφορα στοιχεία από επίσημα αρχεία που έχουν ανακαλύψει οι δικοί του, πληροφορίες ανεπιβεβαίωτες αλλά πιθανότατα αληθινές, είναι τα εξής: Ο Βαγγέλης Κλωνής, μετά την κατάταξή του, ταξίδεψε στο Fort Bliss στο Τέξας όπου εκπαιδεύτηκε με το στρατό ξηράς. Χάρη στις εντυπωσιακές του επιδόσεις (ήταν άριστος σκοπευτής) τον έστειλαν στην Βιρτζίνια, στη Βάση των Πεζοναυτών.

Εκεί τον κορόιδευαν επειδή δεν ήξερε καλά αγγλικά και επειδή δεν ήταν μεγαλόσωμος, στο γνωστό πνεύμα της εκπαίδευσης και της σκληραγώγησης, αλλά ο Κλωνής ήταν πλέον 25 χρονών και από αυτά είχε δουλέψει στα 20, οπότε δεν ήταν ιδιαίτερα δεκτικός σε τέτοιου είδους εκπαίδευση, και δεν χρειαζόταν άλλη σκληραγώγηση.

Πλακώθηκε με κάμποσους σκληροτράχηλους marines, και τελικά μετατέθηκε πίσω στο Στρατό Ξηράς. Φεύγοντας έκλεψε αυτά τα λουριά που χρησιμοποιούσαν οι πεζοναύτες για να δένουν το καμουφλάζ στα κράνη τους. Του άρεσαν πιο πολύ από το δίχτυ που έβαζαν στο στρατό ξηράς, κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που κράτησε από τους Πεζοναύτες.

Στη συνέχεια πήγε στη Γιούμα της Αριζόνα, όπου εκπαιδεύτηκε στην έρημο, και μετά επέστρεψε στη Βάση της Βιρτζίνια με το Στρατό. Η εκπαίδευσή του είχε πια τελειώσει, και περίμενε να ακούσει που θα τον στείλουν, πιθανότατα στον Ειρηνικό, όταν ένας βαθμοφόρος ήρθε και τον βρήκε και του ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως. «Σου έχω άσχημα νέα», του είπε. «Οι Γερμανοί σκότωσαν την οικογένειά σου στην Ελλάδα. Δεν έζησε κανείς. Μπορείς, αν θέλεις, να πάρεις μια άδεια και να επιστρέψεις στο σπίτι σου στην Σαντα Φε». Ο Βαγγέλης δεν ήθελε να πάει στην Σάντα Φε, μπορούσε να κλάψει κι εκεί που ήταν. Ζήτησε μόνο ένα πράγμα: «Στείλτε με στην Ευρώπη. Θέλω να πάω στους Γερμανούς».

Ο πρώτος σταθμός του Κλωνή στον πόλεμο ήταν στην Βόρεια Αφρική. Πολέμησε στην Τυνησία, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είχε ήδη ενσωματωθεί στην 1η Μεραρχία Πεζικού, η οποία «καθάρισε» αυτό το μέτωπο στις 9 Μαΐου του ’43, με την παράδοση 40.000 Γερμανών των «Afrika Korps». Στη συνέχεια η Big Red One προχώρησε στη Σικελία την οποία απελευθέρωσε, και μετά επέστρεψε στην Αγγλία, για να προετοιμαστεί για μια άλλη μεγάλη αποστολή: Την απόβαση στη Νορμανδία.

Στο Σαουθάμπτον ο Κλωνής περνούσε την ώρα του κάνοντας βόλτες με τον Ιρλανδό φίλο του (το όνομα του οποίου παραμένει άγνωστο) και παίζοντας μπαρμπούτι. Πέρασε μερικούς μήνες σχετικά ξένοιαστους, με διαλείμματα έντασης όταν οι Γερμανοί αποφάσιζαν να βομβαρδίσουν. Σε έναν από τους βομβαρδισμούς, ο Βαγγέλης πήρε στα χέρια του ένα 12χρονο τραυματισμένο κορίτσι, και το πήγε στον Ερυθρό Σταυρό. Το κορίτσι πέθανε λίγα λεπτά αργότερα, και ο Βαγγέλης πήρε το θέμα προσωπικά: Καβάλησε ένα αντιαεροπορικό και άρχισε να ρίχνει Γερμανικά αεροπλάνα μόνος του.

Καθώς έμπαινε το καλοκαίρι του ’44, οι συμμαχικές δυνάμεις προετοιμάζονταν για την μεγάλη και κρίσιμη Επιχείρηση Overlord, που θα περιλάμβανε τη μαζική απόβαση στις ακτές τις Γαλλίας. Θα ήταν μια επιχείρηση δύσκολη, γιατί οι Γερμανοί την περίμεναν. Από την έκβασή της θα κρινόταν η πορεία του πολέμου. Στις 4 Ιουνίου του ’44, δύο μέρες πριν από την D-Day, ο Στρατηγός Άιζενχάουερ που είχε αναλάβει την διοίκηση της συμμαχικής στρατιάς, επισκέφθηκε τους στρατιώτες στο Σαουθάμπτον και κουβέντιασε μαζί τους.

Ο Βαγγέλης έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά του, σε μια συνομιλία που μου μετέφερε ο γιος του: «Εγώ δεν είμαι Αμερικάνος», είπε. «Έρχομαι από την Ελλάδα. Οι Γερμανοί σκότωσαν όλη μου την οικογένεια. Θα πάω στη μάχη, και δεν με νοιάζει αν πεθάνω». «Είσαι Αμερικάνος γιατί φοράς τη στολή μας», του απάντησε ο Άικ. «Θα πολεμήσεις για την καινούρια σου πατρίδα, αλλά μετά θα γυρίσεις, για να γευτείς τους καρπούς της νίκης». Και ο Βαγγέλης Κλωνής έκανε ακριβώς αυτό.

Μετά την απόβαση, τα αμερικανικά στρατεύματα διέσχισαν τη Γαλλία. Ο Βαγγέλης πολέμησε στη Μάχη των Αρδενών στο παγωμένο Βέλγιο, μια πολύ σημαντική σύγκρουση, όπου οι Σύμμαχοι κινδύνευσαν να χάσουν τον πόλεμο. Μέχρι εκείνο το σημείο πιθανότατα εξακολουθούσε να υπηρετεί με την Big Red One, αλλά στα πράγματά του οι δικοί του βρήκαν και ένα άλλο σήμα, το σήμα των Tigers, που επισήμως ήταν γνωστοί ως 10η Μεραρχία Τεθωρακισμένων και επίσης συμμετείχαν στη Μάχη.

Στα προσωπικά του αντικείμενα βρέθηκαν ακόμα τρεις διαφορετικές στολές, και τα στοιχεία συμφωνούν ότι υπηρέτησε επίσης στην 82η (AA – All American) και την 101η ( Screaming Eagles ) Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, και στην 654η Μεραρχία Πυροβολικού. Δεν υπάρχει ακόμα εξήγηση για το πώς ένας στρατιώτης θα μπορούσε να πολεμήσει με τόσες διαφορετικές Μεραρχίες. Οι ενδείξεις δείχνουν ότι η θητεία του Βαγγέλη Κλωνή δεν ήταν καθόλου τυπική ή φυσιολογική. Ο Κλωνής πολέμησε στην Αυστρία, την Πολωνία, τη Γερμανία, μπήκε στο Βερολίνο και το Παρίσι, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πήγε και στον Ειρηνικό.

Για τίποτα από όλα αυτά δεν μιλούσε, όμως, δεμένος από όρκους και διαταγές. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν ότι δεν ήταν ένας απλός φαντάρος. Πήρε ασυνήθιστα πολλά μετάλλια (η οικογένειά του αυτό τον καιρό προσπαθεί να εντοπίσει ακριβώς πόσα και ποια), και δέχτηκε και μια θερμότατη ευχαριστήρια επιστολή από τον Πρόεδρο Τρούμαν με ιδιόχειρη υπογραφή. Ο Νίκος Κλωνής έχει ρωτήσει δεκάδες βετεράνους, αλλά ακόμα δεν έχει βρει κανένα που έλαβε τέτοια επιστολή μετά τον πόλεμο.

Κάτι άλλο που ξέρουμε είναι ότι κάποια στιγμή, το 1945, βρέθηκε έξω από το Βερολίνο και, υψηλόβαθμος πλέον, πήρε μια απόφαση που έμελλε να τον οδηγήσει στο στρατοδικείο. Σύμφωνα με την ιστορία που εξομολογήθηκε στους γιους του, η ομάδα του, που συνοδευόταν από τεθωρακισμένα, είχε αποκλειστεί από έναν ορμητικό χείμαρρο που είχε 6-7 μέτρα βάθος, και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Ήξεραν ότι μια μεγάλη δύναμη Γερμανών πλησίαζε –υπολόγιζαν ότι είχαν δύο ώρες να απομακρυνθούν πριν τους φτάσουν, αλλά δεν μπορούσαν να περάσουν το χείμαρρο.

Σε εκείνο το σημείο είχε γίνει μια μάχη, και υπήρχαν πολλοί νεκροί τριγύρω. «Ήταν απάνθρωπο», ομολόγησε ο Βαγγέλης Κλωνής, «αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Δυο ώρες είχαμε. Κατ τότε το μυαλό μου πήρε μια κεφαλλονίτικη στροφή». Έδωσε τη διαταγή, και οι φαντάροι γέμισαν το χείμαρρο με πτώματα Αμερικάνων και Γερμανών, για να μπορέσουν να περάσουν τα τεθωρακισμένα από πάνω τους.

Λίγους μήνες αργότερα, στην οικογένεια του Πομόνη έφτασε ένα γράμμα από το Υπουργείο Αμύνης: Η κυβέρνηση, μετά λύπης, ενημέρωνε τους συγγενείς και τους φίλους ότι ο Βαγγέλης είχε σκοτωθεί. Στο εστιατόριο έγινε ένα μεγάλο μνημόσυνο, και όλοι οι Έλληνες περνούσαν από εκεί για να κλάψουν. Μόνο σε μια γωνιά καθόταν και έπινε ένας Κεφαλλονίτης, ο Θεοδωράτος, και έμοιαζε να μην ασχολείται.

Τον ρώτησαν γιατί δεν λυπάται για τον φίλο του, και αυτός τους κοίταξε και απάντησε: «Τι να σας πω ρε μαλάκες. Αυτός ζει. Μια των ημερών θα ανοίξει την πόρτα και θα μπει μέσα. Είναι μεγάλος κερατάς. Λένε μαλακίες αυτοί, δεν τον πιάνει σφαίρα το Βαγγέλη. Δεν του κάνω μνημόσυνο εγώ». Το Γενάρη του 1946, ο Βαγγέλης Κλωνής βγήκε μαζί με τους άλλους βετεράνους από το λεωφορείο και προχώρησε προς το μαγαζί του στη Σάντα Φε. Είχε χάσει την μεταλλική του ταυτότητα, και την είχαν βρει δίπλα σε ένα πτώμα.

Μετά τον πόλεμο ο Βαγγέλης συνέχισε να δουλεύει με τους Πομόνηδες, και πάντα έστελνε λεφτά στο θείο του, τον Γεράσιμο Στάβερη στην Ελλάδα. Ένα απόγευμα, όταν πήγε στο μαγαζί να δουλέψει, ένας άλλος Κεφαλλονίτης που δούλευε εκεί τον πλησίασε και του έδωσε ένα γράμμα. Από την Ελλάδα.

Το γράμμα έγραφε: «Αγαπημένε μας Βαγγέλη. Δεν ξέρουμε που είσαι, εδώ και 6-7 χρόνια. Ο Στάβερης μας βοηθά, αλλά δεν ξέρουμε αν είσαι καλά και που βρίσκεσαι. Εμείς είμαστε καλά. Περάσαμε δύσκολες στιγμές στο πόλεμο, αλλά είμαστε όλοι καλά, και θέλουμε να σε δούμε. Οι γονείς σου». Ο Βαγγέλης δεν δούλεψε εκείνο το απόγευμα. Πήρε μια μπουκάλα ουίσκι και έκατσε σε μια γωνιά με ένα φίλο και έκλαιγε. Όπως είπε αργότερα: «Έκανα και ένα μνημόσυνο για τους Γερμανούς. Σκότωσα πολλούς που δεν έπρεπε να σκοτώσω».

Το 1950, ο Βαγγέλης γύρισε στην Κεφαλλονιά και είδε ξανά την οικογένειά του. Ένα από τα πρώτα πράγματα που του είπε η μάνα του ήταν: «Ξέρω ότι κυνηγάς τις γυναίκες και αυτές σε κυνηγάνε, αλλά πρέπει να βρεις μια να παντρευτείς, για να μη γυρνάς σα ρεμάλι». Και βάλθηκε να τον παντρολογεί σε όλο το νησί, καθώς είχε φτάσει πια τα 34, και ήθελε να τον δει γαμπρό. Ο Βαγγέλης όμως είχε συνηθίσει τις πολλές και όμορφες γυναίκες, και της ξεκαθάρισε ότι θα πρέπει να βρεθεί κάτι πολύ ιδιαίτερο για να τον κάνει να παντρευτεί. Από όσες έβλεπε δεν του άρεσε καμία, μέχρι που πήγε στη Σκάλα και είδε την Κική.

«Όταν τον είδα, εμένα μου άρεσε», θυμάται η Κική Κλωνή, το γένος Κουρκουμέλη, η γυναίκα του. «Ήταν πολύ όμορφος, σαν movie star, σαν τον Κλαρκ Γκέιμπλ, και ακόμα καλύτερος. Ήταν Κεφαλλονίτης μάγκας». Ο Βαγγέλης όταν την είδε ζήτησε να πάει αμέσως στο σπίτι του πατέρα της. Μέσα σε μια εβδομάδα είχαν αρραβωνιαστεί.

Μέσα στο μήνα παντρεύτηκαν. Επέστρεψαν στην Αμερική, και έκαναν τρία παιδιά, στη Σάντα Φε. Κάποια στιγμή η JC Penney’s έκανε μια μεγάλη προσφορά και νοίκιασε το κτίριο του εστιατορίου του Πομόνη, έτσι ο Βαγγέλης έμεινε χωρίς δουλειά. Τα παιδιά πλησίαζαν και την σχολική ηλικία, οπότε πήρε την απόφαση: «Θέλω να πάω τα παιδιά στην Κεφαλλονιά, να κάνουμε άλλη μια γενιά Έλληνες».

Η οικογένεια επέστρεψε στην ρημαγμένη από το σεισμό Κεφαλλονιά, και πιθανότατα θα έμεναν για πάντα εδώ, αν δεν ερχόταν η χούντα. Το καθεστώς απαιτούσε τα παιδιά να πάνε στρατό, έτσι ο Κλωνής πήρε την οικογένεια και ξαναγύρισε στη Σάντα Φε. Ο Βαγγέλης είδε τα παιδιά του να μεγαλώνουν –ο μεγαλύτερος, ο Άγγελος, έχει σπουδάσει πυρηνική φυσική και δουλεύει στο Ναυτικό.

Ο Νίκος, ο δεύτερος, κρατά το μπαρ Evangelo’s στο κέντρο του Σάντα Φε, που ο Βαγγέλης άνοιξε το ’70. Ο Δήμος, ο τρίτος, είναι καρδιολόγος. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να λέει ιστορίες από τη ζωή του στον πόλεμο, ψήγματα πληροφοριών που έδιναν στα παιδιά και τους φίλους του μια άλλη εικόνα για τον πατέρα τους.

Όσο κι αν προσπαθούσε να τις ξεχάσει, οι εμπειρίες του από τον πόλεμο τον είχαν σημαδέψει. «Μερικές φορές, όταν έβλεπε ταινίες για τον πόλεμο στην τηλεόραση, έκλαιγε», θυμάται η γυναίκα του. «Μερικές φορές γινόταν νευρικός και μόνο που τα σκεφτόταν». Ο Βαγγέλης δεν ξαναταξίδεψε με αεροπλάνο, και δεν συμπαθούσε τη φασαρία. «Την ηρεμία την έβρισκε μόνο στη Σάντα Φε και στα Κοριάνα, στην Κεφαλλονιά», θυμάται η Πελαγία Στεφανάτου, η κόρη του Σπύρου.

Παρ’ όλα αυτά, ο πόλεμος εξακολουθούσε να μοιάζει μια παρένθεση στη ζωή του, και οι γνωστοί του την αντιμετώπιζαν ως τέτοια, χωρίς να δίνουν πολλή σημασία. Είχαν τον Κλωνή στο μυαλό τους ως αυτό τον γλετζέ, γοητευτικό, εξωστρεφή Έλληνα, που βωμολοχούσε ακατάσχετα και λάτρευε τις παρέες και τα τραγούδια.

Ο Βαγγέλης Κλωνής πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1989. Κηδεύτηκε στα Κοριάνα, και όλοι όσοι τον ήξεραν κράτησαν μαζί τους ο καθένας τη δική του, προσωπική εικόνα γι’ αυτόν. Υπήρχε όμως μια άλλη εικόνα, πολύ διάσημη, που κυκλοφορούσε εδώ και χρόνια, αλλά κανείς δεν την είχε συνδέσει με τον Βαγγέλη. Μέχρι το 1991.

«Μια μέρα», θυμάται η Κική Κλωνή, «είχα πάει με το Νίκο και τα εγγόνια μου στο εμπορικό κέντρο. Ο Νίκος είχε πάει να πάρει περιοδικά, κι εγώ πήγα με τα εγγόνια για να τους πάρω παιχνίδια. Κάποια στιγμή βλέπω το Νίκο να έρχεται τρέχοντας. «Μάνα τρέχα!» φώναζε. «Ο πατέρας!» Και εκεί, στο εξώφυλλο του περιοδικού Life, ήταν ο άντρας μου, με στρατιωτικό κράνος και ένα τσιγάρο στο στόμα, και κοίταζε βλοσυρά προς τα πίσω».

Ο Γιουτζιν Σμιθ γεννήθηκε το 1918 στο Κάνσας, και εμφάνισε μια κλίση προς τη φωτογραφία από πολύ μικρή ηλικία. Μεγαλώνοντας έγινε ένας από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ που έζησαν ποτέ, δούλεψε για το Life, το Newsweek, και άλλες μεγάλες εκδόσεις, αποκτώντας τη φήμη του λεπτολόγου καλλιτέχνη, που ήταν πρόθυμος να δουλέψει ακόμα και δύο εβδομάδες πάνω σε μια φωτογραφία για να βγάλει το αποτέλεσμα που θέλει.

Πήρε διάσημες φωτογραφίες από τον πόλεμο, ανάμεσα στις οποίες και δύο λήψεις του Βαγγέλη Κλωνή: Η φωτογραφία με το τσιγάρο, και η εικόνα με το παγούρι, η οποία πριν από λίγα χρόνια έγινε γραμματόσημο στις ΗΠΑ.

«Ο Γιουτζίν Σμιθ ήταν ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος», μου εξηγεί ο Τζέιμς Ένιαρτ, καθηγητής φωτογραφίας στο Κολέγιο της Σάντα Φε, που τον ήξερε καλά. «Είχε δαίμονες που τον κατάτρεχαν σε όλη του τη ζωή. Ήταν μια ψυχή βασανισμένη, αλλά μπορεί αυτοί οι δαίμονες να τροφοδοτούσαν την ιδιοφυία του».

Ο Ένιαρτ έζησε μαζί με τον Σμιθ τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και ήταν δίπλα του όταν πέθανε. Έχει ήδη γράψει ένα μεγάλο βιβλίο για το έργο του, και τώρα έχει ξεκινήσει έρευνες για ένα νέο βιβλίο, στο οποίο θα μελετά τη ζωή του Σμιθ παράλληλα με τη ζωή ενός από τα θέματά του: Του Βαγγέλη Κλωνή.

«Αυτοί οι άντρες είχαν πολλές ομοιότητες», μου λέει. «Ήταν εικονοκλάστες, αψηφούσαν το θάνατο, ήταν πολύ συναισθηματικοί, διψούσαν για περιπέτεια». Είχαν ακόμα παρόμοια ηλικία και έζησαν από πολύ κοντά τον πόλεμο –και κάποια στιγμή, κατά τη διάρκειά του, συναντήθηκαν.

Αυτή η συνάντηση είναι άλλο ένα μεγάλο μυστήριο.

Οι δύο φωτογραφίες του Σμιθ φέρεται ότι πάρθηκαν στο νησί Σαϊπάν του Ειρηνικού, όπου έγινε μία από τις σημαντικότερες Αμερικανο-Ιαπωνικές μάχες του πολέμου. Υπάρχει ένα πρόβλημα, όμως: Η απόβαση στο Σαϊπάν έγινε στις 15 Ιουνίου του 1944, εννέα μέρες μετά την απόβαση στη Νορμανδία.

«Το πιο πιθανό είναι ότι ο Κλωνής έφτασε εκεί κάποια στιγμή σε μια μυστική αποστολή», λέει ο Ένιαρτ. «Αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμα. Ξέρω ότι ο Σμιθ ταξίδευε συχνά, και απλά πρέπει να ερευνήσουμε τα ταξίδια του και όποια στοιχεία μπορούμε να βρούμε για την θητεία του Κλωνή, ώστε να μάθουμε πότε και που πάρθηκαν οι φωτογραφίες». Στην πορεία, ο Ένιαρτ ελπίζει να μάθει περισσότερα για την υπηρεσία του Κλωνή στον πόλεμο.

«Οπωσδήποτε δεν ήταν μια τυπική θητεία», μου λέει. «Συμμετείχε σε υπερβολικά πολλά θέατρα επιχειρήσεων, και είχε εκπαιδευτεί για να χρησιμοποιεί σχεδόν όλα τα όπλα και όλα τα οχήματα –μπορούσε να οδηγεί ακόμα και τανκ. Φαίνεται πως ήταν κομάντο στις Ειδικές Δυνάμεις».

Τα παιδιά του Βαγγέλη Κλωνή έχουν αρχίσει ήδη να ψάχνουν όποια στοιχεία μπορούν να βρουν για τη θητεία του πατέρα τους, για να διευκολύνουν την έρευνα του Ένιαρτ, και για να μάθουν την αλήθεια. Το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι, θα είναι συναρπαστικό: Θα είναι η πλήρης, αληθινή ιστορία ενός Έλληνα ήρωα.

Όλα ήταν ματωμένα. Το κύμα που έσκαγε στην αμμουδιά ήταν κόκκινο. Η αμμουδιά ήταν κόκκινη. Και μετά, όταν όλα τελείωσαν, η αμμουδιά δεν φαινόταν, είχε κρυφτεί από τα πτώματα, που στην άκρη της θάλασσας παρασέρνονταν από το κόκκινο κύμα σε ένα μακάβριο λίκνισμα.

Ο Ιρλανδός ήταν δίπλα του στην αρχή. Σέρνονταν μαζί, σαν ένας άνθρωπος, πάνω στην άμμο της Όμαχα Μπιτς, ενώ γύρω τους το μόνο που ακουγόταν ήταν οι σφαίρες: Σφαίρες που σφύριζαν στον αέρα, σφαίρες που καρφώνονταν στην παραλία με ένα κούφιο «παφ» τινάζοντας την άμμο, σφαίρες που έσκαγαν στο νερό και διαπερνούσαν τα σκάφη Χίγκινς, σφαίρες που έσκιζαν σάρκες και τσάκιζαν κόκαλα. Μία σφαίρα βρήκε τον Ιρλανδό στο μέτωπο και διέλυσε το κεφάλι του. Τα μυαλά του χύθηκαν πάνω στον Βαγγέλη.

Την 6η Ιουνίου του 1944, στην δεύτερη από τις πέντε παραλίες όπου θα γινόταν η απόβαση της Νορμανδίας, την επονομαζόμενη Όμαχα Μπιτς, μόνο ένας από τους λόχους του αμερικανικού στρατού αποβιβάστηκε στο σημείο που έπρεπε. Μόνο δύο από τα 29 τανκς που θα πλαισίωναν την απόβαση έφτασαν στην ακτή.

Οι βομβαρδισμοί των προηγουμένων ημερών είχαν αστοχήσει τελείως, και έτσι πλήρεις Γερμανικές δυνάμεις φυλούσαν τους λόφους πάνω από την παραλία, και ξερνούσαν μολύβι στους αβοήθητους φαντάρους της Big Red One.

Πηγή: ierosagon.org

Ο πράσινος ο Ρέππας, ο ταμ ταμ ταμ

2011-02-06T18:23:00.003+02:00

«Δεν πρόκειται ν' αφήσουμε τη χώρα εκτεθειμένη στον κίνδυνο της διεθνούς ανυποληψίας και της περιθωριοποίησης, γιατί εκεί οδηγείται μια χώρα με ταυτότητα ανομίας».

Τάδε έφη ο σοσιαλιστικότερος υπουργός μεταφορών, ο οποίος ποσώς ενδιαφέρεται για την εθνική λαϊκή ανέχεια και κατακραυγή περί των διοδίων, αλλά κόπτεται εντόνως για το τι γνώμη θα σχηματίσουν οι διεθνείς δανειστές μας.

Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα, δηλαδή.

Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει «τζαμπατζήδες» όσους δεν πληρώνουν τα διόδια και ζητά από τους πολίτες να κινηθούν μέσα σε ένα πλαίσιο με δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Βέβαια, μάλλον δεν εννοείτε το ίδιο πλαίσιο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων μέσα στο οποίο κινείστε κι εσείς. Δηλαδή αυτό που εισπράττετε τα δικά μας λεφτά μέσω φόρων, κλήσεων και τελών κυκλοφορίας δήθεν για να φτιάξετε δρόμους, αλλά τελικά τα βάζετε στην τσέπη. Που μετά, αναγκασμένοι να φτιάξετε κάπως τους δρόμους, τους παραχωρείτε στους μεγαλοεκδότες-μεγαλοεργολάβους φίλους σας, μαζί με την πολυδεκαετή εκμετάλλευσή τους με χρυσούς όρους, πάντοτε. Που αυτοί με τη σειρά τους, αρνούμενοι σε κάθε έλεγχο και αποκρύπτοντας στοιχεία, ανεβάζουν την εκμετάλλευση των δρόμων τους στο δεκαπλάσιο, χωρίς καμία δική σας αντίδραση προς τα συμφέροντα των πολιτών.

Αυτοί είστε.

Και επειδή βρέθηκαν μια χούφτα άνθρωποι να αντιδράσουν ειρηνικά μπροστά σ’ αυτή την κατάφορη αδικία και παρανομία, εσείς βγήκατε να τους προσβάλλετε και να τους βρίσετε.

Φαίνεται ότι ο Πάγκαλος έχει δημιουργήσει σχολή εκεί στο ΠΑΣΟΚ και σας έχει διδάξει καλά.

Το μεγαλύτερο όμως λάθος σας είναι ότι δεν μπήκατε καν στον κόπο να μετρήσετε πόση αποδοχή έχει αυτή η κίνηση κατά των διοδίων από την κοινωνία. Και το κυριότερο: Γιατί έχει αυτή την αποδοχή. Επειδή είναι τζαμπατζήδες, λέτε, κ. Υπουργέ; Ή επειδή, με τις πολιτικές σας, καταντήσατε μια φτωχή χώρα, φτωχότατη;

Υ.Γ. Για την ευστροφία σας να αυξήσετε τα εισιτήρια του ΟΣΕ και να μειώσετε τα δρομολόγιά του, ταλαιπωρώντας χιλιάδες κόσμου παραμονές γιορτών, δεν θα αναφερθώ. Ούτε για την άλλη την εξυπνάδα να αυξήσετε τα εισιτήρια όλων των ΜΜΜ, επικαλούμενος τάχα τη λαθρεπιβίβαση, ΠΡΙΝ όμως μπείτε ΚΑΝ πρώτα στον κόπο να την ελέγξετε αποτελεσματικά. Μάλλον τελευταία ο σοσιαλισμός σάς κάνει να μοιάζετε λίγο πράσινος από το κακό σας. Σας συμβουλεύω να το προσέξετε.

Γιατί δεν υπάρχει ο Αϊ-Βασίλης και η αληθινή ιστορία του

2010-12-23T17:23:00.001+02:00

Παρότι υποτίθεται ότι κάτι τέτοιες μέρες πρέπει να κινούμαστε όλοι μας σε εορταστικό κλίμα, αυτό δεν είναι απόλυτο. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε πάντως, νομίζω ότι θα διασκεδάσετε με τα «επιστημονικά δεδομένα» που καταρρίπτουν τον μύθο του Αϊ-Βασίλη.

Καταρχάς, κανένα γνωστό είδος ταράνδου δεν πετά. Φυσικά υπάρχουν περί τα τριακόσιες χιλιάδες είδη ζωντανών οργανισμών που ακόμα δεν έχουν καταχωρηθεί, με τα περισσότερα από αυτά να είναι έντομα και μικροοργανισμοί. Τώρα αν μέσα σ’ αυτά υπάρχει και κάποιος ιπτάμενος τάρανδος, μάλλον μόνο ο Άγιος Βασίλης τον έχει ανακαλύψει.

Υπάρχουν περίπου 2 δισεκατομμύρια παιδιά ηλικίας κάτω των 18 στον κόσμο. Επειδή όμως ο Άγιος Βασίλης προφανώς δεν επισκέπτεται Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Εβραίους και Βουδιστές, ο φόρτος εργασίας του περιορίζεται περίπου στο 15% του συνόλου, δηλαδή στα 378 εκατομμύρια.

Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Καταγραφής Πληθυσμών, σε κάθε σπίτι κατοικούν κατά μέσο όρο 3,5 παιδιά, επομένως έχουμε 91,8 εκατομμύρια σπίτια. Εδώ θα ήταν ασφαλές να υποθέσουμε ότι, σύμφωνα και με την παράδοση, θα υπάρχει λογικά τουλάχιστον ένα καλό παιδί ανά σπίτι που να αξίζει να πάρει δώρο από τον Άγιο.

Ο Άγιος Βασίλης έχει μόλις 31 ώρες για να δουλέψει, κι αυτό χάρη στη διαφορά ώρας και την περιστροφή της γης. Αν υποθέσουμε ότι ταξιδεύει από ανατολάς προς δυσμάς (που είναι και το πιο λογικό μιας και τόσα χρόνια κάνει αυτή τη δουλειά) αυτό μας κάνει 822,6 επισκέψεις το δευτερόλεπτο. Δηλαδή, για κάθε χριστιανικό σπίτι με ένα καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης έχει στη διάθεσή του 1/1000στό του δευτερολέπτου για να παρκάρει το έλκηθρο, να κατέβει, να πηδήξει από την καμινάδα, να αφήσει τα δώρα στις κάλτσες του καθενός, να βάλει κάποια δώρα κάτω από το δέντρο, να φάει το κομμάτι της πίτας του, να ξανανέβει την καμινάδα, να ξαναμπεί στο έλκηθρο και να φύγει για το επόμενο σπίτι.

Αν υποθέσουμε ότι αυτές οι 91,8 εκατομμύρια επισκέψεις ισαπέχουν μεταξύ τους (χάριν απλούστευσης των υπολογισμών), μιλάμε για απόσταση 1,25 χιλιομέτρων ανά σπίτι, δηλαδή ένα συνολικό ταξίδι 114,75 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, και χωρίς να μετράμε τις στάσεις για να κάνει την "ανάγκη" του. Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι το έλκηθρο τρέχει με 1.030 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 3.000 φορές την ταχύτητα του ήχου και βάλε.

Συγκριτικά, θα πρέπει εδώ να παραθέσουμε πως το πιο γρήγορο μέσο που φτιάχτηκε από τον άνθρωπο (πύραυλος Helios) κινείται μόλις με 70 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο ενώ ένας κανονικός τάρανδος μπορεί να τρέξει το πολύ με 24 χιλιόμετρα την ώρα. Ο κανονικός, δηλαδή, γιατί για τον πετούμενο δεν υπάρχουν μετρήσεις.

Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο, είναι το φορτίο στο έλκηθρο. Με την προϋπόθεση ότι κάθε παιδάκι θα πάρει ένα πακέτο που ζυγίζει μόλις ένα κιλό, το έλκηθρο κουβαλάει περίπου 321.300 τόνους. Εδώ δεν συνυπολογίζουμε και το σημαντικό βάρος του γεματούλη Αγίου, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, είναι και μπουκωμένος από τα 91,8 εκατομμύρια κομμάτια πίτας που έχει καταναλώσει.

Κανονικά, ένας τάρανδος μπορεί να κουβαλήσει το πολύ 150 κιλά. Ακόμα και αν ο περίφημος ιπτάμενος τάρανδος μπορούσε να κουβαλήσει 10 φορές περισσότερο βάρος, 8 ή και 9 τάρανδοι σε καμιά περίπτωση δεν φτάνουν. Για την ακρίβεια, χρειάζονται 214.200 τάρανδοι.

Έτσι, και χωρίς να μετράμε το βάρος του έλκηθρου, το συνολικό φορτίο αυξάνεται αμέσως σε 353.430 τόνους, δηλαδή 4 φορές περισσότερο από το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο στον κόσμο (Queen Elizabeth). Σκεφτείτε: 353.430 τόνοι που κινούνται με 1.030 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο έχουν μια απίστευτη αντίσταση στον αέρα η οποία και προκαλεί θερμότητα, ακριβώς όπως στα διαστημόπλοια όταν μπαίνουν στην ατμόσφαιρα της γης.

Επομένως, το μπροστινό ζευγάρι ταράνδων θα αποσβέσει 14,3 τετράκις εκατομμύρια joule ενέργειας ανά δευτερόλεπτο. Το καθένα. Με αλλά λόγια, θα εξατμιστούν ακαριαία με εκκωφαντικό θόρυβο, αφήνοντας το κάθε ζευγάρι που βρίσκεται από πίσω εκτεθειμένο.

Ολόκληρο το κοπάδι, θα εξατμιστεί μέσα σε 4,26 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ο Άγιος Βασίλης εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αντέχει σε επιτάχυνση 17.500,06 φορές μεγαλύτερη της βαρύτητας. Όπως και να ‘χει, θα γίνει σίγουρα χαλκομανία στο πίσω μέρος του καθίσματός του, εξαιτίας των 2.107.007 κιλών αδράνειας.

Επίσης, σύμφωνα και με επικαιροποιημένα στοιχεία, δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως οι

τάρανδοι έχουν κι αυτοί βιολογικές ανάγκες. Αν δεχτούμε ότι ένας φυσιολογικός τάρανδος παράγει 2 κιλά περιττώματα ανά 3 ώρες, τότε θα ήταν λογική η παραδοχή ότι ένας ιπτάμενος τάρανδος που τρώει υπερπολλαπλάσια, χαρίζει στη φύση 5 κιλά περιττώματα ανά ώρα. Έτσι λοιπόν, οι 214.200 τάρανδοι θα αφοδεύσουν αναγκαστικά περί τους 33.201 τόνους συνολικά σε όλο το χριστουγεννιάτικο ταξίδι τους. Αυτό πρακτικά θα σήμαινε ότι κάθε Χριστούγεννα θα έπρεπε να βρέχει σκατά – πράγμα το οποίο και δεν συμβαίνει, τουλάχιστον όχι στην κυριολεξία.

Πέρα από την περίοδο των Χριστουγέννων, οι τάρανδοι ζουν και αφοδεύουν κατά κανόνα στον Βόρειο Πόλο. Με δεδομένο ότι όλη τη χρονιά οι 214.200 τάρανδοι παράγουν περί τους 9,4 εκατομμύρια τόνους περιττωμάτων, το ποσό αυτό θα μπορούσε να είναι ικανό ώστε να λιώσουν οι πάγοι μέσα σε έναν μόλις χρόνο, από το ποσό της εκλυόμενης θερμότητας. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σίγουρα σε αφανισμό τις περισσότερες παραθαλάσσιες πόλεις.

Επομένως, ακόμη κι αν ο Άγιος Βασίλης υπήρξε ποτέ, σίγουρα δεν υπάρχει πλέον.

Συγνώμη.

Ποια είναι όμως η πραγματική ιστορία του;

Στην Δύση υπήρχε ένας άλλος τύπος του δικού μας Αϊ-Βασίλη. Στην Ευρώπη, και ιδίως στην Ολλανδία, ήταν ο Sinter Klaas ο οποίος ήταν ο προστάτης των ναυτικών, των εμπόρων και των παιδιών, έτσι όπως αυτός λατρεύτηκε στις Κάτω Χώρες κυρίως από τον 12ο αιώνα και μετά. Τον 17ο αιώνα, Ολλανδοί Καλβινιστές μεταναστεύοντας στην Αμερική έπαιρναν μαζί τους και την εικόνα του Αγίου Νικολάου που εκεί έγινε Santa Claus. Γύρω στα 1870 η γλυκιά και γενναιόδωρη μορφή του ταξίδεψε και στη Βρετανία, όπου και συγχωνεύτηκε με τον σκανδιναβικής προέλευσης πατέρα των Χριστουγέννων και γέννησε μύθους, θρύλους και τραγουδάκια. Να σημειωθεί ότι αυτός ο “τύπος”, που στην Ευρώπη και την Αμερική ονομάσθηκε Saint Nick, Santa Claus και Father Christmas, από μας ονομάζεται Αϊ-Βασίλης. Εμείς ταυτίσαμε τον δυτικό αυτόν "τύπο" με τον Αϊ-Βασίλη, αφού εξοβελίσαμε τον δικό μας Άγιο Βασίλειο.

Ο Αι-Βασίλης αυτός, γεννήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από έναν αστό προτεστάντη καθηγητή, τον Κλημέντιο Κλαρκ Μουρ πού έγραψε για τα παιδιά του μια ιστορία με ήρωα έναν Αϊ-Βασίλη, την «The Night Before Christmas», η οποία και δημοσιεύθηκε την 23η Δεκεμβρίου του 1823 στην εφημερίδα «Sentinel». Η ιστορία αυτή εικονογραφήθηκε από τον πατέρα του χιουμοριστικού αμερικανικού σχεδίου Τόμας Ναστ, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής και δανείστηκε στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων.

Στις αρχές του αιώνα μας ο Αϊ-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, η Coca Cola αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, η Coca Cola αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμερινή διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα του δημοφιλούς αναψυκτικού και… να ’τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.

Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αϊ-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μουρ με τίτλο «μια επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι. Επομένως ο Αϊ-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη χαρά της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αϊ-Βασίλη.

Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Αϊ-Βασίλης ανάγεται στον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε την 1 Ιανουαρίου του 379. Αυτή η ημερομηνία, ημέρα θανάτου του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε πρώτα απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, πέρα από τα παινέματα, κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να το επαναλάβει επ΄ ωφελεία βεβαίως των παιδιών που τα ψάλλουν.

Η ιστορία του Αγίου Βασιλείου (Μ. Βασιλείου) , επισκόπου Καισαρείας, ο οποίος ίδρυσε στην περιοχή του νοσοκομεία, γηροκομεία, ορφανοτροφεία και κατέβαλλε κάθε προσπάθεια για την ανακούφιση των «φτωχών και αδυνάτων», είναι, γενικά, γνωστή.

Πώς, όμως, συνδέεται το όνομά του με την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα;

Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν "φασουλοβασιλιά".

Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή. Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού. Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).

Έτη πολλά και του χρόνου με υγεία.

Ξορκίζοντας τη θύελλα που έρχεται

2010-12-23T15:04:00.000+02:00

Του Στέλιου Κούλογλου

Σημειώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα ένα περιστατικό συμβολικό για την κατάσταση αλλά και το μέλλον των πολιτικών μας πραγμάτων: ο προπηλακισμός του βουλευτή Κωστή Χατζηδάκη καμιά εκατοστή μέτρα μακριά από τη Βουλή. Η εφαρμογή των νόμων του Λιντς δεν προμηνύει τίποτα καλό για τη χώρα. Η βία φέρνει βία και η βαρβαρότητα του όχλου δεν είναι καλύτερη από τη βαρβαρότητα των οικονομικών και κοινωνικών μέτρων που επιβάλλονται τους τελευταίους μήνες από την κυβέρνηση.

Αν, όμως, η ενέργεια είναι αδικαιολόγητη, η οργή που εκφράζει είναι απολύτως δικαιολογημένη. Και ο άγριος τρόπος που εκφράστηκε αυτή η οργή είναι αποτέλεσμα της ανομίας και της ατιμωρησίας που έχουν κυριαρχήσει στην ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή. Παρ' όλα αυτά, κανείς από όσους έπρεπε να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα δεν μπήκε στον κόπο να καταλάβει τι συμβαίνει. Η μεν ΝΔ έβγαλε μια εξωφρενική ανακοίνωση στην οποία ο ξυλοδαρμός του βουλευτή της αποδίδεται σε κάποιους σκοτεινούς μηχανισμούς που ήθελαν να χτυπήσουν την αντιμνημονιακή πολιτική του κόμματος! Δηλαδή, αυτοί που ξυλοφόρτωσαν τον Χατζηδάκη παρουσιάζονται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως οπαδοί του μνημονίου...

Η κυβέρνηση αρκέστηκε σε μια τυπική καταδίκη του περιστατικού, ενώ τα φιλικά ΜΜΕ αποκήρυξαν μετά βδελυγμίας την οποιαδήποτε σχέση ανάμεσα στο συμβάν και το μνημόνιο ή την πολιτική της κυβέρνησης. Ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό που είχε να κάνει μάλλον με την προσωπικότητα των δραστών, οι οποίοι έπρεπε να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Το κακό ξορκίστηκε, όπως στον Μεσαίωνα ξόρκιζαν οι καλόγεροι τη χολέρα.

Για να εκτονωθούν η οργή και η αγανάκτηση, θα έπρεπε να έχει ήδη ξεκινήσει η τιμωρία των ενόχων για τη χρεοκοπία της χώρας και τη διαφθορά της δημόσιας ζωής. Η μέθοδος είναι απλή: μια ανεξάρτητη επιτροπή με ενισχυμένες εξουσίες εξετάζει το πόθεν έσχες όλων των βουλευτών της τελευταίας δεκαετίας καθώς και άλλων παραγόντων του δημόσιου βίου που βρίσκονται σήμερα στο στόχαστρο, βιομηχάνων, εκδοτών, δημοσιογράφων και συνδικαλιστών. Τα δύο κόμματα που έχουν την κύρια ευθύνη, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, κάνουν από πριν μια συμφωνία κυρίων: όσα στελέχη τους δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την περιουσία τους θα πάνε φυλακή, χωρίς δεύτερη κουβέντα για πολιτικές διώξεις και άλλες γνωστές μπαρούφες που ακούγονται σε ανάλογες περιπτώσεις. Πέντε από εδώ και πέντε από εκεί; Δέκα; Όσοι βρίσκονταν ένοχοι.

Κάτι ανάλογο έγινε στην Ισλανδία, που επίσης χρεοκόπησε. Μόλις 15 μήνες μετά, η πανίσχυρη (είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους και δικό της προϋπολογισμό) εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη τριών ιδιωτικών τραπεζών. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα.

Το βράδυ της ανακοίνωσης του πορίσματος 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέυκιαβικ και το διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα.

Ήταν μια διαδικασία συλλογικής κάθαρσης που θα βοηθήσει την Ισλανδία στο μέλλον να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη και προς το παρόν να αποφύγει το λιντσάρισμα και την αυτοδικία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη, βγάζοντας τώρα στο σφυρί την εθνική περιουσία, έτοιμη να πάρει και νέα μέτρα, αν το απαιτήσουν η τρόικα και το μνημόνιο. Η προφητεία του κ. Παπανδρέου «θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες» θα αποδειχθεί ίσως η μόνη εκτίμηση στην οποία η κυβέρνηση έπεσε μέσα...

Η Δημοκρατία που έχουμε και δεν θέλουμε

2010-12-17T02:11:00.003+02:00

Ο πολύς κόσμος δεν κατεβαίνει στις πορείες. Επομένως, η άποψη που έχει η πλειοψηφία γι’ αυτές, είναι κυρίως μέσα από την τηλεόραση. Δηλαδή την δική τους τηλεόραση, εφόσον –σχεδόν πάντα– αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εκάστοτε κυβέρνηση ή την αξιωματική αντιπολίτευση. Ο παρονομαστής, όμως, είναι κοινός. Δεν συμπαθούν τις πορείες, γιατί τους αφαιρούν σε λαοφιλία.

Όλες ανεξαιρέτως οι πορείες που θυμάμαι στην Ελλάδα –ακόμη κι αυτές που έγιναν εντελώς ειρηνικά για τους πιο ευγενείς σκοπούς– αμαυρώθηκαν συλλήβδην από τα ΜΜΕ, όταν εμπεριείχαν έστω και την ελάχιστη υπόνοια απειλής για το κομματικό σύστημα. Υπ’ αυτήν την έννοια, οι συμμετέχοντες σε αυτές –ανεξαρτήτως παράταξης, ιδεολογίας ή άλλων κινήτρων– στοχοποιούνταν πάντοτε ως περιθωριακοί, αναρχικοί και επαναστάτες χωρίς αιτία.

Σωστά μιάσματα.

Η λογική μου λέει ότι είναι εξαιρετικά ανούσιο να μαζεύονται άνθρωποι και να τα βάζουν με δημόσια κτίρια ή με μεμονωμένα πολιτικά (και μη) πρόσωπα. Άλλωστε τι μένει να θυμόμαστε μετά από καιρό από όλες τις πορείες; Τα πράσινα σταράκια, τις μολότοφ, τα χημικά, το ξύλο και τις άθλιες προσαγωγές.

Απαιτείται, φυσικά, να εξαιρέσω εδώ το τραγικό συμβάν του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ή την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, καθώς και κάθε ανάλογο περιστατικό. Θεωρώ όμως εξίσου τραγικό με τα συμβάντα αυτά, το γεγονός ότι έμειναν στην ιστορία να τα θυμόμαστε κυρίως εξαιτίας της ανθρώπινης θυσίας και όχι του σκοπού για τον οποίο έγιναν οι αντίστοιχες πορείες-διαδηλώσεις. Δυστυχέστατα.

Το περισσότερο που θα συμβεί από πλευράς πολιτών ως αποτέλεσμα μιας πορείας, θα είναι οι καταστροφές σε κτίρια, ο κλεφτοπόλεμος με τα ΜΑΤ, άντε και κάνας προπηλακισμός στον χαζογενναίο που θα βρεθεί μπροστά τους (βλ. Χατζηδάκης). Αυτό, όμως, αρκεί για να μετατρέψει πλασματικά την ουσία χιλιάδων ανθρώπων σε εχθρική στάση απέναντι στην κοινωνία. Αυτό βολεύει, γιατί δίνεται πάντοτε το πάτημα να παρουσιαστεί έτσι.

Είναι, λοιπόν, ανούσιες οι πορείες; Προφανώς όχι, γιατί δεν μπορείς να απαγορεύσεις την ελεύθερη –και δη αγωνιστική– έκφραση των μαζών, όταν επικαλείσαι ότι έχεις δημοκρατία. Γνώμη μου είναι, όμως, πως είναι αδύναμες, ανίσχυρες και με εξαιρετικά κακή κατανομή και διαχείριση πηγαίων δυνάμεων.

Αν το εξετάσουμε ιστορικά, οι μεταπολιτευτικές πορείες ελάχιστα πράγματα κατάφεραν να πετύχουν – όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα. Οι κυβερνήσεις φροντίζουν να έχουν πάντοτε πολλά εναλλακτικά σχέδια στο τραπέζι, πολύ πριν πάρουν τις τελικές αποφάσεις. Βάζουν, λοιπόν, τα παπαγαλάκια τους να διαδώσουν το χειρότερο σενάριο μέτρων και, μόλις διαφανούν οι πρώτες κοινωνικές αντιδράσεις, ρίχνουν ανάλογα το δεύτερο ή το τρίτο λιγότερα χειρότερο και σε κάνουν να πιστεύεις ότι κάτι κέρδισες. Πράγματι, κέρδισες αυτό που οι ίδιοι είχαν σχεδιάσει από την αρχή.

Στην πραγματικότητα, όλοι χορεύουμε τον χορό της εκάστοτε κυβέρνησης. Αυτοί, χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να πουν τα δικά τους. Οι πορείες προσπαθούν να αναγκάσουν τα ΜΜΕ να δείξουν τη μαζικότητα των αντιδράσεων. Κι όταν αυτά δεν τις δείχνουν, αναγκάζονται να προκαλέσουν σπάζοντας, καίγοντας και δέρνοντας. Και τότε τα ΜΜΕ αμαυρώνουν την εικόνα των διαδηλώσεων και στην καλύτερη περίπτωση το σύστημα υποχωρεί μέχρι εκεί που είχε προσχεδιάσει.

Ζούμε στην εποχή όπου το πολιτικό κόστος δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ο δικομματισμός κυβερνά με μικρά διαλείμματα: Λίγο εσύ, λίγο εγώ. Έτσι έχουν και το κεφάλι τους ήσυχο. Γι’ αυτό και πιστεύω ακράδαντα πως το σύστημα δεν πολεμιέται πια έτσι, για τον απλό λόγο ότι φρόντισε μεταπολιτευτικά να δημιουργήσει τόσο δυνατούς αμυντικούς μηχανισμούς που είναι αδύνατον να σπάσουν με παραδοσιακούς τρόπους. Αν πραγματικά κάποιος θέλει να αλλάξει το σύστημα, πρέπει να φωλιάσει σαν ιός μέσα σ’ αυτό και να το κάμψει εκ των έσω. Και όταν αυτό συμβεί μαζικά, ο ασθενής θα εξουθενωθεί τάχιστα.

Κι αν νομίζετε ότι λέω θεωρίες, παρακαλώ απαντήστε μου: Πότε στην Ελλάδα είχαμε κάποια διαφορετική κυβέρνηση, έξω από τον δικομματισμό; Και τι πιθανότητες υπάρχουν να αποκτήσουμε ποτέ κάτι διαφορετικό; Μα, όσο και να πέφτουν τα ποσοστά τους, θα αλλάζουν εύκολα τους εκλογικούς νόμους και θα τους φέρνουν στα μέτρα τους. Καρπούζι και μαχαίρι.

Υπάρχει, άραγε, αυτός ο τρίτος δρόμος; Τι πιθανότητες έχει, λοιπόν, η αριστερά να εκφράσει συνολικά την οργή του λαού; Σε μία εξόχως συντηρητική, δογματική, πολυδιασπασμένη, εσωστρεφή και βολεμένη αριστερά, οι πλατιές μάζες, αποδεδειγμένα, δεν καταφέρνουν να βρουν καμία κοινή συνιστώσα. Και, ακόμη χειρότερα, δεν αφήνεται και καμία προοπτική να αλλάξει αυτό.

Από την άλλη μεριά, γιατί ο Καρατζαφέρης, ή αύριο η Ντόρα, μπαίνει στη Βουλή; Για τον ίδιο λόγο που ο κόσμος εκφράζει την αγανάκτησή του μέσα από εφήμερες γελοίες ιδεολογίες τύπου Οικολόγων και παλιότερα ΔΗΚΚΙ, ΠΟΛΑΝ, κ.ο.κ.

Γι’ αυτό, ως αγανακτισμένοι, δεν πήγατε να ψηφίσετε στις εκλογές; Και νομίζετε ότι «πήραν το μήνυμα»; Δεκάρα δεν δίνει κανένας τους. Το θέμα αυτό είναι ταμπού. Στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί και σαπούνι. Ποτέ.

Και ποια μπορεί να είναι η λύση;

Διερωτώμαι: Σε τόσες πορείες που γίνονται κάθε τόσο, όπου ο κάθε συνδικαλιστικός φορέας (ανάθεμα) νοιάζεται μόνο για την πάρτη του, η κάθε παράταξη προσπαθεί να τις καπηλευτεί προς όφελός της –εξυπηρετώντας πρακτικά και πάλι το ίδιο το σύστημα–, φώναξε ποτέ κανείς το σύνθημα «ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ»; Μπήκαν στον κόπο να αφήσουν τα καδρόνια και να πιάσουν τα στυλό για να μαζέψουν υπογραφές;

Στη δημοκρατία, η πολιτική ανακύκλωση δεν μπορεί να είναι λύση. Και γι’ αυτό φταίνε οι ίδιοι τους. Όταν ένας βουλευτής στα τέσσερα χρόνια θητείας δικαιούται σύνταξη, αυτό είναι ένα βασιλικό προκλητικό προνόμιο. Νομίζετε πως κάνει διαφορά που δεν φοράει στέμμα;

Δεν είναι πρόκληση που ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής, αγνοεί επιδεικτικά τις αντιδράσεις του κόσμου για τα προνόμια όλων των εμπλεκομένων στο Κοινοβούλιο (βουλευτών, εργαζομένων, δημοσιογράφων, κ.λπ.), εξοργίζοντας συνεχώς την κοινή γνώμη;

Αν είχαμε τη δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων, ούτε πορείες θα χρειαζόταν να κάνουμε, ούτε κεφάλια να ανοίγουμε, ούτε να μαλώνουμε για το αν αυτός που πέταξε τη μολότοφ ή έσπασε το μπλοκ ήταν αναρχικός, χρυσαυγίτης ή μεταμφιεσμένος ασφαλίτης.

Γιατί στη δημοκρατία τα πάντα αλλάζουν αργά. Απελπιστικά αργά.

Κι αφού μας έκαναν να μην έχουμε εμπιστοσύνη πια ούτε στον διπλανό μας, πρέπει κάποτε να διεκδικήσουμε το μέλλον μας πρακτικά, όχι όμως πετώντας χαλίκια με παιδικές σφεντόνες.

Γιατί όσο δεν απαιτούμε και δεν σχεδιάζουμε τη δημοκρατία που θέλουμε, αλλά συντηρούμε και ανεχόμαστε τη δημοκρατία που έχουμε, μόνο σε ένα πράγμα μπορούμε να ελπίζουμε: Κάποτε, ίσως, να μας λυπηθούν.

Καλά Χριστούγεννα

2010-12-16T20:55:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα.

ΕΣΡ: Η χουντική λογοκρισία μιας ανόητης Αρχής

2010-12-10T14:48:00.004+02:00

Όντας παντελώς ανάξιοι να καταφέρουμε οτιδήποτε καινοτόμο –ή έστω καινούριο– σε αυτή τη χώρα, αρεσκόμεθα ολοένα και περισσότερο εις την αναπόλησην του ενδόξου παρελθόντος τούτου του έθνους.

Την ίδια στιγμή που ο απλός κόσμος συγκεντρώνει χιλιάδες υπογραφές για μείζονα ζητήματα όπως κοινωνικά, οικονομικά, εργασιακά, ανθρωπιστικά, πολιτιστικά, οικολογικά κ.α., το κράτος καταφέρνει να δηλώνει μονίμως «απών». Φαίνεται πως σ’ αυτή τη χώρα βολεύει να καταπιανόμαστε πάντοτε με κάθε τι εύκολο και φαιδρό για να δικαιολογήσουμε με τον χειρότερο τρόπο την αυτονόητη κοινωνική μας ευθύνη.

Διαβάζω πως το παντοδύναμο ΕΣΡ διαπίστωσε «ότι στις εκπομπές τηλεοπτικής αναπαράστασης της πραγματικότητας (reality shows) η ποιοτική στάθμη είναι συχνά χαμηλή, ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου ελλιπής και η προστασία της παιδικής ηλικίας και νεότητας ανεπαρκής». Το αποτέλεσμα ήταν η διακοπή της λειτουργίας του 23ωρου καναλιού του «Big Brother» μέσα από την συνδρομητική ψηφιακή πλατφόρμα της Nova.

Ξέρω τι θα πουν οι περισσότεροι: «Σιγά την απώλεια». Συμφωνώ μαζί σας. Σκουπίδι είναι και κανονικά δεν θα έπρεπε να νοιαζόμαστε και πολύ για τα σκουπίδια. Πλην όμως, το κάθε σκουπίδι πρέπει να διατηρεί και το δικαίωμα στην ανακύκλωσή του.

Δεν κόπτομαι για την απώλεια ενός τηλεοπτικού προγράμματος χαμηλού επιπέδου. Κόπτομαι όμως για το σκεπτικό της απόφασης και, ιδιαιτέρως δε, για τον χουντικό τρόπο που αποφάσισαν οι επτά σοφοί να επιλύσουν το «πρόβλημα».

Ας δούμε τα πράγματα από μια άλλη, πιο ρεαλιστική γωνία. Το «Big Brother» μεταδίδεται κάθε βράδυ από την ελεύθερη συχνότητα του ALPHA σε ένα ωριαίο, μονταρισμένο πρόγραμμα. Εκεί προφανώς το κανάλι έχει τη δυνατότητα να επεξεργαστεί το τελικό αποτέλεσμα, βάζοντας *μπιπ* και κόβοντας ενδεχομένως άσεμνες σκηνές σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

Πρώτα απ’ όλα, αυτή η κείμενη νομοθεσία σας διαβεβαιώ από πρώτο χέρι ότι είναι εξαιρετικά παρανοϊκή και μη σύγχρονη. Έχει τύχει πριν από κάποια χρόνια να συντάξω δύο μελέτες προγραμματικής πληρότητας για περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, όπου επί έναν και πλέον μήνα προσπαθούσα να κατανοήσω το πνεύμα πίσω από το γράμμα του νομοθέτη, προκειμένου να εγκριθεί η αδειοδότησή τους από το ΕΣΡ. Τι ζητούνταν μεταξύ άλλων; Συγκέντρωση χιλιάδων υπογραφών από την τοπική κοινωνία προκειμένου να αποδειχθεί η αξία του μέσου, σύσταση επιτροπών από φιλολόγους, ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων αλλά και άλλες επιφανείς προσωπικότητες που να συναινούν στο ποιοτικό επίπεδο των εκπεμπόμενων προγραμμάτων και τη σωστή σήμανσή τους (κατάλληλο για όλους, απαραίτητη η γονική συναίνεση, κ.λπ.) καθώς και άλλες πολλές ακρότητες.

Πράγματα αστεία, μη πρακτικά και, κυρίως, παντελώς γραφειοκρατικά. Μην ρωτάτε αν τα κάναμε. Τα κάναμε. Με τον χαζό, μπορείς να τα βάλεις;

Στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, έχει ήδη ξεκινήσει η μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή πλατφόρμα. Η συνδρομητική τηλεόραση, βέβαια, λειτουργεί εδώ και χρόνια στο ψηφιακό αυτό μοντέλο, δυνάμενη να προσφέρει μεταξύ άλλων και εξειδικευμένο πρόγραμμα σε συγκεκριμένα κανάλια που απευθύνονται σε ειδικό κοινό (ψηφιακό μπουκέτο). Υπ’ αυτή την έννοια υπάρχουν τα διάφορα θεματικά κανάλια, όπως αθλητικά, μουσικά, ενημερωτικά, αισθησιακά και ειδικά (τύπου «Big Brother»).

Το σκεπτικό της απόφασης του ΕΣΡ είναι πως από την στιγμή που το συγκεκριμένο πρόγραμμα μεταδίδεται αυτούσιο και χωρίς έλεγχο, κινδυνεύουν να εκτεθούν οι οι υπ΄ αριθμ. 100/41/12.11.1998, 101/41/12.11.1998, 92/21.2.2006, 144/27.3.2006, 314/11.6.2007, 601/25.11.2008, 105/10.3.2009 και 268/2.6.2009 αποφάσεις της ολομέλειας του ΕΣΡ με τις οποίες έχουν επιβληθεί διοικητικές κυρώσεις σε βάρος τηλεοπτικών σταθμών για εκτροπές κατά την προβολή σειρών κοινωνικής προσομοίωσης (realities).

Τι σημαίνει, όμως, «εκτροπή» κατά το ΕΣΡ; Οτιδήποτε μη συμβατικό σε μια ζωντανή εκπομπή. Λ.χ. ο συνταξιούχος που βγαίνει στον Αυτιά το πρωί και λέει «να πάνε να *μπιπ* όλοι τους», έχει παρεκτραπεί και η εκπομπή απειλείται με πρόστιμο. Ο εκπρόσωπος κόμματος που θυμόμαστε όλοι στον Χατζηνικολάου να λέει «μη μου *μπιπ* τη συζήτηση», παρομοίως. Ο άλλος ο αντιπρόεδρος που, μπαίνοντας στη Βουλή, δήλωσε στον δημοσιογράφο «βρε δεν *μπιπ* πρωί πρωί», το ίδιο.

*μπιπ* *μπιπ* *μπιπ*.

Αξιοζήλευτος ο πλούτος της ελληνικής γλώσσης. Όποιος εγκάθετος δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις, θα ομιλεί υποχρεωτικώς με *μπιπ*.

Γιατί δεν καταργείτε, λοιπόν, τις ζωντανές εκπομπές; Μιας και σας αρέσει τόσο πολύ να ανατρέχετε εις το λαμπρόν παρελθόν του ενδόξου έθνους μας, γιατί δεν τοποθετείτε κι από έναν λογοκριτή σε κάθε σταθμό που θα ελέγχει συνεχώς, αρμοδίως και υπευθύνως το εκπεμπόμενο πρόγραμμα;

Αηδιάζω στην σκέψη της σεμνότυφης άποψης πως το άκουσμα της λέξης «μαλάκας» ή «γαμώτο» στην τηλεόραση αποτελεί «εκτροπή» – πολλώ δε μάλλω όταν αυτή συνδέεται αυτομάτως με την κακή ανατροφή των παιδιών. Αλήθεια, ποιος από αυτούς τους δεινόσαυρους του ΕΣΡ, κυκλοφόρησε ποτέ έξω από ένα σχολείο για να ακούσει πως μιλάει σήμερα η νεολαία; Ή μήπως φταίει και γι’ αυτό η τηλεόραση;

Κοίτα να δεις τι ωραία έμαθαν να παρατάνε όλοι τα παιδιά τους μπροστά σ’ ένα χαζοκούτι (πες το τηλεόραση, internet, ή παιχνιδοκονσόλα - δεν κάνει διαφορά) και μετά το δαιμονοποιούν συλλήβδην.

Με απασχολεί πολύ το ότι 20 άνθρωποι θα μείνουν χωρίς δουλειά, επειδή το ΕΣΡ αποφάσισε ότι το σκουπιδοκάναλο του «Big Brother» αποτελούσε απειλή για την κοινωνία. Φαίνεται πως κανείς δεν τους ενημέρωσε για δύο πολύ βασικά πράγματα: (α) την συνδρομητική πλατφόρμα τη βάζεις προαιρετικά στο σπίτι σου και την πληρώνεις αδρά. Άρα έχεις δικαίωμα να βλέπεις ότι θέλεις σε αυτή, χωρίς να σε ελέγχει κανείς. (β) η συνδρομητική πλατφόρμα έχει τη δυνατότητα να κλειδώνει, αν νομίζεις ως γονιός ότι το παιδί σου απειλείται από το πρόγραμμά της.

Ας μην λησμονήσουμε επίσης, πως το ΕΣΡ είχε επιδείξει αντίστοιχη σπουδή και για το θέμα του «Κόντρα Channel», μόλις πριν από έναν μήνα. Ήταν τότε που του επέβαλε πρόστιμο 15.000 ευρώ και του απαγόρεψε να μεταδίδει ενημερωτικό πρόγραμμα, με το προσχηματικό σκεπτικό ότι αρχικά είχε δηλωθεί ως ψυχαγωγικός σταθμός.

Θαρρείς και δεν το ξέρανε ότι οι πρώτες παλιές άδειες σε ραδιόφωνο και τηλεόραση μεταπωλούνται, αλλάζοντας συνεχώς χέρια, μιας και το συγκεκριμένο επάγγελμα παραμένει πρακτικά κλειστό.

Όσο για το προφίλ της συγκεκριμένης επιτροπής;

- Τέσσερα μέλη της έχουν συμπληρώσει ήδη οκτώ χρόνια παρουσίας στην Αρχή, το ανώτατο δηλαδή χρονικό διάστημα που ορίζει ο νόμος.

- Η θητεία τριών μελών της έχει λήξει ήδη από τις 24 Οκτωβρίου 2009 (εδώ και πάνω από έναν χρόνο, δηλαδή).

- Η τελευταία (και πλέον ήδη ληγμένη) θητεία της, είχε εγκριθεί από τη Βουλή μετά από… είκοσι έναν μήνες από την προηγούμενη λήξη της, στις 16 Φεβρουαρίου 2008 (καταπληκτικά αντανακλαστικά).

- Το ΣτΕ έχει εγκρίνει μεν την παράταση της θητείας σε ανεξάρτητες αρχές γενικότερα μέχρι και οκτώ μήνες (για ποιο λόγο να έχουν θητεία οι επιτροπές, άλλωστε;), πλην όμως αναμένεται η τελική απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου.

- Ο δε πρόεδρος του ΕΣΡ, κ. Λασκαρίδης, δηλώνει ότι η επιτροπή είναι καλυμμένη νομικά, καθώς –και μέχρι την αντικατάστασή της– η θητεία της παρατείνεται αυτοδικαίως.

Για το δε σαθρό νομικό πλαίσιο με το οποίο σέρνει η πολιτεία και η εν λόγω επιτροπή τους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς εδώ και δεκαετίες θα ομιλήσομεν μίαν ετέραν φοράν. Και χωρίς *μπιπ*.

Να τους χαιρόμαστε.

Τρεις ιστορίες ταχυδρομικής τρέλας

2010-12-08T18:34:00.009+02:00

ΙΣΤΟΡΙΑ Α’

Μέσα Αυγούστου, μεσημέρι γύρω στις τέσσερις, επισκέπτομαι το κεντρικό ταχυδρομικό κατάστημα των ΕΛΤΑ στην πλατεία Αριστοτέλους. Στο κατάστημα βλέπω εφτά υπαλλήλους αλλά μόνο ένα ταμείο ανοιχτό.

«Έκαναν άλλες δουλειές», θα βιαστείτε να πείτε. Πράγματι. Η μία υπάλληλος έτρωγε ένα κουλούρι. Μια άλλη μιλούσε στο τηλέφωνο με το παιδί της (καμία ευθιξία για να μιλήσει έστω λίγο σιγότερα). Ένας άλλος έσπαγε πλάκα με έναν φίλο του έξω απ’ τον γκισέ. Ο τέταρτος διάβαζε μία εφημερίδα, καθισμένος σε ένα σκαμπό. Μία εικόνα απίστευτης χαλαρότητας –σχεδόν διάλυσης– πράγμα που ενισχυόταν και από το εμφανώς παραμελημένο, βρώμικο και ακατάστατο κατάστημα, ακριβώς στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.

Περιμένω να έρθει η σειρά μου μετά από μία πελάτισσα που σφράγιζε ομαδικά περί τους διακόσιους φακέλους και καθυστερούσε σημαντικά. Μόλις φτάνω μπροστά στον γκισέ, ζητάω να στείλω ένα συστημένο. Το έγκλημά μου: δεν είχα φάκελο.

«Τι είναι αυτά τα χαρτιά; Που είναι ο φάκελος;», μου λέει νευρικά η υπάλληλος.

«Δεν έχω. Βάλτε τα σε φάκελο με προπληρωμένο τέλος», (σημείωση: από τα πλέον δημοφιλή προϊόντα των ΕΛΤΑ).

«Δεν έχουμε κύριε. Πρέπει να τα βάλετε εσείς σε φάκελο».

«Εντάξει, δώστε μου να αγοράσω έναν απλό φάκελο».

«Σας είπα κύριε, δεν έχουμε».

«Δεν έχετε καθόλου φακέλους;»

«Όχι. Μια στιγμή όμως...», απευθυνόμενη στη διπλανή υπάλληλο που μιλούσε στο τηλέφωνο. «Σούλααα; Έχουμε φακέλους;». Εκείνη αφήνει στην άκρη για λίγο το ακουστικό, εμφανώς εκνευρισμένη που την διέκοψαν.

«Ρε παιδιά δεν μπορώ να κάνω εκατό πράγματα ταυτόχρονα. Τι φακέλους; Ποιος θέλει φακέλους;»

«Να εδώ, ο κύριος».

«Δεν έχουμε τέτοια πράγματα εδώ, κύριε. Στο βιβλιοπωλείο, παραδίπλα».

Παρακάμψτε για μια στιγμή την όλη αγένεια και σταθείτε σας παρακαλώ στη φράση «δεν έχουμε τέτοια πράγματα εδώ». Ζήτησα να αγοράσω έναν φάκελο από το ταχυδρομείο. Και δεν το ζήτησα τυχαία. Χρησιμοποιώ τα ταχυδρομεία συστηματικά από μικρό παιδί και τυγχάνει να γνωρίζω ότι διαθέτουν προς πώληση και φακέλους και γραμματόσημα και κουτιά και διάφορα άλλα σχετικά αντικείμενα. Προφανώς αυτά τα είδη μπορείς να τα προμηθευτείς και από άλλα καταστήματα. Μάλλον όμως η διάθεση των προϊόντων των ίδιων των ΕΛΤΑ είναι ανήκουστη για το πλέον κεντρικό ταχυδρομικό κατάστημα της συμπρωτεύουσας.

Φεύγω λοιπόν και μέσα σε μια αποπνικτική ζέστη, πηγαίνω στο παραδιπλανό βιβλιοπωλείο για να αγοράσω έναν φάκελο. Μόλις επιστρέφω στο ταχυδρομείο, ξαναπεριμένω στην ουρά (έχοντας χάσει φυσικά τη σειρά μου) και τελικώς στέλνω το γράμμα μου. Πριν φύγω, ζητάω να δω τον διευθυντή για να παραπονεθώ.

«Απουσιάζει, κύριε», μου λέει με το ίδιο ξινό ύφος η υπάλληλος.

«Ξέρετε», της λέω, «στο ταχυδρομικό κατάστημα της Καβάλας έχουν μεγάλη ποικιλία σε υλικά συσκευασίας. Και αναφέρομαι φυσικά στα προϊόντα των ΕΛΤΑ». Την παραπάνω πρόταση δεν τη διατύπωσα για να κάνω τον έξυπνο. Προσπαθούσα να εκμαιεύσω με πλάγιο τρόπο αν απλώς έτυχε να τελειώσει το απόθεμά τους ή δεν ασχολούνται καν με το σπορ.

«Αυτό είναι δικό τους θέμα. Εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια πράγματα», επανέλαβε αποστομωτικά.

ΙΣΤΟΡΙΑ Β’

Περιμένω να παραλάβω ένα συστημένο γράμμα στο σπίτι. Στο κουδούνι (από βλακώδη αμέλεια, όπως και σε άπειρα άλλα σπίτια) γράφει το όνομα του ιδιοκτήτη και όχι το δικό μου. Για να μη χαθεί λοιπόν ο ταχυδρόμος, λέω στον αποστολέα του γράμματος να γράψει πάνω στον φάκελο «προς κ. Τάδε (το όνομα στο κουδούνι) για Τζανίδη Κωνσταντίνο».

Την ημέρα που περίμενα να φτάσει το γράμμα, χτυπάει το κουδούνι η ταχυδρόμος.

«Ο κ. Τζανίδης;»

«Μάλιστα».

«Κατεβείτε να παραλάβετε ένα συστημένο».

«Δυστυχώς είμαι με τις πιτζάμες», (σημειωτέον ήταν 8:30 το πρωί). «Δεν μπορείτε να ανεβείτε λίγο μέχρι τον πρώτο να σας υπογράψω;»

«Αυτό δεν γίνεται κανονικά κύριε. Τέλος πάντων», μου λέει βαριεστημένα.

Πράγματι, ανέβηκε. Υπέγραψα, πήρα τον φάκελο και έφυγε.

Μία εβδομάδα μετά, χρειάστηκε να παραλάβω άλλον έναν αντίστοιχο φάκελο. Γνωρίζοντας λοιπόν τη διαδικασία, ξαναλέω στον αποστολέα να γράψει ακριβώς το ίδιο πράγμα πάνω στον φάκελο: «προς κ. Τάδε, για Τζανίδη Κωνσταντίνο».

Περιμένω να παραλάβω τον φάκελο τη Δευτέρα, λοιπόν, αλλά φάκελος δεν έρχεται. Ελέγχω το γραμματοκιβώτιό μου την Τρίτη και βρίσκω το ειδοποιητήριο στο κουτί. Καταλαβαίνω αμέσως τι είχε συμβεί: Παρότι τη Δευτέρα ήμουν όλη μέρα στο σπίτι, το κουδούνι δεν χτύπησε. Η ταχυδρόμος προφανώς θυμήθηκε ότι την αγγάρεψα να ανέβει μέχρι τον πρώτο όροφο πριν λίγες ημέρες και δεν μπήκε καν στον κόπο να με ενοχλήσει αυτή τη φορά. Απλώς άφησε το ειδοποιητήριο και έφυγε. Αυτό αυτομάτως σήμαινε ότι έπρεπε να υποχρεωθώ να πάρω το αυτοκίνητό μου, να κατέβω στο κέντρο, να ψάξω για ένα ανύπαρκτο πάρκινγκ (με άμεσο κίνδυνο να φάω κλήση), να επιβαρύνω και να επιβαρυνθώ στην ουρά για να το παραλάβω. Όπερ και εγένετο.

Σε διαφορετικό ταχυδρομικό κατάστημα πλέον (αυτό της Φράγκων), η εικόνα δεν είναι πολύ διαφορετική από την περασμένη φορά. Πέντε υπάλληλοι με μόλις ένα ταμείο ανοιχτό. Μόλις φτάνει η σειρά μου, δίνω το ειδοποιητήριο και λέω στην υπάλληλο:

«Θα ήθελα να παραπονεθώ για τη συγκεκριμένη ταχυδρόμο που δεν επέδωσε το συστημένο, ενώ δεν έλειπα από το σπίτι».

«Α, ναι», μου απαντάει βαριεστημένα. «Θα καλέσετε τον προϊστάμενο σε αυτά τα νούμερα και θα κάνετε το παράπονό σας», και μου γράφει δύο τηλέφωνα πάνω στο ειδοποιητήριο. Εντύπωση μου έκανε ότι για τους ταχυδρόμους δεν δέχεται παράπονα ο διευθυντής του καταστήματος, αλλά κάποιος άλλος προϊστάμενος σε κάποιο άλλο κτίριο. Αθάνατη γραφειοκρατία. Λογικό, βέβαια, τόσοι διευθυντές που μας προέκυψαν, κάτι πρέπει να τους βάλουμε να κάνουν.

«Καλώς. Ορίστε η ταυτότητά μου».

Αφού την περιεργάστηκε για μερικά δευτερόλεπτα μου απαντάει ψυχρά.

«Δεν μπορώ να σας δώσω τον φάκελο».

«Γιατί;»

«Γιατί γράφει ‘προς κ. Τάδε’».

«Ναι, αλλά παρακάτω γράφει ‘για Τζανίδη Κωνσταντίνο’».

«Ακριβώς, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να το παραλάβει ο κ. Τάδε και να σας το δώσει».

Είναι ακριβώς εκείνη η στιγμή που προσπαθώ να συγκρατηθώ και να κατανοήσω ταυτόχρονα την παράνοια της ελληνικής γραφειοκρατίας.

«Κυρία μου», της λέω, «πριν από μία εβδομάδα ακριβώς η ταχυδρόμος μου έδωσε ένα αντίστοιχο φάκελο που έγραφε ακριβώς τα ίδια επάνω του. Αυτή τη φορά, παράτησε το ειδοποιητήριο χωρίς να χτυπήσει το κουδούνι, κι εσείς μου λέτε ότι δεν μπορώ να παραλάβω τον φάκελο. Εξηγήστε το μου αυτό σας παρακαλώ».

«Αυτό είναι δικό της πρόβλημα. Οι διανομείς δεν γνωρίζουν τις διαδικασίες γιατί είναι συμβασιούχοι».

«Δυστυχώς, όμως, τώρα έγινε δικό μου πρόβλημα εφόσον δεν μου δίνετε τον φάκελό μου, τη στιγμή που έκανα ακριβώς τα ίδια με την προηγούμενη φορά».

«Τι να σας πω, άμα θέλετε πείτε τα στον διευθυντή».

Φωνάζω τον διευθυντή λοιπόν, του εξηγώ, μου εξηγεί, τέλος πάντων συμφωνεί να μου δώσει τον φάκελο αφού κράτησε όλα τα στοιχεία της ταυτότητάς μου και με έβαλε, φυσικά, να υπογράψω.

ΙΣΤΟΡΙΑ Γ’

Πριν λίγο καιρό χρειάστηκε να στείλω δύο μικρά δέματα στο εξωτερικό (ένα στη Γαλλία και ένα στο Χονγκ Κονγκ). Επισκέπτομαι το ταχυδρομικό κατάστημα της Καβάλας (στο οποίο ευτυχώς είχαν να με προμηθεύσουν και με κουτιά συσκευασίας των ΕΛΤΑ) και συνομιλώ με την υπάλληλο.

«Θα ήθελα να τα στείλω συστημένα, ώστε να μου δώσετε tracking number». Το “tracking number” για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ένας αναγνωριστικός κωδικός που σου επιτρέπει να βλέπεις μέσω internet σε ποιο σημείο του κόσμου βρίσκεται το δέμα σου, σε περίπτωση που χαθεί.

«Μάλιστα, θα χρεωθείτε συν Χ ευρώ».

«Καλώς, κανένα πρόβλημα».

Πράγματι, η υπάλληλος μου δίνει τις αποδείξεις με το tracking number τυπωμένο επάνω τους. Πέρασαν αρκετές ημέρες, όμως τα δέματα δεν είχαν φτάσει στον προορισμό τους. Μπαίνω λοιπόν στο κακοσχεδιασμένο και πεπαλαιωμένο website των ΕΛΤΑ για να κάνω αναζήτηση με βάση τον αριθμό του συστημένου. Εκεί με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη: Το tracking number των ΕΛΤΑ (το οποίο είπαμε πως χρεώνεται ως έξτρα υπηρεσία κατά την αποστολή των δεμάτων) χρησιμεύει μόνο για να σου δείξει τη διαδρομή από τον γκισέ του ταχυδρομικού γραφείου μέχρι την αποθήκη του ίδιου ταχυδρομικού γραφείου. Παράλογο; Προσέξτε τι εννοώ: η εικόνα στο internet και για τα δύο πακέτα μου ήταν πανομοιότυπη. «Παρελήφθη από το ταχυδρομικό κατάστημα της Καβάλας την τάδε ημερομηνία, τάδε ώρα» και «στάλθηκε από το ταχυδρομικό κατάστημα της Καβάλας προς τα κεντρικά της Αθήνας την τάδε ημερομηνία, τάδε ώρα». Τέλος. No more information. Έτσι λοιπόν, όχι μόνο δεν ήξερα πού στον πλανήτη βρίσκονταν τα πακέτα μου, αλλά ούτε καν αν τα είχε παραλάβει η κεντρική αποθήκη των ΕΛΤΑ στην Αθήνα.

Δεν χρειάζεται φυσικά να αναφέρω ότι κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά γελοίο, όταν κάθε μικρή courier στον πλανήτη σήμερα χρησιμοποιεί logistics, πρώτα απ' όλα για τη δική της εξυπηρέτηση, επιτρέποντας ταυτόχρονα και στους πελάτες της να βλέπουν αναλυτικότατες πληροφορίες για τη διαδρομή των πακέτων τους (λ.χ. πτήσεις, αναχωρήσεις, αφίξεις, καθυστερήσεις, αποθήκες, τελωνεία, κ.λπ.).

Τηλεφωνώ στην εξυπηρέτηση πελατών των ΕΛΤΑ όπου μία υπάλληλος με πληροφορεί με εξαιρετική φυσικότητα ότι «ναι, έτσι δουλεύει αυτό, δεν μπορείτε να ξέρετε κάτι περισσότερο».

«Και τι γίνεται αν χαθεί το πακέτο;»

«Ε, δεν χάνονται συχνά, είναι αρκετά διασφαλισμένες οι αποστολές σας», μου απαντάει περήφανα.

«Δεν με καλύπτει αυτό που μου λέτε, όμως».

«Τι να σας πω άλλο, κύριε. Αν χαθεί, θα κάνετε μια δήλωση απώλειας και τότε το ψάχνουμε περισσότερο. Πάντως από το internet δεν μπορείτε να δείτε κάτι άλλο».

Εδώ, αν και μπήκα στον πειρασμό να της εξηγήσω ότι το tracking number δεν εξυπηρετεί μόνο αν «χαθεί» το δέμα, αλλά και για να βλέπεις και να αποδεικνύεις την πορεία της παράδοσής του, δεν το έκανα.

«Μπορείτε τουλάχιστον εσείς να δείτε κάτι περισσότερο και να μου πείτε;»

«Όχι, δυστυχώς».

Αυτό ήταν όλο. Ευτυχώς τα πακέτα δεν χάθηκαν. Όμως όταν χρειάστηκε να στείλω τα tracking numbers στους αποδέκτες τους για να τους αποδείξω ότι όντως έστειλα τα δέματα, πήρα δύο διαφορετικές απαντήσεις. Η μία ήταν «το website (των ΕΛΤΑ) που μας δώσατε δεν έχει αγγλικά». Για την ακρίβεια είχε, αλλά για έναν περίεργο λόγο όταν έκανες αναζήτηση στα αγγλικά, επέμενε να επιστρέφει τα αποτελέσματα στα ελληνικά. Η άλλη ήταν «βλέπω ότι το στείλατε, αλλά δεν φαίνεται να έχει φύγει από την Ελλάδα καθόλου». Και φυσικά, είχε δίκιο. Τόσο έβλεπε ο άνθρωπος στη σελίδα, τόσο έλεγε.

Το ακόμη πιο περίεργο είναι ότι το website των ΕΛΤΑ, όχι μόνο διατυμπανίζει ότι δίνει τις πλήρεις πληροφορίες στη φερώνυμη υπηρεσία «track and trace», αλλά προχωράει και ένα τεχνολογικό βήμα μακρύτερα: σου δείχνει μέχρι και την υπογραφή του παραλήπτη! Σωστή επιστημονική φαντασία.

Μπορεί να νομίζετε ότι είμαι ένας ιδιότροπος και απαιτητικός πελάτης. Δικαίωμά σας. Δυστυχώς όμως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει πάντοτε να θεωρείται φυσιολογικό να μην παίρνουμε αυτό το οποίο καλοπληρώνουμε (θυμίζω εδώ πως η αποστολή ενός συστημένου φακέλου π.χ. έχει περίπου την ίδια αξία στα ΕΛΤΑ και σε μία ιδιωτική εταιρία ταχυμεταφορών).

Τα ΕΛΤΑ είναι ένα μόνο παράδειγμα από τα πολλά που θα μπορούσα να αναφέρω με ευκολία. Η κατάσταση είναι αντίστοιχη σχεδόν σε όλες τις ΔΕΚΟ: Πλήρης ανοργανωσιά, αδιαφορία, κακοτροπιά, κάκιστος κεντρικός σχεδιασμός και απαρχαιωμένη φιλοσοφία υπηρεσιών. Με υπαλλήλους που δεν ελέγχονται από κανέναν, που καλύπτει ο ένας τον άλλο και που βλέπουν τον πελάτη καθημερινά σαν εχθρό τους.

Με αυτή τη νοοτροπία, λοιπόν, δεν πρόκειται να λυπηθώ καμία ΔΕΚΟ που πρόκειται να πουληθεί. Για την ακρίβεια, σας παρακαλώ να το κάνετε. Προφανώς θα αντιδράσω στο κάθε ξεπούλημα (γιατί συνήθως έτσι γίνεται), αλλά και πάλι προτιμώ να γλιτώσουμε από μία κάκιστη υπηρεσία που αποτελεί βαρίδι στην υπηρεσία των πολιτών (θυμίζω το πρόσφατο παράδειγμα της Ολυμπιακής) από το να κρατάμε ένα μόνιμο πρόβλημα που διαιωνίζεται, απλώς και μόνο για την τιμή των όπλων. Ίσως έτσι απολαύσουμε επιτέλους καλύτερες υπηρεσίες κάποτε σε αυτή τη χώρα. Τις δικαιούμαστε και τις αξίζουμε γιατί τις καλοπληρώνουμε.

Χάρη δεν μας κάνει κανείς.

1843: Mαθήματα ιστορίας από το 1ο Μνημόνιο της Ελλάδας

2010-11-29T19:40:00.001+02:00

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να αποπληρώσει στην τραπεζική ελίτ της Ευρώπη χρεολύσια και τόκους δανείων που είχε λάβει τα προηγούμενα χρόνια. Δυστυχώς, πέρα από τους επαχθείς όρους των δανείων αυτών, τα χρήματα δεν είχαν διοχετευθεί ώστε να δημιουργηθούν υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης, στο παλάτι και στους Βαυαρούς συμβούλους.

Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Προκειμένου να συγκεντρωθούν τα χρήματα για την αποπληρωμή των τόκων και κάτω από την πίεση των κυρώσεων η κυβέρνηση έλαβε μέτρα λιτότητας την άνοιξη του 1843 τα οποία όμως φάνηκε πως δεν απέδιδαν και ότι δε θα ήταν αρκετά για να συγκεντρωθεί το απαιτούμενο κεφάλαιο και έτσι τον Ιούνιο του 1843 η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά.

Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά και αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα έπρεπε να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει υπέρ των δανειστών της μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών.

Προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους αλλά και των ποσών που εισπράττονται.

Τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου ήταν τα ακόλουθα:

Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν κατά 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.
Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ένστολων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.
Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Το αποτέλεσμα των εξαιρετικά σκληρών αυτών μέτρων ήταν οι δανειστές να πάρουν, όντως, ένα μέρος των χρημάτων τους αλλά η χώρα να οδηγηθεί σε μία βαθιά και πολυετή ύφεση η οποία οδήγησε στην εξαθλίωση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, θεωρείται από πολλούς ιστορικούς μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

Του κ. Πάνου Παναγιώτου

Η Θεσσαλονίκη μπουτάρει... με Μπουτάρη!

2010-11-20T03:14:00.002+02:00

Μία εναλλακτική άποψη για το πως θα έπρεπε να είναι από δω και στο εξής τα boot screens των Windows στη συμπρωτεύουσα, τιμώντας φυσικά τον νέο Δήμαρχο:

κάντε κλικ για μεγέθυνση

Απολογισμός: Πρώτη 4ετία blah.blah!

2010-11-07T13:05:00.001+02:00

Κοίτα να δεις που το blah.blah έγινε 4 χρονών.

Λοιπόν, το μυαλό του ανθρώπου είναι περίεργο. Άλλες φορές μου φαίνεται σαν να ήταν χθες που δακτυλογραφούσα το πρώτο post, ενώ άλλες φορές νιώθω ότι ήταν πριν καμιά 15αριά χρόνια.

Και, μιας και παιδιά δεν έχω, το νιώθω σαν το δικό μου παιδάκι - όπως κάθε δημιούργημα που βγαίνει από τα χέρια μου και μεγαλώνει με πολύ χρόνο, αγάπη, μεράκι και αφοσίωση.

Το blah.blah δεν υπήρξε ποτέ ένα ματαιόδοξο ή εξόχως φιλόδοξο εγχείρημα. Αποτελούσε πάντα --και αποτελεί-- τον προσωπικό μου χώρο έκφρασης μα και έναν ανοιχτό χώρο ανταλλαγής απόψεων με όλους εσάς, φίλους ή μη.

Θεωρώντας λοιπόν πως "καλά τα πήγαμε" στην πρώτη μας τετραετία, ζητώ κι εγώ με τη σειρά μου την δική σας ψήφο εμπιστοσύνης και για την επόμενη. Γιατί το τελευταίο που μας αξίζει, είναι να επιτρέψουμε στο μυαλό μας να σταματήσει να σκέφτεται. Και το blah.blah προάγει ακριβώς το αντίθετο, με κάθε τρόπο.

Σήμερα είναι ημέρα αυτοδιοικητικών εκλογών. Μια τέτοια ημέρα γιορτής λοιπόν, ανανεώσαμε κι εμείς λίγο την παρουσία μας, φορώντας τα καλά μας και τα επίσημά μας. Τώρα πια, κινούμαστε σε σοβαροφανείς τόνους του κόκκινου και του γκρι. Καιρός ήταν να φύγει η πράσινη η μούχλα από πάνω μας!

Καλό βόλι, σήμερα.

Την Κυριακή θα πάω να ψηφίσω.

2010-11-05T03:36:00.000+02:00

Την Κυριακή θα πάμε να ψηφίσουμε για να εκλέξουμε τους νέους τοπικούς μας άρχοντες.

Κι εγώ αναρωτιέμαι: Ποιο είναι, αλήθεια, το νόημα της τοπικής αυτοδιοίκησης;

Δεν μπορεί να είναι μόνο ο ηλεκτροφωτισμός, η ύδρευση, η αποχέτευση και η αποκομιδή των απορριμμάτων. Αν ήταν έτσι, γιατί δεν τα διαχειρίζεται όλα αυτά απευθείας το κράτος;

Μήπως ως έθνος έχουμε μια μανία με την καρέκλα και το προεδριλίκι; Μήπως η αυτοδιοίκηση χρησιμοποιείται απλώς ως εφαλτήριο για την περαιτέρω ανέλιξη των φιλόδοξων πολιτικών ανδρών και γυναικών;

Ίσως, γιατί όχι; Η σύγχρονη πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, άλλωστε.

Κι όμως, πρέπει να υπάρχει κάτι παραπάνω απ’ αυτό.

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω τους τοπικούς άρχοντες να προσπαθούν να διεκδικήσουν ολοένα και περισσότερα από την κεντρική εξουσία. Άλλοτε ως νομάρχες, άλλοτε ως δήμαρχοι –κυβερνητικά στηριζόμενοι ή μη– η διεκδίκηση υπήρξε πάντοτε μόνιμη: καλύτερες συνθήκες για τον τόπο μας. Περισσότερα κονδύλια για τις τοπικές κοινωνίες.

Αυτό πρέπει να είναι λοιπόν. Η αύξηση του βιοτικού επιπέδου κάθε τόπου, πέρα από τα στεγανά της βραδυκίνητης κρατικής μηχανής. Να μπορούμε να αποφασίζουμε μόνοι μας για τον τόπο που ζούμε, πιο άμεσα, γνωρίζοντας τις εκάστοτε ανάγκες και αξιοποιώντας τις δυναμικές κάθε κοινωνίας σε κάθε περιοχή.

Ο «Καποδίστριας» υπήρξε ένα πολύ σωστό και γενναίο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, καταργώντας πρακτικά τις κοινότητες και ενδυναμώνοντας τους δήμους οργανωτικά και κυρίως οικονομικά.

Με τον «Καλλικράτη» εξελισσόμαστε ακόμη περισσότερο. Καταργούνται οι –διεφθαρμένες κατά κανόνα– νομαρχίες. Ενενήντα και πλέον αρμοδιότητες περνάνε πλέον στους δήμους.

Μακάρι τα κονδύλια να ήταν περισσότερα και να μην είχαν κουτσουρευτεί. Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά η αρχή από μόνη της είναι το ήμισυ του παντός. Ξεκινάμε με μεγαλύτερη διαφάνεια, κάνοντας ένα μεγάλο άλμα προς μια πιο καθαρή, πιο άμεση δημοκρατία.

Την Κυριακή πρέπει να έχουμε γιορτή, λοιπόν. Την γιορτή της Δημοκρατίας μας. Της άμεσης Δημοκρατίας μας. Γιατί τώρα μπορούμε να απαιτούμε περισσότερα από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Που ζουν στον ίδιο τόπο με μας. Που μοιράζονται τις κοινές μας αγωνίες και επηρεάζονται και οι ίδιοι από τις αποφάσεις τους – σίγουρα κατά πολύ περισσότερο από τους καρεκλοκένταυρους των Αθηνών.

Μπορεί, λοιπόν, να μου εξηγήσει κάποιος, γιατί όλα τα κόμματα επιμένουν να συνδέουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές με τον παλαιολιθικό μηχανισμό τους;

Γιατί επιμένουν να μας χαλάνε τη δική μας γιορτή, μπλέκοντάς τη με τις δικές τους σκοπιμότητες;

Ακούω ανθρώπους μεγάλης ηλικίας να λένε ότι θα πάνε να καταψηφίσουν το μνημόνιο. Στις εκλογές της αυτοδιοίκησης. Μα, τι σχέση έχει ο δήμαρχος με το μνημόνιο;

Ο δήμαρχος έχει σχέση με τον δρόμο που περνάει έξω απ’ το σπίτι σου, αν έχει λακούβες, αν είναι καθαρός και αν έχει φως το βράδυ. Έχει σχέση με το νερό που πίνεις και με τα λήμματα που πατάς κάθε φορά που βρέχει και φουσκώνουν τα φρεάτια. Έχει σχέση με την αστική συγκοινωνία και το κυκλοφοριακό χάος στο κέντρο της πόλης σου. Με τον παιδικό σταθμό που αφήνεις το παιδί σου και το πάρκο της γειτονιάς. Έχει σχέση με ένα σωρό από πολύ σημαντικά πράγματα που επηρεάζουν το βιοτικό σου επίπεδο σε καθημερινή βάση. Σίγουρα όμως δεν έχει καμία σχέση με το μνημόνιο και την τρόικα.

Ακούω αγανακτισμένους ανθρώπους μέσης ηλικίας να λένε ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν γιατί είναι άνεργοι. Γιατί οι δήμαρχοι κι οι σύμβουλοι τούς έταξαν δουλειά και δουλειά δεν βρήκαν. Γιατί τους πήραν στα εξάμηνα με σύμβαση και δεν τους μονιμοποίησαν.

Στην Ελλάδα, πριν από 15 χρόνια, υπήρξε ένας θαρραλέος υπουργός ονόματι Αναστάσιος Πεπονής που συνέταξε τον φερώνυμο –και γνωστό σε όλους– νόμο για τη δημιουργία του ΑΣΕΠ. Παρότι ο συγκεκριμένος νόμος συνεχίζει να έχει πολλά κενά, ασάφειες, δυσκολίες και «παραθυράκια», ήταν το πρώτο βήμα στην κατάργηση του κομματοκεντρικού κράτους. Προφανώς και όλοι μας θα θέλαμε να τρεφόμαστε μονίμως από το Δημόσιο, βολεμένοι σε θέσεις αμφίβολης χρησιμότητας, χωρίς αξιολόγηση, με παχυλούς μισθούς. Δυστυχώς όμως κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτές οι τακτικές είναι που οδήγησαν στη δημιουργία του τερατουργήματος μιας πολυέξοδης και γραφειοκρατούμενης κρατικής μηχανής. Οι δήμοι δεν μπορεί να είναι γραφεία ευρέσεως εργασίας. Αν σας έταξαν θέσεις, κακώς τους πιστέψατε. Αν θέλετε να τους τιμωρήσετε γι’ αυτό είναι δικαίωμά σας, όμως αυτό δεν θα το πετύχετε με το να μην ψηφίσετε. Θα το πετύχετε με το να μην τους ψηφίσετε, ψηφίζοντας παράλληλα αυτόν που πιστεύετε ότι σας ταιριάζει καλύτερα.

Ακούω τους νέους να λένε ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν γιατί όλοι τους έκαναν τη χώρα μπάχαλο. Κι εγώ μαζί σας είμαι. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω. Μα πιστεύω πως και η δύναμη είναι στα χέρια μας. Στη δημοκρατία που έφτιαξαν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, η μοναδική δύναμη που απέμεινε στον πολίτη είναι η ψήφος του. Και είναι μια μαγική δύναμη, αρκεί να μην την πετάξετε. Χρησιμοποιήστε τη και χρησιμοποιήστε τη σωστά.

Πάντοτε θεωρούσα ανέντιμο το χρίσμα των κομμάτων απέναντι στον κάθε υποψήφιο τοπικό άρχοντα. Ανέντιμο, γιατί αυτό το χρίσμα είναι που δίνει στα κόμματα το δικαίωμα να μετρούν τις δυνάμεις τους σε κάθε αυτοδιοικητική αναμέτρηση. Άλλο ένα κομματικό παιχνίδι, λοιπόν. Ο δήμαρχος και ο περιφερειάρχης, θέλουμε να νοιάζεται για εμάς και μόνο για εμάς. Όχι για τον κάθε πολιτικό αρχηγό που μπορεί να του τραβήξει το αυτί αύριο αν κληθεί να πάρει μια απόφαση που δεν θα συμφέρει την κεντρική εξουσία, αλλά την τοπική κοινωνία. Αν τα κόμματα θέλουν να μετρούν τις δυνάμεις τους συχνότερα, να κάνουν εθνικές εκλογές κάθε δύο χρόνια. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές όμως, είναι δική μας υπόθεση.

Ενημερωθείτε για το έργο των πολιτικών παρατάξεων της περιοχής σας. Αξιολογήστε το. Συγκρίνετε τις προγραμματικές τους δηλώσεις και αντιπαραθέστε αυτά που έταξαν πριν με αυτά που έκαναν μετά.

Η αποχή δεν είναι λύση, ούτε το λευκό, ούτε το άκυρο.

Πρακτικό παράδειγμα: Φανταστείτε ότι είμαστε δέκα άνθρωποι και αποφασίζουν να ψηφίσουν μόνον οι τρεις. Οι δύο ας θεωρήσουμε ότι ψηφίζουν από έναν διαφορετικό υποψήφιο και ο τρίτος ψηφίζει λευκό ή άκυρο. Οι δύο υποψήφιοι θα μοιραστούν έτσι το 50% των ψήφων μόνο από το 20% του εκλογικού σώματος! Ο τρίτος που ψήφισε λευκό/άκυρο, θεωρείται πρακτικά ότι δεν ψήφισε καν. Μαζί με τους άλλους επτά που δεν πήγαν κι αυτοί να ψηφίσουν, θα μπορούσαν να είχαν εκλέξει έναν πολύ καλύτερο υποψήφιο, διαμορφώνοντας τελείως διαφορετικά τις τύχες όλων μας.

Ξεχάστε λοιπόν τα ψευτοδιλήμματα με το μνημόνιο και την οικονομική κρίση. Ξεχάστε τις εξαρτήσεις, τις φιλίες, τις σκοπιμότητες και τα κόμματα. Ανασκουμπωθείτε και μη δηλώνετε παραίτηση από το δικαίωμά σας σε μια καλύτερη καθημερινότητα. Πίσω από το παραβάν είστε ο απόλυτος κυρίαρχος – δεν σας ελέγχει κανείς. Ψηφίστε υπεύθυνα για το μέλλον του τόπου σας. Το μέλλον το δικό σας και των παιδιών σας.

Είστε οι μόνοι υπεύθυνοι γι’ αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει αύριο. Και, ναι, μπορούμε να κάνουμε αυτό το αύριο πολύ καλύτερο για όλους μας, αρκεί να ξέρουμε τι και γιατί ψηφίζουμε.

Apolitique génération: Η φυγή των γενναίων

2010-10-20T21:19:00.003+03:00

Πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές.

Μόλις χθες, με αφορμή τα όσα παρατηρώ στον δρόμο ή στα social networks από τους υποψηφίους δημάρχους και συμβούλους τους, δημοσίευσα στο Facebook το παρακάτω σχόλιο:

Κρίνοντας από το IQ των υποψηφίων που είδα τις τελευταίες ημέρες (ένας εκ των οποίων μου μιλούσε μεθυσμένος), δεν μου κάνει εντύπωση που ελάχιστοι νοήμονες άνθρωποι έμειναν να ασχολούνται πλέον με την πολιτική. Μέχρι να διαβρωθούν κι αυτοί...

Το σχόλιο αυτό έγινε η αφορμή μιας μακράς συζήτησης μέσω Facebook και Twitter με φίλους που άλλοι συμφωνούσαν και άλλοι διαφωνούσαν με τη διατύπωσή μου. Μία παιδική μου φίλη, εξέχουσα και καλή πολιτικός σήμερα, θέλησε να μάθει περισσότερα για την αιτία της άποψής μου αυτής, καταλήγοντας να επεκτείνουμε την όλη συζήτηση, ανταλλάσσοντας μερικά emails.

Σήμερα, παρακολούθησα μέσω Twitter την παρέμβαση του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, όπου ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, έδωσαν τον λόγο σε εκατό νέους και καινοτόμους επιχειρηματίες να αναπτύξουν τις θέσεις και τις απόψεις τους σχετικά με την καινοτομία στις σύγχρονες αγορές (#younginnovGR στο Twitter, καθώς και στο YouTube, εισήγηση και δευτερολογία).

Από όλες αυτές τις πληροφορίες που γεννήθηκαν τις δύο τελευταίες ημέρες λοιπόν, αποφάσισα να σταχυολογήσω μερικά σημεία και να τα μοιραστώ εδώ μαζί σας, προσπαθώντας να δείξω το γιατί οι νέοι είναι τόσο απεχθείς με το πολιτικό σύστημα μα, κατ’ επέκταση, και με το ίδιο το μεταπολιτευτικό κοινωνικό σύστημα όπως αυτό κατέληξε να εκφράζεται πλέον στη χώρα μας.

Κάποιοι μάς χαρακτήρισαν (υποτιμητικά μα ρεαλιστικά) γενιά των 700 ευρώ. Κι αυτή η γενιά πρόλαβε να ζήσει μέσα σε μόλις δυο-τρία χρόνια τη δική της υποτίμηση, μετονομαζόμενη σε γενιά των 592 ευρώ. Μα ούτε κι αυτό είναι αληθές. Γιατί οι περισσότεροι αυτής της γενιάς ΑΝ δουλεύουν, δουλεύουν για πολύ λιγότερα, πολύ περισσότερο, ανασφάλιστοι, όμηροι και φοβισμένοι.

Κανένας νέος δεν τολμά πια να ξεκινήσει μια δική του επιχείρηση. Κανένας γονιός δεν τολμά να σπρώξει το παιδί του προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποτε το στερεότυπο ήταν οι γονείς να θέλουν να παντρέψουν τα παιδιά τους για να «αποκατασταθούν». Τώρα η προτεραιότητα είναι να τα διορίσουν. Όλα. Οπουδήποτε. Οπωσδήποτε.

Τα πανεπιστήμια κατέληξαν να θρέφουν κακούς καθηγητές και κακούς φοιτητές. Χωρίς εφόδια, χωρίς στόχευση, πλήρως ασύνδετοι με την κοινωνική παραγωγική αλυσίδα. Όλοι νοιάζονται μόνο για το πώς θα μπουν, όχι όμως και για το πώς θα βγουν από εκεί μέσα. Ένας φίλος μου «αγοράζει προϋπηρεσία», πληρώνοντας 1.000 ευρώ μαύρα σε λογιστικό γραφείο για να μάθει όσα δεν έμαθε στο ΤΕΙ. Κι αυτό, για να μπορεί να δουλέψει αύριο ως «βοηθός λογιστή», υπαμειβόμενος πρακτικά για να κάνει τη δουλειά ενός λογιστή.

Τολμούν μόνον οι θαρραλέοι. Που καταντούν γραφικοί, όταν βλέπουν ότι το κράτος τους υφαρπάζει φορολογικά το 40%, κόβοντάς τους την όρεξη να κοπιάσουν για να κερδίσουν περισσότερα.

Τολμούν και οι έξυπνοι. Που καταλήγουν να παρανομούν για να καταφέρουν να επιβιώσουν, κυνηγημένοι από το ΙΚΑ και το ΣΔΟΕ.

Φτάσαμε στο σημείο να μην παράγουμε τίποτα. Έχω γράψει πολλές φορές ότι οι επιδοτήσεις διέλυσαν την αγροτική παραγωγή. Ρώτησαν έναν Ολλανδό αν παίρνει αγροτική επιδότηση: «Καμιά φορά ναι, αλλά δεν μας νοιάζει. Είναι μόλις το 2% του τζίρου μας». Γιατί; Γιατί υπάρχει υγιής αγορά στην Ολλανδία, με σύγχρονα δημοπρατήρια όπου η αξία των προϊόντων εκτιμάται καθημερινά από τους τελικούς χονδρέμπορους, χωρίς απαρχαιωμένους συνεταιρισμούς, καρτέλ και κουμπάρους.

Βλέπω παλιές διαφημίσεις στο YouTube και θυμάμαι ένα σωρό ελληνικά προϊόντα από τα παιδικά μου χρόνια. Δεν υπάρχουν πια. Λένε ότι το ακριβό εργατικό χέρι ανεβάζει το κόστος – φέρνοντας ως παράδειγμα τις εταιρίες φασόν που έφυγαν στη Βουλγαρία. Οι υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Γερμανία, έχουν φτηνό εργατικό χέρι; Φτηνότερο από το δικό μας; Πώς καταφέρνουν να καινοτομούν, να παράγουν και να εξάγουν ένα σωρό προϊόντα;

Δεν περιμένω να ξεκινήσουμε αύριο να φτιάχνουμε αυτοκίνητα. Μα δεν είμαστε ικανοί να παράγουμε ούτε καν τα λάδια ή τα λάστιχα γι’ αυτά. Σας φαίνεται απίθανο;

Η δύναμη είναι (και πρέπει να είναι) μόνο στη νεολαία. Επί 35 χρόνια βιώνουμε την κακοποίηση και την πλήρη διάλυση του κράτους, πληρώνοντας τα λάθη των γονιών μας. Αυτών των γονιών που έμαθαν να ξεπουλιούνται , να διαφθείρονται και να διαπλέκονται, διεκδικώντας το δικό τους δικαίωμα σ' ένα απατηλό και δανεικό όνειρο. Ο Πάγκαλος έλεγε αλήθεια με τη γνωστή φράση «μαζί τα φάγαμε». Μόνο που η αλήθεια αυτή ήταν μισή. Ναι, μαζί τα φάγαμε γιατί εσείς μας τα ταΐσατε για να συντηρήσετε το πελατειακό σας κράτος, πανικοβλημένοι σε κάθε προεκλογική αναμέτρηση.

Μεγαλώσαμε σε ένα κράτος δίχως συνέχεια. Καμένη γη παρελάμβαναν όλοι και καμένη γη παρέδιδαν. Και ήρθε όλο αυτό το κάρβουνο στη δικιά μας γενιά να φράξει τώρα και την τελευταία ελεύθερη κυψελίδα στους πνεύμονές μας.

Ποιο νομίζετε ότι είναι το μοντέλο ανάπτυξης που έχει ανάγκη ο τόπος; Μπορώ να το συνοψίσω πολύ απλά σε τρεις μόλις άξονες.

Φορολογία στο 10% για όλες τις επιχειρήσεις (κατά το επιτυχημένο Κυπριακό μοντέλο), ώστε να ελαχιστοποιηθεί η φοροδιαφυγή, να ανοίξει η αγορά και να περιοριστεί η εκροή κεφαλαίων προς το εξωτερικό.
Εξάλειψη της γραφειοκρατίας, δίνοντας τη δυνατότητα για τη σύσταση νέας εταιρίας απλά, μέσω διαδικτύου μέσα σε 10 λεπτά (κατά το επιτυχημένο Αμερικάνικο μοντέλο), καταργώντας παράλληλα τις θεωρήσεις βιβλίων και υιοθετώντας το σύστημα της online έκδοσης αποδείξεων και τιμολογίων.
Σύσταση ενός κρατικού φορέα διαχείρισης entrepreneurs και venture capitals, άρρηκτα συνδεδεμένου με την πανεπιστημιακή κοινότητα, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τα φωτεινότερα μυαλά που διαθέτει η χώρα στο marketing. Με απλά λόγια: μην δίνετε επιδοτήσεις τύπου ΕΣΠΑ απλώς και μόνο για να στηρίξετε τις παραδοσιακές πεθαμένες επιχειρήσεις. Αλλά:

Ασχοληθείτε με τις παραδοσιακές επιχειρήσεις προκειμένου να τις βοηθήσετε να γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Όχι μαζικά. Μία μία, ξεχωριστά, μελετώντας τον φάκελό τους και αναλαμβάνοντας αυτές με τις υψηλότερες πιθανότητες εξυγίανσης. Πολλές θα μπορούσαν να γίνουν πιο ανταγωνιστικές μόνο με τη σωστή καθοδήγηση (εξοικονόμηση πόρων, εκσυγχρονισμός, διαφήμιση, άνοιγμα σε νέες αγορές), χωρίς καν να λάβουν επιδότηση γι’ αυτό.
Στηρίξτε οικονομικά τις νέες επιχειρήσεις που είναι διατεθειμένες να παράγουν όσα έχει ανάγκη η χώρα για να εκμηδενίσουμε τις εισαγωγές (αγροτική παραγωγή, εργαλεία, υπηρεσίες, μηχανήματα, αναλώσιμα, λογισμικό, κ.λπ.).
Στηρίξτε οικονομικά τις νέες startups που έχουν καινοτόμες (και σχετικά εύκολα υλοποιήσιμες) ιδέες, με σκοπό την εξαγωγή των ελληνικών προϊόντων και την εισροή συναλλάγματος. Το “Invest in Greece” του Υπουργείου Οικονομικών, μπορεί να βοηθήσει θαυμάσια προς αυτή την κατεύθυνση, γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι κάνουν ήδη εξαιρετική δουλειά.

Τόνισα ότι αυτός ο κρατικός φορέας διαχείρισης των venture capitals, θα πρέπει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος και με την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτό όμως, θα πρέπει να συμβεί αφού πρώτα εξυγιανθεί η κατάσταση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση – και εδώ φέρει μεγάλη ευθύνη και το Υπουργείο Παιδείας.

Όλη η συζήτηση που γίνεται 35 χρόνια στα πανεπιστήμια της χώρας, εξαντλείται σε τρία βασικά ζητήματα: ποιος θα καταργήσει ή όχι το άσυλο, ποιος θα δώσει το 5% του ΑΕΠ στην Παιδεία και ποια παράταξη κερδίζει κάθε φορά τις εκλογές. Ειδικά σε αυτό το τελευταίο, οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί κλείνουν το μάτι με νόημα στους φοιτητές, παρακινώντας τους να αυξήσουν την κομματική τους δύναμη και επιρροή με κάθε τρόπο.

Κοινώς, μπούρδες.

Για το άσυλο έχω εκφραστεί και παλιότερα, αποτελεί τη μεγαλύτερη ανοησία όλων των εποχών που υποθάλπει το έγκλημα σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία. Άλλωστε, στην ακραία περίπτωση της κατάλυσης μιας δημοκρατίας, κανείς δικτάτορας δε νομίζω να τρομάξει από έναν δημοκρατικό νόμο και δη και αυτόν του ασύλου.

Για το 5%, τρέμω στη σκέψη ότι τα πανεπιστήμια μπορεί να πριμοδοτηθούν αύριο αφειδώς, χωρίς να έχουμε ασχοληθεί πρώτα με την εξυγίανσή τους. Και τι σημαίνει εξυγίανση; Να καταργήσουμε τις σχολές χωρίς ζήτηση, να δημιουργήσουμε νέες, καινοτόμες που να έχουν άμεση σχέση με τον παραγωγικό άξονα της χώρας, να συμμαζέψουμε τους κακούς και ανεξέλεγκτους καθηγητές και να σταματήσουμε να δημιουργούμε φοιτητές με ελλιπείς ή καθόλου γνώσεις που μένουν στο τέλος με το… χαρτί στο χέρι. Ο πανεπιστημιακός τίτλος σπουδών πρέπει να γίνει άμεσα ένας σπουδαίος τίτλος τιμής και όχι ένας απαξιωτικός τίτλος ντροπής.

Τέλος, έχουμε τους κομματικούς μηχανισμούς. Αυτό το καρκίνωμα της Δημοκρατίας μας, αυτή τη σάπια και νοσηρή κατάσταση που μαθαίνει από την αρχή στους νέους της χώρας να συναλλάσσονται, να «ντιλάρουν» και να εξαρτώνται από τα κέντρα της εξουσίας. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό το τι κάνουν οι παρατάξεις στα πανεπιστήμια: δελεάζουν τους φοιτητές από ταξίδια και πάρτι, μέχρι το πέρασμα των μαθημάτων από τους «συμβατούς» καθηγητές που ελέγχουν ή ακόμα και δουλειά εντός ή εκτός πανεπιστημίου. Όσοι από τους νεολαίους αυτούς «τσιμπήσουν», προαλείφονται αργότερα για τις κομματικές νεολαίες με απώτερο σκοπό το κόμμα και, για κάποιους, το κοινοβούλιο. Το σύστημα είναι τεράστιο και τους χωράει όλους.

Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει για να αποδείξει τη δημοκρατικότητα και την αναγκαιότητα των κομματικών παρατάξεων στην εκπαίδευση. Εγώ θα πω μόνον τούτο: Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι η κιβωτός της ελεύθερης σκέψης. Κρατήστε τα λοιπόν ελεύθερα, χωρίς καλούπια εξαρτήσεων. Αφήστε τους νέους να αποφασίσουν αν επιθυμούν την ενασχόληση με αυτή την πολιτική ή επιθυμούν να φτιάξουν ένα νέο "σύστημα" κατά τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Αφήστε τους να έχουν την πλήρη ευθύνη για τη ζωή που θα ζήσουν και που θα παραδώσουν στα δικά τους παιδιά.

Η γενιά που δεν «ψήνεται» να ντιλάρει, είναι η μόνη ελπίδα της χώρας. Όμως μην τους περιμένετε να ψηφίσουν σ’ αυτές τις εκλογές. Θα πρέπει, αναγκαστικά, να βολευτείτε με τους άλλους, που δήλωσαν υποταγή, όπως πιθανότατα έκαναν κι οι γονείς τους.

Μην υποτιμάτε την apolitique génération που εσείς οι ίδιοι δημιουργήσατε. Χρησιμοποιήστε τη όσο είναι καιρός, γιατί το κύμα φυγής έχει γιγαντωθεί. Δώστε τους λόγο να μείνουν και να δουλέψουν στη χώρα που αγαπούν. Στη χώρα τους.

Λεφτά... υπάρχουν (;)

2010-10-08T17:17:00.004+03:00

κλικ για μεγέθυνση

Γιατί θέλω να γίνω δήμαρχος

2010-09-09T15:11:00.000+03:00

Αντιγράφω το άρθρο του κ. Τάσου Αβραντίνη, στο οποίο, πολύ μεστά και εύγλωττα ομολογουμένως, περιγράφει το "γιατί" θέλει να γίνει Δήμαρχος Αθηναίων.

Άσχετα από τον συγκεκριμένο υποψήφιο και τον συγκεκριμένο δήμο όμως, θεωρώ ότι στο εν λόγω άρθρο αποτυπώνονται τα "θέλω" του κάθε δημότη σε όλη την Ελλάδα, μαζί με τις μεγαλύτερες παραδοσιακές αδυναμίες των τοπικών αρχόντων. Επομένως, δε μπορώ παρά να χαρακτηρίσω το παρακάτω άρθρο ως ένα είδος "εγχειριδίου" προς κάθε τίμιο υποψήφιο αλλά και κάθε συνειδητοποιημένο ψηφοφόρο.

Διαβάστε το, αξίζει.

Ξεκινώ κάθε πρωί να πάω στο γραφείο. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζω στο δρόμο είναι παρατημένες σακούλες σκουπιδιών λίγα μόλις μέτρα από τον κάδο απόρριψης. Συχνά στο πεζοδρόμιο, έξω από την πόρτα γειτονικής πολυκατοικίας, κάποιος ένοικος έχει «ακουμπήσει» την παλιά του τηλεόραση ή κάποια άλλη ηλεκτρική συσκευή χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθεί για την παραλαβή της με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου. Όλοι γνωρίζουν καλά ότι μολονότι είναι πολύ αυστηρός ο κανονισμός καθαριότητας του Δήμου σχεδόν ποτέ δεν επιβάλλονται πρόστιμα στους δημότες που τον παραβιάζουν. Κι όχι μόνο τώρα που έχουμε προεκλογική περίοδο, αλλά όλο τον καιρό – δεν αρέσει, βλέπετε, στη δημοτική αρχή να έρχεται σε προστριβές με τους δημότες-ψηφοφόρους της.

Πρέπει επίσης να προσέξω γιατί ο πεζόδρομος μπροστά από το σπίτι μου που το απόγευμα θα παίζουν μπάλα τα παιδιά της γειτονιάς είναι γεμάτος από περιττώματα σκύλων. Κάποιοι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες δεν τα μάζεψαν. Αλλά κι ο Δήμος Αθηναίων δεν έχει τοποθετήσει τα ειδικά σκάμματα με χώμα ή άμμο για τις ανάγκες των σκύλων και των γάτων, που έγιναν πολυπληθείς.

Προχωρώ προς το αυτοκίνητό μου. Αναγκαστικά, αφού με τα μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό με μετεπιβίβαση στο Σύνταγμα και μετά στη Συγγρού το λεωφορείο, με τις αναμονές στις στάσεις) θα κάνω 50 λεπτά, και όταν βρέχει περισσότερο. Φτάνω στο αυτοκίνητο. Το αριστερό του καθρεφτάκι σπασμένο. Για την ακρίβεια, ξεχαρβαλωμένο στη στήριξή του. Κάποιο όχημα πέρασε τη νύχτα σύρριζα και το κοπάνησε, χωρίς βέβαια ο οδηγός ν’ αφήσει τα στοιχεία του. Έρμαιο του κάθε ασυνείδητου το αυτοκίνητό μου, αφού στην Αθήνα δεν προβλέφθηκαν γκαράζ στις πολυκατοικίες ή πολλά από εκείνα που δημιουργήθηκαν μετατράπηκαν παράνομα σε καταστήματα, αποθήκες ή διαμερίσματα. Τον νόμο για τα γκαράζ του Μάνου τον πήρε το λαϊκίστικο ποτάμι. Χωρίς το καθρεφτάκι του οδηγού, το οδήγημα είναι επικίνδυνο. Δεν σκέφτομαι τόσο τα λεφτά που θα δώσω, όσο τις χαμένες ώρες στο συνεργείο.

Βάζω μπρος και φεύγω. Σταματώ τελευταία στιγμή στο φανάρι που δεν φαίνεται αν είναι πράσινο ή κόκκινο, γιατί ακριβώς στη διάβαση των πεζών έχει παρκάρει ένα φορτηγό που ξεφορτώνει εμπορεύματα για το σούπερ μάρκετ λίγο παρακάτω. Από την άλλη μεριά η διάβαση είναι κλειστή από ένα σπορ αυτοκίνητο σκαρφαλωμένο στο πεζοδρόμιο. Κάποια μαμά με το παιδί στο καροτσάκι, αγχωμένη, μη έχοντας άλλη επιλογή κατεβαίνει βιαστικά στο οδόστρωμα.

Προχωρώ κι αντιλαμβάνομαι ότι έκανα μεγάλο λάθος να πάρω το αυτοκίνητό μου. Η Σταδίου είναι κλειστή. Την έκλεισαν 50 διαδηλωτές όλοι κι όλοι. Δεν διακρίνω τα συνθήματα μέσα από τις φωνές και τις ντουντούκες, αλλά παρατηρώ ότι είναι με επιμέλεια ακροβολισμένοι πίσω από τεράστια πανό σύμφωνα με τις οδηγίες που έχουν λάβει κατά τη διάρκεια της «επαναστατικής» τους εκπαίδευσης: πώς να δείχνουμε δεκαπλάσιοι απ’ όσοι είμαστε («αραία-αραία, να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα»). Έχω το χρόνο να παρατηρήσω επίσης τους αστυνομικούς που προστατεύουν τους διαδηλωτές και εμποδίζουν εμένα. Θα μπορούσαν άνετα να τους περιορίσουν στα πεζοδρόμια ή σε μια λωρίδα του οδοστρώματος, ώστε να περάσουμε. Όμως όχι. Ούτε η αστυνομία ενδιαφέρεται για την παρακώλυση της δουλειάς μας, την ελευθερία της μετακίνησής μας ή τον τζίρο των καταστημάτων της οδού Σταδίου. Τη βολή τους ψάχνουν όλοι. Καθένας σε βάρος των άλλων.

Ενώ βρίσκομαι εγκλωβισμένος μου τηλεφωνεί η γυναίκα μου ότι κάτι της έτυχε και πρέπει να πάω στο γραφείο της να τη βοηθήσω. Καταφέρνω να στρίψω και σε λίγο βρίσκομαι στη Σόλωνος, στο ύψος της Βουκουρεστίου. Ξοδεύω άλλα είκοσι λεπτά ψάχνοντας μάταια για θέση να σταθμεύσω. Υποτίθεται ότι το παρκάρισμα στις θέσεις ελεγχόμενης στάθμευσης επιτρέπεται για λίγες μόνον ώρες, ώστε να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες του Κέντρου που θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και να φύγουν. Όμως βλέπω αυτοκίνητα στην ίδια ακριβώς θέση που τα είδα και χθες το απόγευμα όταν ήρθα να την πάρω. Χωρίς να έχουν πληρώσει, εννοείται. Ποντάρουν –και ορθώς– στην αμέλεια της δημοτικής αστυνομίας.

Βρίσκω τελικά θέση σ’ ένα ιδιωτικό γκαράζ που κοστίζει δεκατέσσερα ευρώ η ώρα.

Bγαίνω πεζός από το γκαράζ. Αν νομίζετε πως περπατώ στα διαπλατυσμένα πεζοδρόμια, έχετε γελαστεί. Δεν διαπλατύνθηκαν για τους πεζούς αλλά για τα… τραπεζοκαθίσματα. Μια καφετέρια αριστερά τα έχει καταστήσει αδιάβατα, τοποθετώντας «τραπεζάκια έξω». Η καφετέρια έχει βάλει και ζαρντινιέρες στο κράσπεδο του πεζοδρομίου για να περιχαρακώσει την «ιδιοκτησία» της. Αν τουλάχιστον πλήρωναν ενοίκιο στο Δήμο… Έτσι λοιπόν, συνωστιζόμενος στο στενάδι, με το επόμενο αυτοκίνητο ανεβασμένο στο πεζοδρόμιο, καταφέρνω να φτάσω στον πεζόδρομο, όπου περπατώ σε μια στενή λωρίδα πλάτους μετά βίας ενάμιση μέτρου, γιατί κι εκεί είναι αραδιασμένα τραπεζοκαθίσματα δεξιά κι αριστερά. Ο μονότονος και εκκωφαντικός «νεανικός» ήχος της καφετέριας, που θεωρεί ότι έτσι γίνεται ελκυστικότερη, ανταγωνίζεται εκείνον των μοτοσικλετών, που έχουν αφαιρέσει τον σιγαστήρα από την εξάτμισή τους. Δολιχοδρομώ μαζί τους ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, στα «τραπεζάκια έξω» και σε κάτι ζαρντινιέρες που έχουν προβλεφθεί για να στολίζεται ο πεζόδρομος. Οι ζαρντινιέρες είναι γεμάτες πεταμένα αποτσίγαρα, χαρτιά, κυρίως περιτυλίγματα από σουβλάκια.

Ξαναβγαίνω στο δρόμο, τον διασχίζω, αφού πρώτα περάσουν όλα τα αυτοκίνητα (στην Ελλάδα τα αυτοκίνητα έχουν προτεραιότητα). Σκοντάφτω όμως στην προσπέλαση στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μια σειρά παρκαρισμένων αυτοκινήτων στην άκρη του δρόμου είναι τόσο κοντά το ένα με το άλλο –σχεδόν ακουμπούν– ώστε δεν χωράει πεζός ανάμεσά τους. Ακουμπώ σε ένα από αυτά για να δρασκελίσω («σαλτάρισμα» λέγεται) κι αυτό αρχίζει έναν διαβολεμένο συριγμό. Κακότεχνος συναγερμός.

Δεν ξέρω πόσο έχει νόημα να συνεχίσω, αλλά τα περιστατικά που σας διηγήθηκα είναι αληθινά μέχρι κεραίας. Ανεπαισθήτως, η πόλη Αθήνα έχει μεταβληθεί σε κόλαση για τους κατοίκους. Καμιά δημοτική αρχή δεν έκανε τον κόπο, όχι να επιληφθεί, αλλά τουλάχιστον να εντοπίσει τα αίσχη. Για να μην κάθομαι, όμως, στη γωνία να πετροβολώ ανεύθυνα όλες τις δημοτικές αρχές, αποφάσισα, μαζί με άλλους, να δράσω σαν υπεύθυνος πολίτης. Κατεβαίνω για Δήμαρχος. Και εύχομαι καλή ψήφο σε όλες και όλους στις 7 του Νοέμβρη.

Η θρέψη

2010-09-08T12:27:00.004+03:00

Ένα εξαιρετικό και συγκινητικό κείμενο του Ηλία Μαμαλάκη, μας θυμίζει πόσο πολύ απέχουμε όλοι μας από την ουσία σε καθημερινή βάση. Προς γνώσην και συμμόρφωσην λοιπόν.

Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.

Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.

Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.
Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:

- αυτό είναι θρεπτικό
- αυτό είναι δυσκοίλιο
- αυτό είναι ευστόμαχο

Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.

Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.

Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.

Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.

Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα;

Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.

Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.

Ο κόκκινος Τόνι

2010-09-08T12:04:00.002+03:00

"Αν το αποτέλεσμα είναι τέτοιο που το ΠΑΣΟΚ μπορεί να το παρουσιάσει ως 'νίκη' του, τότε θα λυθούν τα χέρια του να κάνει πολύ χειρότερα".

Αντώνης Σαμαράς - συνέντευξη στο "Έθνος".

Αναλόγως τι συμφέρει ρε Αντώνη.

Άλλες φορές η τοπική αυτοδιοίκηση δαιμονοποιείται για τη συνύφανσή της με τους κομματικούς μηχανισμούς. Άλλες φορές πάλι, κατά τα αριστερά δόγματα συνηθέστερα, η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει οπωσδήποτε να περνάει μήνυμα στην κεντρική εξουσία σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Βέβαια, το αν αυτό το μήνυμα συμφέρει τις τοπικές κοινωνίες με τις αναγκαστικές επιλογές προσώπων που καλούνται να κάνουν ή με τους μονοδρόμους των κομματικών μηχανισμών που υποχρεούνται να βαδίσουν δογματικά, είναι παντελώς άσχετο. Αρκεί να εκπληρωθούν οι επιταγές των κεντρικών κομμάτων.

Πώς θα μεταφραστεί το διακύβευμα των εκλογών. Από εκεί και κάτω, αν τυραννιέστε εσείς από τον εκάστοτε τοπικό άρχοντα για 4 χρόνια, λίγο μας κόφτει.

Κρίμα ρε Αντώνη που, ακόμη δεν σε είδαμε, άρχισες να αντιπολιτεύεσαι κι εσύ σαν την Παπαρήγα. Κρίμα.

Το μη-περαιτέρω

2010-08-23T00:59:00.002+03:00

Μέχρι πριν από έναν χρόνο, ακούγαμε να λένε ότι η ανεργία μαστίζει τους νέους.

Αυτό ήταν ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, μιας και με τα κεσάτια στην αγορά κανείς δεν προσλάμβανε νέο προσωπικό ¬– πέραν των απολύτων αναγκαίων.

Για την ακρίβεια είμαι πεπεισμένος ότι, με τα δεινά που μαστίζουν την αγορά τα τελευταία 15 χρόνια, πολλοί επιχειρηματίες παρακαλούσαν να παραιτηθούν οι υπάλληλοί τους ή να βγουν στη σύνταξη.

Κι’ αυτό, μόνο αν δεν ήταν φθηνότερο το να τους απολύσουν αυτοστιγμής

Η κατάσταση σήμερα έχει αλλάξει δραματικά.

Για άλλη μια φορά, δηλαδή.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, μόνο τον Ιούνιο απολύθηκαν 29.000 εργαζόμενοι, με την ανεργία να πλήττει πλέον περισσότερους από 600.000 Έλληνες.

Οι νέοι στερούνται απλώς τα όνειρά τους. Αυτά που δεν θα ζήσουν ποτέ.
Οι μεγαλύτεροι στερούνται την αξιοπρέπειά τους. Γκρεμίζοντας όσα ξεκίνησαν να χτίζουν.

Χαίρομαι που βλέπω συνεχώς στα ΜΜΕ να γίνονται έφοδοι από το ΥΠΕΕ, να πιάνονται φοροφυγάδες μεγαλογιατροί, να επιβάλλεται ΦΠΑ στις ευγενείς τάξεις, να αποκαλύπτονται off-shore με σκάφη και ακίνητα.

Μόνο που δεν ξέρω τι απ’ όλα αυτά να πιστέψω.

Ονόματα δεν δημοσιοποιούνται – υπάρχει το γνωστό «τεκμήριον της αθωότητας».

Κατανοητό.

Θα προτιμούσα όμως κατά την όψιμη ηλεκτρονική διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, να υπήρχε και μια τόση δα σελιδούλα στο internet με έναν απλό πίνακα: Πόσα εισπράξαμε από τα πρόστιμα του ΥΠΕΕ και από ποιους. Αφού τελεσιδικήσουν οι αποφάσεις, δεν βιάζομαι.

Να ξέρουμε και τι μας γίνεται.

Ποιος κάνει καλά τη δουλειά του.

Εδώ 1.000.000 ευρώ μας κόστισε το site της Βουλής – δε νομίζω αυτό να είναι και μεγάλος κόπος, ε;

Πρέπει, επιτέλους, να γίνει κατανοητό στον κόσμο το γιατί κάνει θυσίες.

Γιατί ο μέσος μισθός στις ΔΕΚΟ είναι 6.000 ευρώ, όταν στον ιδιωτικό τομέα είναι με το ζόρι το εν δέκατο;

Γιατί όσοι κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα, κρυμμένοι πίσω από τις δερμάτινες πολυθρόνες των υπερπολυτελών γραφείων τους, δεν τιμωρήθηκαν ποτέ;

Και κυρίως:

Γιατί αυτό το τρένο της ανάπτυξης αργεί τόσο πολύ να σφυρίξει;

Προσωπική σημείωση: Ε, τρένο είναι. Σε έναν διαλυμένο ΟΣΕ, τι καλύτερο να περιμένεις;

Μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες και συνταξιούχοι είναι σε πλήρη απόγνωση.

Οι τράπεζες ξέχασαν τα «πες-με-όπως-θες δάνεια» (διακοποδάνεια, φοιτητοδάνεια, κ.α.) και έχουν κλείσει τις στρόφιγγες. Και όταν οι τράπεζες σταματούν να προσφέρουν στην οικονομία, τότε κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Και σίγουρα δεν πρέπει να ονομάζονται «τράπεζες».

Ο κόσμος στενάζει.

Μαγαζιά κλείνουν κάθε μέρα παντού. Πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα από ποτέ.

Στη Δικαιοσύνη δεν λογοδότησε ποτέ κανείς.

Όχι επί της ουσίας, δηλαδή.

Αμέτρητα πορίσματα από τις αμέτρητες επιτροπές της Βουλής, ο καθένας για να καλύψει τους δικούς του. Αμέτρητα και τα έξοδα της κάθε εξεταστικής. Πάλι από την τσέπη μας. Για τις κάμερες.
Για τα δελτία τύπου. Για το τίποτα.

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Έτσι έλεγε η γιαγιά μου.

Δεν θέλω να είμαι άδικος. Έχω ξαναγράψει πολλάκις, ότι η Ελλάδα πληρώνει τις αμαρτίες του μεταπολιτευτικού παρελθόντος της. Όλων των πολιτικών παρατάξεων, και όλου του συστήματος που «βόλευε» τόσα χρόνια όλους μας.

Η κλεψύδρα όμως άδειασε και τους τελευταίους κόκκους της.

Η Κυβέρνηση πρέπει να νοιάζεται όχι μόνο να τηρήσει τα του μνημονίου – αλλά και να κρατήσει ακέραιη την κοινωνική συνοχή.

Η ανάπτυξη πρέπει να ξεκινήσει.

Τώρα. Για την ακρίβεια, χθες.

Οι τράπεζες πρέπει να ρίξουν χρήμα στην αγορά με πολύ ευνοϊκούς όρους. Άλλωστε, στηρίχτηκαν αντίστοιχα κι αυτές όταν είχαν ανάγκη με μπόλικο δημόσιο χρήμα. Δικό μας χρήμα. Τώρα ήρθε η ώρα να στηρίξουν με τη σειρά τους αυτούς που τις τάιζαν τόσα χρόνια. Αυτούς που έχασαν τις περιουσίες τους ή μπήκαν φυλακή για μια ακάλυπτη επιταγή. Αυτούς που πλήρωναν τις κάρτες τους με 22% τοκογλυφικό επιτόκιο.

Το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί. Οι μισθοί να εξορθολογιστούν. Το ενιαίο μισθολόγιο, ακόμα φτιάχνεται… Μάλλον μετράνε χειροκίνητα τα της απογραφής ακόμη.

Οι παθογόνες ΔΕΚΟ (βλ. ΟΣΕ) πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Δεν είναι δυνατόν ο μοναδικός φορέας σιδηροδρόμων στην Ελλάδα να είναι ζημιογόνος. Μη ρωτάτε γιατί. Απλά δεν γίνεται. Που ακούστηκε μονοπώλιο να είναι ζημιογόνο; Επομένως, κάποιος τον έκανε έτσι. Βρείτε τον και ανασκολοπίστε τον. Γιατί η Δικαιοσύνη θυμάται να λειτουργήσει μόνο στα κατώτερα κλιμάκια;

Κι ο «Καλλικράτης» είναι στοίχημα. Και μάλιστα μεγάλο. Γιατί αν οι νέοι δήμοι δεν καταφέρουν να συνδέσουν τη γένεσή τους με την ανάπτυξη και τα μεγάλα έργα, θα καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα. Έργα που θα δώσουν χρήμα στις τοπικές κοινωνίες, δουλειά στον κόσμο, και θα περιορίσουν τα έξοδα. Η Κυβέρνηση οφείλει να τους στηρίξει έμπρακτα. Πολύ έμπρακτα.

Ή τώρα, ή ποτέ.

Το ξέρετε ότι θα είμαστε αμείλικτοι.

Όλοι μας.

Το DNA του Έλληνα

2010-06-25T21:39:00.006+03:00

Διαβάζω σε άρθρο του Θανάση Καρτερού στην εφημερίδα «Αυγή» της 24ης Ιουνίου 2010:

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν λοιπόν. Η απεργία είναι δικαίωμα, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν και κυρίως τα αφεντικά και την κυβέρνηση. Επίσης να μην κριθεί παράνομη και καταχρηστική. Επίσης να μην περιφρουρείται. Επίσης να συμφωνούν μ’ αυτή τουλάχιστον κάνα δυο μεγάλα ΜΜΕ. Και τελικώς αρκεί να μην ασκείται…

Κι εγώ που, μάταια, νόμιζα πως ο πλούτος της ελληνικής γλώσσης ήτο ικανός να αποτυπώσει λεκτικώς τα πάντα…

Φευ!

Για ποια απεργία μιλάμε; Τι πάει να πει «απεργία», δηλαδή;

Έχουμε, λέει, ΔΝΤ. Έχουμε την τρόικα, έχουμε τα χρέη μας, τα ελλείμματά μας, το χάλι μας το μαύρο, γενικότερα.

Και η πλειοψηφία δεν απεργεί.

«Αντίσταση του καναπέ» την ονομάζουν κάποιοι. Εύκολα λόγια ενός παλαιοντολογικού θεωρητισμού που έχει κατακερματίσει τις πολιτικές δυνάμεις σε χίλιες δυο ιδεολογίες. Δογματικές, προοδευτικές, φιλελεύθερες, συντηρητικές, κινηματικές, ριζοσπαστικές, και ένα σωρό άλλες – ακαταλαβίστικες, μεν, μα κυρίως μη χρονικά συμβατές.

Κούφιες ιδεολογίες.

Πώς να απεργήσει δηλαδή ο ιδιωτικός υπάλληλος; Θα βρεθεί στον δρόμο την ίδια στιγμή.

Πώς να απεργήσει ο ελεύθερος επαγγελματίας; Ο έμπορος; Δεν έχει την πολυτέλεια. Πεινάει. Οι επιταγές τρέχουν. Το ΙΚΑ, το ΤΕΒΕ, η εφορία, τα δάνεια, οι κάρτες. Τον έχουν εξουθενώσει τόσα χρόνια όλοι, πανταχόθεν.

Πώς να απεργήσει ο βιοτέχνης, ο βιομήχανος; Α, ξέχασα. Αυτοί είναι το κεφάλαιο. Κανείς δεν τους λυπάται όμως όταν κλείνουν τις βιοτεχνίες και τα εργοστάσιά τους, πιεζόμενοι από την εκάστοτε οικονομική συγκυρία. Μόνο οι καημένοι οι εργαζόμενοι έχουν τα δίκαια τους. Το κεφάλαιο είναι πάντα κακό. Το έγραψε πρώτος ο Μαρξ – άρα, έτσι θα είναι.

Έχετε προσέξει ποιοι απεργούν παραδοσιακά στην Ελλάδα;

Δεν μιλάω για τους υποκινούμενους του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ που προσπαθούν να κάνουν αντάρτικο με παλαιολιθικούς όρους μέσα σε ένα σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Για τους άλλους λέω, τους –και καλά– «υπερκομματικούς». Αυτούς που, πολύ εύκολα, μπορούν να διακριθούν σε δύο μόλις κατηγορίες:

Όσους απολαμβάνουν την εργασιακή μονιμότητα – λέγε με δημόσιο υπάλληλο, γιατρό, δάσκαλο, κ.λπ. Απεργούν πάντα γιατί ζητούν μεγαλύτερες απολαβές, γιατί γκρινιάζουν για τις περικοπές ή γιατί προσδοκούν νέες προσλήψεις –τάχα μου αλληλεγγύη στους νέους και αδικημένους– ώστε να δουλεύουν, πρακτικά, λιγότερο.

Όσους προσδοκούν την εργασιακή μονιμότητα – λέγε με συμβασιούχο, ωρομίσθιο, αναπληρωτή, stager, κ.λπ. Αυτοί θεωρούν υποχρέωση του κράτους να τους προσλάβει, μιας και την περίοδο που σπούδασαν αυτό που σπούδασαν, τους είχαν τάξει μόνιμους λαγούς με μόνιμα πετραχήλια.

Στην παραπάνω κατηγορία πρέπει να εντάξω, όμως, και δύο ακόμη ομάδες:

(α) τους απανταχού επιδοτούμενους (βλ. αγρότες). Ετήσια επιδότηση = εργασιακή μονιμότητα.

(β) Τους ήδη (ή προσεχώς) απολυμένους. Αυτοί θεωρούν την ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ θέση εργασίας θεμελιώδες δικαίωμα, κάτι σαν τη θέση που έπιασες στο λεωφορείο και δεν δικαιούται να σου πάρει κανείς.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπει, σε δύο πολύ σημαντικά άρθρα του, το δικαίωμα στην εργασία και το δικαίωμα στην απεργία.

Για την εργασία, λοιπόν, ορίζει (α. 22):

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού.

Κοινώς, αν δε μπορώ να σε κρατήσω σε μία συγκεκριμένη θέση, πρέπει να φροντίσω να έχεις ίσες ευκαιρίες ώστε να μπεις κάπου αλλού. Σωστό.

Αντίστοιχα για την απεργία, ορίζει (α. 23):

Το Κράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ' αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου.

Κοινώς, διαμαρτυρήσου όσο θες, αλλά μην παρανομείς. Σωστό.

Άρα, οδηγούμαστε στα εξής εύλογα συμπεράσματα:

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, απαιτώντας νέες προσλήψεις προσωπικού και αυξήσεις. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να αρνείται μιας και κανείς δεν υποχρεώνεται σε καταναγκαστική εργασία (κάτι που προβλέπεται επίσης από το Σύνταγμα). Αν θεωρούν ότι μπορούν καλύτερα, ιδού η Ρόδος.

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν τη μονιμότητά τους. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να αρνείται μη δυνάμενη – ειδικά σε μια τέτοια δύσκολη οικονομικά συγκυρία.

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν επιδοτήσεις. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να αρνείται να συντηρούνται ομάδες εργαζομένων πολλαπλών ταχυτήτων, ενισχύοντας άλλωστε τις ταξικές αντιθέσεις. Γι' αυτό πουλήσαμε την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ, άλλωστε. Θυμάστε;

Δικαίωμα όλων να διεκδικούν τις παλιές χαμένες θέσεις τους. Δικαίωμα και της κοινωνίας, όμως, να λειτουργεί σύννομα.

Γκρινιάζουν λοιπόν οι απεργοί, γκρινιάζει κι η κοινωνία.

Γιατί;

Πιο πριν είχαμε τους αγρότες. Τους γιατρούς. Τώρα ταλαιπωρούνται οι τουρίστες. Κλείνουν τα λιμάνια, δυσφημείται η χώρα. Ζημιώνονται οι επιχειρήσεις που απασχολούν κι αυτές με τη σειρά τους άλλους εργαζόμενους (αλλά αυτοί, είπαμε, είναι το κεφάλαιο – δεν μας ενδιαφέρουν, να κόψουν το λαιμό τους).

Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι κατά της απεργίας. Μα δεν είμαι σίγουρος για το τι σημαίνει, πια, «απεργία».

Η απεργία (πρέπει να) έχει την έννοια της «όχλησης», όχι την έννοια της «διάλυσης».

Συνηθίζω να λέω ότι αν θεωρείς ότι έχεις δίκιο σε κάτι, ο τρόπος δράσης/αντίδρασης μπορεί να αναιρέσει κάλλιστα αυτό το δίκιο σου. Αν, φερειπείν, δεν ξεκινάει ο μπροστινός μου στο φανάρι γιατί βάφει τα νύχια του, μπορώ –ενδεχομένως– να κορνάρω για να τον ξυπνήσω, παρότι παραβιάζω ελαφρώς τον ΚΟΚ. Αν, όμως, ανοίξω την πόρτα και τον σκοτώσω, δε νομίζω να μου δώσει δίκιο κανείς.

Πώς, λοιπόν, όταν μια χούφτα απεργών, με δίκαια ή άδικα αιτήματα, καταλύει το κράτος και την συνοχή του κοινωνικού ιστού, μπορεί να βρει το δίκιο της;

Δε μπορεί.

Αλλά οι «θεωρητικοί του καναπέ» με τις κούφιες ιδεολογίες, πιστεύουν ότι μπορεί.

Γιατί έτσι τους είπαν. Κι αυτοί τους πίστεψαν.

Δεν έχει σημασία αν καταλύονται οι νόμοι της ελεύθερης διακίνησης, της παρακώλυσης των συγκοινωνιών. Δεν έχει σημασία αν ζημιώνονται άλλοι κλάδοι από τις κινητοποιήσεις τους, έμμεσα ή άμεσα (ακτοπλοΐα, ξενοδοχειακός κλάδος, τουριστικά και εμπορικά καταστήματα, η σίτιση ή τα καταστήματα διασκέδασης).

Σημασία έχει μόνον η επίτευξη του ιερού, κομματικού, δογματικού στόχου.

Η ανθρώπινη απόγνωση, στη μεγαλύτερη επαναλαμβανόμενη εκμετάλλευση και χειραγώγηση της ιστορίας.

Η προσαρμογή στις εκάστοτε συνθήκες, όμως, είναι η μέγιστη αρετή της αυτοσυντήρησης.

Όταν προσαρμοστούμε ΟΛΟΙ και ξεκινήσουμε να απαιτούμε ΟΛΟΙ για ΟΛΟΥΣ, η επόμενη μέρα θα ξημερώσει πιο όμορφη και πιο ελπιδοφόρα. Όσο γκρινιάζουμε για να διαφυλάξουμε τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τον κοινωνικό αντίκτυπο και τις «παράπλευρες απώλειες», αυτή η χώρα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Δεν έχω καμία πίστη, πια.

Δεν μου φταίνε οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις και τα κόμματα. Ούτε τα μικρά, ούτε τα μεγάλα.

Μου φταίει το βρώμικο DNA που κουβαλάει ο Έλληνας. Το DNA της εγωπάθειας και της αναλγησίας.

Ανοιχτή επιστολή στους καημένους

2010-06-07T15:05:00.008+03:00

Έτσι, για να ασχοληθούμε και με τίποτα μη-σοβαρό, ένιωσα σήμερα την ανάγκη να απαντήσω σε ένα άρθρο από το yupi.gr το οποίο και διάβασα τυχαία. Οι μη-γκατζετάκηδες, παρακαλώ να με αγνοήσουν πανηγυρικά.

Το άρθρο έχει ως εξής (παρεμβάλλονται οι απαντήσεις μου):

Προχτές η Google ανακοίνωσε την κυκλοφορία του Nexus One, ενός θαυμάσιου νέου κινητού τηλεφώνου με το λειτουργικό σύστημα Android. Πριν περάσουν λίγα λεπτά, το Twitter και τα μεγάλα τεχνολοwebsites γέμισαν με σχόλια-παραλλαγές του "πφ, το δικό μας είναι καλύτερο, σιγά" από τους iPhoneάδες (προφέρεται "αηφονιάδες"). Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο: Πολλοί κάτοχοι iPhone έχουν μετατραπεί σε μουτζαχεντίν του κινητού τους τηλεφώνου, παίρνοντας το θέμα της διαφήμισής του και της υπεράσπισής του απέναντι σε (φανταστικούς;) εχθρούς πολύ προσωπικά. Προς αυτούς απευθύνω την παρακάτω επιστολή.

Μουτζαχεντίν είσαι και φαίνεσαι. Τζιτζιφιόγκε.

Αγαπητέ iPhoneά

1. Το iPhone είναι ένα τηλέφωνο. Δεν το έφτιαξες, το αγόρασες. Οπότε σταμάτα να είσαι τόσο χαρούμενος που το έχεις.

Αν αποκαλείς το iPhone «τηλέφωνο» τότε είμαι σίγουρος ότι απλά δεν το έχεις. Αν το είχες θα ήξερες ότι δεν είναι «τηλέφωνο» αλλά ΤΟ τηλέφωνο.

2. Το iPhone είναι ένα καταπληκτικό κινητό. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν και άλλα κινητά, για άλλους ανθρώπους. Πρέπει να τους αναγνωρίσεις το δικαίωμα να μην θέλουν iPhone.

Τους αναγνωρίζω το δικαίωμα και τους συμπαθώ. Ποτέ μου δεν υπήρξα ρατσιστής με τους αναλφάβητους άλλωστε.

3. Πρέπει, ακόμα, να καταλάβεις ότι μπορεί, μπορεί λέω, να υπάρχει εκεί έξω και ένα κινητό που είναι καλύτερο από το iPhone. Πρέπει να αναγνωρίσεις αυτή την πιθανότητα. Εσύ έχεις ένα κινητό, κι αυτό το κινητό είναι το iPhone, αλλά ταυτόχρονα δεν έχεις όλα τα άλλα κινητά. Αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρεις αν είναι καλύτερα από το δικό σου. Πρέπει να αποδεχτείς το ενδεχόμενο ένα, έστω ένα από όλα αυτά να είναι καλύτερο.

Ακόμη κι αν θα μπορούσε να υπάρξει κάποτε αυτή η πιθανότητα, είναι επιστημονικά εξακριβωμένο πως, επί της παρούσης, δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Επιπλέον, κάθε γκατζετάκιας που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να ενημερώνεται για όλες τις νέες κυκλοφορίες και να γελάει ηχηρά με τις απέλπιδες προσπάθειες όλων των εταιριών που προσπαθούν καταϊδρωμένες να μιμηθούν το απόλυτο τηλέφωνο.

Θέλω να σου γνωρίσω, επίσης, πως ανέκαθεν ήμουν υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών, αναγνωρίζοντάς τους ταυτόχρονα το δικαίωμα να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Τώρα αν εσύ θέλεις να χρησιμοποιείς Bing αντί Google και Hotmail αντί Gmail, ποιος μπορεί να σου επιβάλλει κάτι διαφορετικό; Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις – ελπίζω.

4. Αν το #3 σου κάθεται περίεργα, δεν μπορείς να το αποδεχτείς, ή σου δημιουργεί συναισθήματα οργής, αμφιβολίας και ανικανότητας, είναι φυσιολογικό. Έχεις πάθει αυτή την ψυχοπαθολογική κατάσταση κατά την οποία ταυτίζεσαι με ένα αντικείμενο γιατί θέλεις η αρτιότητά του να αντανακλάται σε κομμάτια της προσωπικότητάς σου που χωλαίνουν. Πράγμα που όλοι μας περνάμε. Στην εφηβεία. Πολλές γυναίκες το σέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή μαζί τους, γι' αυτό είναι γεμάτοι οι Luis Vuitton και οι Hermes, κρίση-ξεκρίση. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις πρόβλημα.

Συνειδητοποίησα ότι όντως είχα πρόβλημα μέχρι που το αγόρασα. Από εκεί και έπειτα η ζωή απέκτησε ένα εντελώς νέο νόημα. Όσο για το σχόλιο περί Luis Vuitton και τα σχετικά, όταν αποκτήσεις το απόλυτο τηλέφωνο, θα οδηγηθείς κι εσύ στην οδυνηρή διαπίστωση πως οτιδήποτε άλλο μοιάζει σαν φτηνή απομίμηση μαύρου στα σεντόνια του Συντάγματος.

5. Πρέπει ακόμα να καταλάβεις ότι αυτό που έχεις πάθει φαίνεται. Το καταλαβαίνουν όλοι. Και είναι κρίμα, γιατί προκαλεί το σύνδρομο "Porsche Cayenne". Είναι το φαινόμενο κατά το οποίο οι καταναλωτές καταλήγουν να προσδίδουν χαρακτήρα στο προϊόν, την ώρα που οι ίδιοι πιστεύουν ότι ισχύει το αντίθετο. Κι αυτό είναι κρίμα για τους υπόλοιπους. Γιατί το iPhone είναι πολύ ωραίο gadget, και κινδυνεύει να γίνει χαρακτηριστικό γνώρισμα και αποκλειστικό κτήμα των απανταχού douchebags, όπως η Cayenne, ένα ωραιότατο αυτοκίνητο, έχει γίνει κτήμα των βλαχομπαρόκ λαμόγιων.

Πράγματι, υπάρχουν νεοέλληνες που απέκτησαν iPhone προσπαθώντας να προσλάβουν έστω και λίγη από τη λάμψη του –χωρίς να διαθέτουν απαραίτητα και τα ανάλογα φόντα– ακολουθώντας απλώς το ρεύμα της εποχής. Δυστυχώς το φαινόμενο αυτό απαντάνται συνεχώς στην καθημερινότητά μας (λ.χ. με Mercedes Sports Coupe βαμμένες ντοματί, συνοδευμένες από οδηγό με άσπρη κάλτσα και πλαστική σαγιονάρα). Πώς θα μπορούσε όμως η βλαχομπινιά ορισμένων να μειώσει την αξία του απόλυτου κινητού;

<Διάλλειμα για αληθινή ιστορία>
Τις προάλλες είδα τύπο στο ΙΚΕΑ που μίλαγε στο τηλέφωνο κι έλεγε: "Έλα ρε φίλε, πάρε με γιατί δεν έχω μονάδες". Και είχε iPhone. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

Δεν σε αδικώ. Ξέρεις πόσοι ιδιοκτήτες Cayenne δεν έχουν να βάλουν βενζίνη ή παρέδωσαν πινακίδες για να μην πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας; Τι να κάνουμε, έχει και μπαστουνόβλαχους αυτός ο τόπος.

Σημείωση: Ελπίζω να μην πιστεύεις πως όσοι έχουν π.χ. Nexus One, έχουν απαραίτητα και μονάδες, ε;

6. Και εγώ είμαι γκατζετάκιας, πιθανότατα πολύ περισσότερο από σένα.

Δεν το νομίζω.

Έχω κι εγώ κινητό που μπαίνει στο Ίντερνετ και κατεβάζει applications και είναι γρήγορο και χρήσιμο και το δουλεύω με τα δάχτυλα κι έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και είναι όμορφο και το αγαπώ -και δεν το λένε iPhone.

Σε λυπάμαι.

Επίσης, δεν πιστεύω ότι με κάνει με οποιονδήποτε τρόπο καλύτερο ή εξυπνότερο από κάποιον που δεν έχει τέτοιο κινητό.

Λογικό να το πιστεύεις, αφού δεν έχεις iPhone.

Και το θέμα είναι το εξής: Κάποτε ένιωθα ακριβώς όπως νιώθεις εσύ τώρα. Ήμουν κι εγώ ερωτευμένος με ένα τεχνολογικά άρτιο κομμάτι από πλαστικό και μέταλο, το οποίο με έκανε να νιώθω ανώτερος από τους γύρω μου. Μου άρεσε να τα βάζω με αυτούς που είχαν διαφορετικής μάρκας κομμάτι από πλαστικό και μέταλο, να προσπαθώ να τους πείσω ότι είμαι καλός κι αξίζω να με αγαπάνε και να με θαυμάζουν το δικό μου είναι καλύτερο. Το κομμάτι λεγόταν Amiga 500, και ήταν φυσικά πολύ καλύτερη από τον μισητό Atari ST, και ήταν 1990 και πήγαινα γυμνάσιο. Τι μεσολάβησε και δεν παθαίνω πια την ίδιας μορφής ψύχωση με τις ηλεκτρονικές συσκευές;
Τι άλλο: Η ενηλικίωση.

Αν επιδιώκαμε απλώς τον θαυμασμό, δεν θα προσπαθούσαμε να προσηλυτίσουμε κι άλλους στον κοινό αγώνα. Παρόλα αυτά πιστεύουμε ένθερμα πως οποιαδήποτε άλλη παραγωγή κινητού τηλεφώνου, θα έπρεπε να απαγορευθεί δια νόμου και να τιμωρείται τουλάχιστον με λοβοτομή. Στόχος μας είναι να διαφωτίσουμε τους τεχνολογικά αναλφάβητους, να τους ανοίξουμε τα μάτια στη νέα εποχή, να τους βοηθήσουμε να ξεπεράσουν την προσκόλληση στο παρελθόν και να ταξιδέψουν στο μέλλον σήμερα, μακριά από αγκυλώσεις και στεγανά. Το πραγματικό πρόβλημά μας είστε εσείς – οι απανταχού κυριλάτοι σνομπ τύποι, οι και-καλά-ξέρω-γιατί-δεν-μου-αρέσει-το-iPhone που εμποδίζουν την τεχνολογική εξέλιξη με φαιδρά επιχειρήματα του τύπου «κι εγώ παίζω με τα δαχτυλάκια μου με κάτι που το αγαπώ και που δεν λέγεται iPhone». Συνεχίστε να το παίζετε αν σας αρέσει, αλλά αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας τέλος πάντων.

Παρεμπιπτόντως: Είχες δίκιο για την Amiga 500, ήταν και γαμώ τα μηχανήματα – άρα πρέπει να ήσουν φοβερός τύπος στα νιάτα σου. Τι μεσολάβησε; Ελπίζω, πάντως, να μην πρόκειται για κρίση μέσης ηλικίας (: κλιμακτήριος). Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι...

Δισκογραφία σε αργές στροφές

2010-05-08T22:55:00.003+03:00

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

Λιγότερες εκδόσεις, λιγότεροι δίσκοι, λιγότερα τραγούδια. Μειωμένες πωλήσεις, ελάχιστες παραγωγές από μέρους των δισκογραφικών εταιρειών, πεσμένα στο χαμηλότερο σημείο τα όρια για την ανακήρυξη χρυσού ή πλατινένιου δίσκου. Τα φετινά κέρδη των τραγουδιστών από τη δισκογραφία ήταν πενιχρά. Οι περισσότεροι, δε, που θέλησαν να κυκλοφορήσουν τις νέες τους δουλειές υποχρεώθηκαν να πλήρωσουν την παραγωγή από την τσέπη τους.

Οσο για τους (πρώην) δισκογραφικούς κολοσσούς, το μοντέλο παραγωγής και διακίνησης δίσκων που πλάσαραν τις περασμένες δεκαετίες έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Πειρατεία και μαζική στροφή προς το downloading «γονάτισαν» τις εταιρείες. Εκείνο που φαίνεται να τους εξασφαλίζει παράταση ζωής είναι οι συμφωνίες με τις εφημερίδες.

Μια ματιά στις «αποδόσεις» της χρονιάς είναι αποκαρδιωτική αφού σε όλες τις κατηγορίες η παραγωγή (σε σχέση με το 2008) έχει πέσει στο μισό. Πέρυσι κυκλοφόρησαν 120 σινγκλ, φέτος μόλις 65. Οι συλλογές από τις 416 έπεσαν στις 265, οι προσωπικοί δίσκοι από 635 μειώθηκαν στους 488, τα ορχηστρικά από 97 έφτασαν φέτος μόλις τα 38, τα παιδικά από 13 σε 6, ενώ η συνολική παραγωγή από 1.731 άλμπουμ κατρακύλησε στα 1.083 - όλα τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν το Δεκέμβριο.

Πέρα, όμως, από τους αριθμούς, αυτό που φαίνεται να έχει αλλάξει για τα καλά είναι ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών. Παντοδύναμες άλλοτε, αρκούνται συχνά σε ρόλο διεκπεραιωτικό, ζητώντας από τους καλλιτέχνες να τους φέρουν έτοιμο το προϊόν και να αναλάβουν μόνο τη διακίνηση.

Ενα τραγούδι με ολοκληρωμένη ηχογράφηση, μείξεις, αμοιβές μουσικών κοστολογείται στην «πιάτσα» περίπου 1.000 ευρώ. «Μα γι' αυτό, άλλωστε, και οι δίσκοι έχουν μετατραπεί με τα χρόνια σε cd-singles» επισημαίνει ο Πέτρος Δραγουμάνος, ο γνωστός στατιστικολόγος του ελληνικού τραγουδιού και δημιουργός του cd rom «Ελληνική δισκογραφία». «Παλιότερα γνωρίζαμε πως ένα σιγνκλ με 4-5 τραγούδια κυκλοφορεί ως προάγγελος του επερχόμενου δίσκου. Σήμερα, επειδή το 80% των τραγουδιστών πληρώνουν από την τσέπη τους τα άλμπουμ τους, προφανώς και δεν έχουν τόσα χρήματα για να ηχογραφήσουν 10 ή 12 κομμάτια. Ετσι, εμφανίζεται πια το φαινόμενο των δίσκων με 4-5 τραγούδια, αφού αυτό το κόστος αντέχουν να χρηματοδοτούν».

Αλλωστε, και τόσα κομμάτια είναι αρκετά για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο, εφόσον κάποιο από αυτά πετύχει. «Πράγματι, δεν προσδοκούν σε μεγάλα κέρδη από τα άλμπουμ γιατί ο μόνος λόγος που τα κυκλοφορούν είναι για να έχουν κανά δυο δυνατά σουξέ που θα τους βρουν δουλειά στην πίστα».

Πολύ χαρακτηριστικό της κρίσης, αλλά και της σημασίας που δίνουν πια οι δισκογραφικές στην καταμέτρηση των πωλήσεων, είναι και το γεγονός ότι από τον Μάιο η IFPI σταμάτησε να μετρά τις πωλήσεις των δίσκων. Είναι πλέον τόσο χαμηλές οι πωλήσεις των δίσκων, που οι εταιρείες αποφάσισαν πως δεν αξίζει τον κόπο να πληρώνουν έναν ιδιωτικό φορέα για να μαθαίνουν αν ένα άλμπουμ έφτασε τα 1.000 ή 1.500 αντίτυπα.

«Δεν υπάρχει πια εβδομαδιαίο Top-50», λέει ο Π. Δραγουμάνος. «Ως αποτέλεσμα από τις αρχές του καλοκαιριού δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις για τους χρυσούς ή πλατινένιους δίσκους της χρονιάς. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο τελευταίος δίσκος του Γιάννη Πάριου πούλησε περί τους 300.000 δίσκους (200.000 με την κυριακάτικη «Real News» και 100.000 με το εβδομαδιαίο τηλεοπτικό περιοδικό «TV Zapping»).

Πρόσφατα, το παράδειγμα ακολούθησε και ο Νίνο που έδωσε το καινούριο του άλμπουμ στην κυριακάτικη «Εσπρέσο» -και προφανώς έγινε αυτομάτως πλατινένιος- αλλά και ο Κώστας Μαρτάκης που έδωσε τα νέα του τραγούδια στον «Τηλεθεατή». Στα περίπτερα, όμως, πουλήθηκε, και μάλιστα σε χαμηλή τιμή, ο πρόσφατος δίσκος του Νίκου Βέρτη - ο οποίος σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρίας του είναι πλέον χρυσός.

Τουλάχιστον, υπάρχει και μία έκπληξη που ακούει στο όνομα Professional Sinnerz. Το χιπ χοπ ντουέτο μπήκε σφήνα στις λαϊκές επιτυχίες και με το τραγούδι «Οταν σε είχα πρωτοδεί» έγινε χρυσό.

Τι σημαίνει πια χρυσό; Πωλήσεις περισσοτέρων από 6.000 αντίτυπα. Αριθμός που κάποτε θεωρούνταν από όλους αποτυχία: Από το 1979 μέχρι το 1989 το όριο τού χρυσού ήταν 50.000, από το 1990 και για έξι χρόνια έπεσε στις 30.000, από το 1997 μέχρι το 2001 στις 25.000, από το 2002 - 2006 στις 20.000 και από το 2006 μέχρι και πέρυσι στις 15.000!

Ας δούμε, όμως, και τις μικρές εταιρείες που ξεκίνησαν δειλά τη λειτουργία τους πριν από μερικά χρόνια, προσδοκώντας να αξιοποιήσουν τους καλλιτέχνες εκείνους που οι πολυεθνικές απαξίωναν. Τότε φαινόταν εξαιρετικά τολμηρός εκείνος που «μπαίνει» στην αγορά τη στιγμή που η μουσική βιομηχανία καταρρέει. Φέτος, φτάσαμε να αναρωτιόμαστε: «μήπως τελικά είναι οι ευνοημένοι της κρίσης;».

Δούλεψαν με λιγότερα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, χρησιμοποίησαν τις δυνατότητες του Ιντερνετ -όπου και ανακάλυψαν πολλά ταλέντα-, δεν πόνταραν στη «φούσκα» των ευφήμερων σουξέ, έδειξαν πολύ μεγαλύτερη ευελιξία από τις μεγάλες εταιρείες, εμπιστεύτηκαν τη «χαλαρή» σχέση με τους καλλιτέχνες -σε σημείο που συχνά δεν υπήρχαν καν συμβόλαια-, ειδικεύτηκαν σε μουσικά είδη και φυσικά δεν αντιμετώπισαν το βραχνά των απαιτήσεων ενός μεγάλου ονόματος.

Στον αντίποδα, οι μεγάλες εταιρείες μειώνουν συνεχώς το προσωπικό τους και άρα οι δίσκοι με τους οποίους μπορούν να ασχοληθούν είναι πλέον μετρημένοι στα δάχτυλα. Κάποτε επιμελούνταν 100 και πλέον παραγωγές και φέτος δεν ξεπέρασαν τις 30.

Σκεφτείτε πως πολύ συχνά πια αρνούνται ακόμα και έτοιμες παραγωγές που τους προσφέρουν οι καλλιτέχνες (πληρωμένο, ηχογραφημένο άλμπουμ και έτοιμα πληρωμένα 1 ή 2 βίντεο κλιπ) αφού δεν διαθέτουν πια τον μηχανισμό προώθησης και θέλουν να αποφύγουν το κόστος σε εργατοώρες. Η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου «συνοδευόταν» κάποτε από συνέντευξη τύπου, έξοδα παρουσίασης, έξοδα απονομών, διαφημίσεις και κόστος σε εργατοώρες από τους ανθρώπους που ασχολούνταν με την υλοποίησή του. Περασμένα μεγαλεία!

Προβολή από τα κανάλια

Αντιλαμβανόμενοι, λοιπόν, οι καλλιτέχνες το πόσο έχουν πια στενέψει τα περιθώρια, κατέφυγαν είτε στις εταιρείες-ομίλους που τουλάχιστον θα τους εξασφάλιζαν μια σχετική προβολή στα κανάλια τους, ή στις μικρές ανεξάρτητες. «Υπάρχουν πάνω από 50 μικρές εταιρείες πια που δραστηριοποιούνται στο χώρο», λέει ο Π. Δραγουμάνος.

«Και σας πληροφορώ δεν είναι ούτε οι χαμένοι ούτε και οι "εύκολοι" της υπόθεσης. Δουλεύουν κυρίως με δύο τρόπους: είτε ζητούν από τους καλλιτέχνες να τους φέρουν έτοιμο το άλμπουμ ή τους λένε θα το φτιάξουμε μαζί, αλλά από τα 500 πρώτα αντίτυπα θα πληρώσεις τα 200».

Αρα, έπειτα από μια τόσο δύσκολη χρονιά, να υποθέσουμε ότι λιγότεροι είναι φέτος και οι πρωτοεμφανιζόμενοι; «Μπα, αυτοί που θέλουν να μπουν στη δισκογραφία δεν απογοητεύονται από την κρίση. Ο αριθμός τους είναι σχεδόν 100 κάθε χρόνο. Οι περισσότεροι εγκαταλείπουν την προσπάθεια μετά τον δεύτερο δίσκο»...

Γιατί συμφέρει την Γερμανία να μας πληρώνει

2010-05-04T23:26:00.004+03:00

Σας παραθέτω ένα εκπληκτικό άρθρο του χρηματοοικονομικού αναλυτή Γιώργου Καισάριου. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, παρακαλώ διαβάστε το με προσοχή.

Τώρα και αρκετό καιρό υπάρχουν υπόνοιες ότι η Γερμανία θέλει να πετάξει την Ελλάδα έξω από το ευρώ. Τα δε ΜΜΕ συντηρούν αυτό τον μύθο υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ και αργά η γρήγορα θα βρεθούμε να τυπώνουμε δραχμές. Έχω νέα για όλους που έχουν αυτό το σκεπτικό... η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Παρακαλώ δώστε προσοχή στο πιο κάτω διάγραμμα. Μας δείχνει το πόσο έχουν αυξηθεί τα "unit labor costs" (το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγωγής) από το πρώτο τρίμηνο του 2000 έως το τρίτο τρίμηνο του 2009.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία από τον ΟΟΣΑ, το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγωγής στην Ελλάδα έχει αυξηθεί περισσότερο από όλη την Ευρώπη, ενώ στην Γερμανία έχει αυξηθεί το λιγότερο. Αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει χάσει ανταγωνιστικοτήτα ενώ η Γερμανία την έχει διατηρήσει. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα Γερμανικά προϊόντα έχουν μείνει σταθερά ενώ τα Ελληνικά έχουν αυξηθεί.
Μπορεί πολλοί να νομίζουν ότι το ευρώ είναι ένα ακριβό νόμισμα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα για την ίδια τη Γερμανία είναι ένα φτηνό νόμισμα. Ο λόγος είναι διότι τα 2/3 των εμπορικών συναλλαγών της Γερμανίας πραγματοποιούνται εντός της ζώνης του ευρώ. Όταν λοιπόν η ανταγωνιστικότητα σου ανεβαίνει σε σχέση με τους κυριότερους εμπορικούς σου εταίρους, τότε άσχετα αν το ευρώ ανεβαίνει σε αξία με τον υπόλοιπο κόσμο, για την Γερμανία, είναι σαν να υποτιμάται διαρκώς.

Αν η Γερμανία σήμερα είχε το μάρκο, δεν θα είχε γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του κόσμου και δεν θα είχε την ανταγωνιστικότητα που σήμερα έχει και δεν θα είχε τα εμπορικά πλεονάσματα που έχει σήμερα. Τη Γερμανία λοιπόν την συμφέρει να είναι στο ευρώ και σε καμία περίπτωση δεν την συμφέρει να βγει από το ευρώ όπως ακούγεται κατά καιρούς. Επιπλέον, τη Γερμανία την συμφέρει να υπάρχουν στη ζώνη του ευρώ όσο περισσότερες χώρες είναι δυνατόν. Διότι έχοντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, μπορεί να πουλά περισσότερα σε αυτούς από ότι αυτοί μπορούν να πουλάνε στη Γερμανία.

Αν η Ελλάδα λοιπόν δεν είχε βοηθηθεί σε αυτή τη συγκυρία και τα πράγματα έφταναν στα άκρα, η ανησυχία των Γερμανών είναι ότι η Ελλάδα ίσως αποφάσιζε να βγει από το ευρώ και να αρχίσει να τυπώνει δραχμές. Αυτός είναι ο λόγος που η καγκελάριος της Γερμανίας θέτει τη βοήθεια προς την Ελλάδα σαν θέμα σταθεροποίησης του ευρώ και λιγότερο σαν θέμα βοήθεια προς την Ελλάδα. Επειδή λοιπόν είναι προς ο εθνικό συμφέρον της Γερμανίας η σταθερότητα του ευρώ, η Γερμανία θα κάνει ότι είναι δυνατόν -και με το όποιο κόστος- για να αποτραπεί η αποσταθεροποίηση. Προς αυτή τη κατεύθυνση η Γερμανία συμβάλλει στη τωρινή χρηματοδότηση της Ελλάδος.
Το πρόγραμμα σταθερότητας της Ελλάδος όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχει. Αφενός διότι η προσαρμογή είναι πολύ δύσκολη και αφετέρου, αν όλα πάνε καλά και σύμφωνα με το πρόγραμμα (και δεν γίνει κάποιο οικονομικό ατύχημα στο ενδιάμεσο), το 2014 η Ελλάδα θα έχει χρέος (στην καλύτερη περίπτωση)140% του ΑΕΠ. Αν λοιπόν η Ελλάδα σήμερα είναι αποκλεισμένη από την αγορά ομολόγων με χρέος 120% του ΑΕΠ, για ποιο λόγο να μας ανοίξουν τις πόρτες τους οι αγορές όταν θα έχουμε χρέος 140% του ΑΕΠ; Και εδώ τώρα μπαίνει ένα άλλο ερώτημα. Αν οι αγορές θα είναι κλειστές για την Ελλάδα και μετά το 2014 (ένα σίγουρο στοίχημα), θα συνεχίσει να μας αναχρηματοδοτεί το χρέος μας το ΔΝΤ και η ΕΕ; Και αν ναι, μέχρι πότε; Έχει άραγε όρεξη η Γερμανία και η ΕΕ να αναχρηματοδοτήσουν όλο το Ελληνικό χρέος της Ελλάδος από το 2014 και μετά; Η εκτίμηση μου είναι όχι.
Μια λύση λοιπόν για το Ελληνικό ζήτημα μας ήρθε πριν μερικές μέρες από έναν τραπεζίτη. Πριν μερικές μέρες και προς μεγάλη έκπληξη των πάντων, Ο Thomas Meyer (chief economist της Deutsche Bank) έκανε μια "εκπληκτική δήλωση". Είπε ότι αν η αγορά χάριζε το 50% των Ελληνικών χρεών, τότε το πρόβλημα της Ελλάδος θα μπορούσε να φτιαχτεί άμεσα και η Ελλάδα θα μπορούσε να δανειστεί και πάλι από τις αγορές σε λίγο καιρό. Σημειώστε ότι τέτοια δήλωση δεν την έκανε εν αγνοία του Josef Ackermann (επικεφαλής της Deutsche Bank), οποίος είναι πολύ καλός φίλος της Angela Merkel. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Ackermann και η Merkel έχουν συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο κατ' ιδίαν.
Για ποιο λόγο όμως η Γερμανία να διαγράψει το 50% των Ελληνικών χρεών; Διότι σύμφωνα με πολλούς παράγοντες της αγοράς, είναι προτιμότερο η Γερμανία να υπογράψει μια επιταγή για 25 δις ευρώ προς το Γερμανικό τραπεζικό σύστημα για να διαγράψει το 50% των Ελληνικών ομολόγων που κατέχουν και να τελειώνει το πρόβλημα εδώ, παρά να δώσει η Γερμανία 25 δις σε δάνεια μέχρι το 2014 και κατά πάσα πιθανότητα να συνεχίσει να δίνει και μετά το 2014 και να ασχολείται με την Ελλάδα για τουλάχιστον μια δεκαετία και χωρίς σίγουρα αποτελέσματα. Η κατάληξη είναι ότι την Γερμανία την συμφέρει πάρα πολύ το ευρώ και θα έκανε τα πάντα για να μην διασπαστεί η ένωση. Μια επιδότηση προς της Ελλάδα για να παραμείνει στην ένωση είναι ένα σχετικά μικρό τίμημα. Το ερώτημα είναι, η Ελληνική κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό και έχει άραγε συζητήσει με τους Γερμανούς το ενδεχόμενο μια οργανωμένης, συντονισμένης στάσης πληρωμών με σκοπό να μειωθεί το Ελληνικό χρέος κατά 50%;

Καυτές πατάτες, καθρεφτάκια και αμέτρητα μέτρα

2010-05-03T13:43:00.003+03:00

Όταν το 2004 ανέλαβε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έξω από όλες τις – ούτως ή άλλως κίβδηλες προεκλογικές εξαγγελίες – το πρώτο διάστημα η κατάσταση στο κυβερνητικό σχήμα ήταν εξαιρετικά μουδιασμένη.

Κι αυτό γιατί, μπορεί η κάθε αξιωματική αντιπολίτευση να ασκεί τον λεγόμενο «κοινοβουλευτικό έλεγχο» όσο περιμένει να (ξανά)βγει στην εξουσία, παρόλα αυτά στην παράδοση-παραλαβή των υπουργείων η κατάσταση είναι πάντα εξόχως διαφορετική από αυτή που ήλπιζε ότι θα συναντήσει. Δεν είναι μυστικό: έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι η κάθε κυβέρνηση προκειμένου να ασκήσει επικοινωνιακή – και μόνο – πολιτική, κρύβει ελλείμματα, ανεργία και ένα σωρό άλλα καυτά στοιχεία τόσο από την πολιτεία, όσο και από τους ξένους εταίρους – προϊσταμένους μας.

Γρήγορα-γρήγορα λοιπόν, έκαναν απογραφή. Και δήλωσαν ότι παρέλαβαν (κι αυτοί) χάος.

Και πού το περίεργο;

Μεγαλώσαμε με το παραμύθι των «άδειων ταμείων» και της «καμμένης γης». Μεγαλώσαμε με την ανικανότητα των δύο μεγάλων κομμάτων που παραδοσιακά αλληλοκατηγορούνται, αλληλοκαταστρέφοντας τις πολιτικές τους εκατέρωθεν κάθε τέσσερα χρόνια.

Μεγαλώσαμε σε ένα κράτος χωρίς καμία συνέχεια. Σε ένα κράτος που επανιδρύεται κάθε τετραετία, προσπαθώντας να αντιπαλέψει ένα πανίσχυρο πελατειακό σύστημα, τουλάχιστον εκατό ετών.

Οι Αμερικάνοι λένε “you can’t teach an old dog new tricks” (δε μπορείς να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί). Εγώ λέω «πως μπορεί ένα μωρό τεσσάρων ετών να μάθει σε έναν αιωνόβιο γέρο να συμπεριφέρεται διαφορετικά; Κι αφού αποδεδειγμένα αυτή η προσπάθεια αποτυγχάνει τα τελευταία 35 χρόνια, γιατί συνεχίζουμε να προσπαθούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κάθε τετραετία;»

Χθες το βράδυ είδα έναν δημοσιογράφο του Sky News να λέει: «η Ελλάδα έχει περισσότερους δημόσιους υπάλληλους από τη Γαλλία. Μόνο που η Γαλλία έχει 70 εκατομμύρια πληθυσμό και η Ελλάδα 10».

Λησμόνησε να συμπληρώσει μάλλον, ότι μολαταύτα παραμένουμε οι βασιλιάδες της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της αναβλητικότητας. Μία γιγάντια κρατική μηχανή που είναι τόσο δύσκολο να κινηθεί πια.

Και μ' αυτά και μ' εκείνα, ξυπνήσαμε ξαφνικά μια ωραία πρωία και όλα μας φταίγανε.

Μας έφταιγε ο Σημίτης γιατί έκανε τους Ολυμπιακούς να φτάσουν τα 24 δις από τα 2 δις που ήταν αρχικά.

Μας έφταιγε ο Καραμανλής γιατί γιγάντωσε το δημόσιο χρέος χωρίς να αφήσει ούτε μισό σοβαρό έργο στη χώρα.

Μας φταίει ο Παπανδρέου γιατί έλεγε ότι υπάρχουν τα λεφτά και τώρα μας έσφιξε τόσο πολύ το ζωνάρι που η πάλαι ποτέ λιτότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τώρα φαντάζει περίπατος.

Και με περίσσια αναίδεια, βροντοφωνάζουμε: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα»!

Μα, ποια κλεμμένα;

Και από πού να τα φέρουν πίσω;

Εμείς δεν ήμασταν που από κάθε κυβέρνηση και κάθε βουλευτή ξεχωριστά ζητούσαμε να διορίσουμε τα παιδιά μας στο δημόσιο για να αποκατασταθούν;

Εμείς δεν ήμασταν που συγκαλύπταμε τις ρεμούλες του κάθε υπουργού, αρκούμενοι σε κάθε είδους επιδοτήσεις;

Εμείς δεν ήμασταν που γκρινιάζαμε κάθε χρόνο για αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στα επιδόματα;

Εμείς δεν ήμασταν που ζητούσαμε τους Ολυμπιακούς, το Μετρό, την Εγνατία, την Αττική οδό, την ΠΑΘΕ, την ψηφιακή εποχή;

Αλήθεια, αναρωτηθήκαμε ποτέ από πού θα προέλθουν τα χρήματα για όλες αυτές τις παροχές ή το μόνο που μας ενδιέφερε πάντα ήταν να βολευτούμε λίγο περισσότερο;

Ποιος από εμάς νοιάστηκε πραγματικά για τη χώρα του;

Φταίνε οι πολιτικοί και το σύστημα θα μου πείτε. Προφανώς, και το δέχομαι. Αλλά ποιος συντήρησε τους ίδιους πολιτικούς και το ίδιο σύστημα επί 35 τουλάχιστον χρόνια; Οι Γερμανοί ή οι Σουηδοί;

Γιατί δεν μιλήσαμε ποτέ;

Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε, πιθανότατα όμως δεν είστε σε θέση να το παραδεχτείτε: γκρινιάζουν μόνον όσοι είναι έξω από το σύστημα. Όσοι αισθάνονται βολεμένοι, άρα και διαπλεκόμενοι με αυτό, απλά το βουλώνουν.

Οι πολιτικοί στη χώρα μας, ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας (συμπεριλαμβανομένων και όλων των μικρών κομμάτων που πέρασαν ποτέ από τη Βουλή) έχουν διαπράξει τα πιο τραγικά λάθη, τους χειρότερους σχεδιασμούς με το ελάχιστο όραμα που θα μπορούσε να έχει κανείς για τη χώρα του και θα έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά ως εθνικοί προδότες.

Και μιλάω σοβαρά.

Αλλά για ποιόν τα έκαναν όλα αυτά; Και ποιος αντιστάθηκε;

Ποιος τα πήρε, τέλος πάντων, όλα αυτά τα κλεμμένα;

Οι περίσσιοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι καλοπληρωμένες επιτροπές, οι χλιδάτοι διευθυντάδες, οι αμέτρητοι διοικητικοί των νοσοκομείων, οι άχρηστοι αγροφύλακες, οι πενταετείς του στρατού, οι κρατούντες υπερνομάρχες/νομάρχες/αντινομάρχες/δήμαρχοι/αντιδήμαρχοι με τους αυλικούς και τα ταξίδια τους, οι πληρωμένοι παπάδες-δημόσιοι υπάλληλοι και τόσοι άλλοι…

Και ποιοι είναι όλοι αυτοί; Λίγοι και εκλεκτοί; Τσιράκια των πολιτικών;

Είστε σίγουροι ότι είναι τόσο λίγοι;

Λίγοι και βλάκες είναι όσοι δεν έφαγαν. Όσοι δεν ζήτησαν και όσοι δεν εξυπηρετήθηκαν ποτέ από το σύστημα.

Μη βιάζεστε να αυτοχαρακτηριστείτε. Σκεφτείτε λίγο καλύτερα... Εσείς δεν πήρατε ποτέ; Τίποτα;

Ελάτε τώρα...

Θέλετε να μου πείτε ότι τα λεφτά τα φάγανε οι πολιτικοί παρέα με τους εργολάβους-μεγαλοεκδότες; Ότι τα ξοδέψαμε σε μίζες για τα δημόσια έργα; Σε υποβρύχια που γέρνουν και σε Mirage που δεν χρειαζόμαστε; Σε υπερκοστολογημένα φάρμακα και προμήθειες του δημοσίου; Όλα;

Προφανώς και εκεί. Αλλά αυτά, είναι εγκλήματα που συντελέστηκαν από μία φορά. Όσο μεγάλα κι αν ήταν, όσο υψηλές κι αν ήταν οι μίζες, δόθηκαν μία φορά.

Οι υψηλοί μισθοί σε άχρηστους υπαλλήλους και επιτροπές, όλα τα επιδόματα, οι παχυλές συντάξεις και οι παροχές, ακολουθούν τη μοίρα ολόκληρου του δημόσιου τομέα: είναι μόνιμες. Και αυτά τα λάθη που δημιουργεί η μία κυβέρνηση, δεν τα κληροδοτεί απλά ως «καυτή πατάτα» στην επόμενη. Τα κληροδοτεί ως καρκίνωμα στο ίδιο το κράτος. Ως καρκίνωμα που μεγαλώνει και γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Που απομυζεί τον πλούτο της χώρας και τον κατασπαταλά σε πλασματική ποιότητα ζωής. Ποιος δεν λιμπίστηκε ένα εξοχικό, ένα τζιπ, ένα δεύτερο μικρό και πρακτικό αυτοκίνητο, να σπουδάσει τα παιδιά του στο καλύτερο πανεπιστήμιο του εξωτερικού (για να μπορέσει κι αυτό με τη σειρά του να διεκδικήσει με αξιώσεις μια σίγουρη θέση στο δημόσιο), να μπορεί να κάνει διακοπές δύο μήνες το χρόνο;

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη απάτη του πολιτικού μας συστήματος. Ούτε τα λεφτά που φάγανε πρωτογενώς οι ίδιοι, ούτε τα λεφτά που κατασπατάλησαν με ευκολία μέσα από λάθος πολιτικές σε τρίτους. Όταν καταφέρνεις να κάνεις μέρος του συστήματος τον κάθε απλό πολίτη, του βουλώνεις το στόμα. Τον έχεις απλά να γκρινιάζει όταν θελήσει λίγο ακόμη μέλι και τον παραμυθιάζεις με παροχές, βολέματα και ψεύτικες ελπίδες. Ελπίδες όμως με πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης.

Όταν πρωτοάκουσα τον Καραμανλή μετά από 1-2 χρόνια διακυβέρνησης, να διατυμπανίζει πως «η βαριά βιομηχανία της χώρας μας είναι ο τουρισμός» πάγωσα. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Οποία κατάντια, να δηλώνει μια χώρα ότι η βαριά της βιομηχανία είναι ο τουρισμός. Μα, αλήθεια, οι άλλες χώρες δεν έχουν τουρισμό; Η Ισπανία, η Πορτογαλλία, η Αγγλία, η Ιταλία, η Τουρκία, δεν είναι χώρες που έχουν υπέροχο τουρισμό; Μήπως μας έπιασε πάλι η μεγαλομανία μας, νομίζοντας ότι, λόγω του ήλιου, της θάλασσας και των νησιών μας, έχουμε καλύτερη τουριστική βιομηχανία απ’ τους υπόλοιπους;

Εγώ, πάντως, το διάβασα κάπως ανάποδα όλο αυτό τότε: είμαστε ένα τίποτα, ένα μηδενικό που δεν παράγει τίποτα και περιμένουμε τους ξένους να ‘ρθουν να μείνουν στα rooms to let, να φάνε τα τζατζίκια και τους μουσακάδες μας για να λειτουργήσει η χώρα.

Κανένα εθνικό όραμα, κανένα οργανωμένο σχέδιο, καμία αειφόρος ανάπτυξη.

Μόνο ντροπή.

Τόσα χρόνια, τόσα πεταμένα λεφτά και ούτε μία υποδομή. Ούτε μία παραγωγική μονάδα. Ούτε μία σοβαρή εξαγωγή. Μόνο επιδοτήσεις, παροχές και μπαλώματα. Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Για να γίνουν όλοι ένα – μικρό έστω – μέρος του συστήματος. Για να βουλώσουν όλα τα στόματα. Για να γίνουμε όλοι συμμέτοχοι στην απάτη.

Και τι καταλάβαμε;

Να είμαστε μια χώρα-περίγελος των υπολοίπων, να έχουμε στερήσει από εμάς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας δεκαετίες πραγματικής ανάπτυξης, να χοροπηδάμε σαν άλλοι ιθαγενείς μόλις μας πετάξουν λίγα καθρεφτάκια και εν τέλει να το βουλώνουμε μπροστά στα αμέτρητα μέτρα που μας επιβάλλονται τώρα.

Γιατί ξαφνικά καταλάβαμε ότι πρέπει να πληρώσουμε τα σπασμένα, τα δανεικά που συντήρησαν την ψευτιά του προσωπικού μας “American Dream”.

Καταλάβαμε ότι δεν υπάρχουν κότες που γεννούν επ’ άπειρο χρυσά αυγά.

Καταλάβαμε ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει υγιές ισοζύγιο, παρά μόνο ένα απλωμένο χέρι που ζητάει συνεχώς δανεικά για να μπορέσει να βουλώσει στόματα.

Καταλάβαμε ότι αντί να ζητάμε να βολέψουμε τον εαυτό μας, πρέπει να διεκδικήσουμε να βολευτεί ολόκληρη η χώρα με – μικρές έστω – μονάδες παραγωγής και εξαγωγών, προκειμένου να καλύψουμε τουλάχιστον τις δικές μας ανάγκες χωρίς να εισάγουμε αλόγιστα.

Θέλω να ελπίζω δηλαδή ότι όντως το καταλάβαμε.

Γιατί αν δεν το καταλάβαμε και τώρα, είμαστε απλώς άξιοι της τύχης μας.

Το αύριο δεν χτίζεται με όρους του χθες

2010-03-21T01:28:00.003+02:00

Ο Αριστοτέλης έγραψε «φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν».

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.

Ως τέτοιο λοιπόν οργανώνεται ανέκαθεν σε ομάδες, δημιουργώντας κοινωνίες τις οποίες καλείται να σχεδιάσει και να διαχειριστεί όσο το δυνατόν καλύτερα με τα βασικότερα μέσα που τον ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα έμβια όντα.

Τον λόγο και την λογική.

Στην ανθρώπινη ιστορία, ουκ ολίγοι υπήρξαν αυτοί που προσπάθησαν να ελέγξουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Από τους φιλοσόφους, τη θρησκεία, τον στρατό μέχρι τους σύγχρονους πολιτικούς, είναι μακρύς ο κατάλογος των σωτήρων απανταχού γης.

Κάθε μία απ’ αυτές τις φάρες, επικαλείται πάντα τα δικά της πιστεύω, τα δικά της ιδανικά και καταστρώνει τα δικά της σχέδια για την επίτευξη των στόχων της.

Και – στις δημοκρατικές κοινωνίες τουλάχιστον – μένει ο απλός άνθρωπος να επιλέξει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα, αυτό που μιλάει στη δική του λογική προκειμένου να πετύχει την ατομική και συλλογική ευτυχία της κοινωνίας του.

Έτσι υποτίθεται δηλαδή.

Εγώ λοιπόν που μεγάλωσα στη δεκαετία του ’80 και ευτύχισα να ζω σε ένα σπίτι πολιτικοποιημένο, ξεφυλλίζοντας καθημερινά την εφημερίδα του πατέρα μου από τόσο δα παιδάκι, ανδρώθηκα περικυκλωμένος από τα πολιτικά δόγματα που επικρατούσαν μεταπολιτευτικά. Ήτοι τον σοσιαλισμό, τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό.

Όσα χρόνια παρατηρώ τα πολιτικά πράγματα όμως, από κανέναν δεν άκουσα ποτέ ξεκάθαρα τι σημαίνει κάθε μία από τις παραπάνω έννοιες. Και όσο το έψαχνα άκουγα κι άλλες, με αποτέλεσμα να μπερδεύομαι όλο και περισσότερο: ουτοπικός σοσιαλισμός, καπιταλισμός, κοινωνικός φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, μαρξιστές, τροτσκιστές, χριστιανοδημοκράτες…

Μπούρδες.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι πολλοί από τους 300 βουλευτές μας δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα σχετικά με την πραγματική ιδεολογία του κόμματός τους – πολλοί, δε, αγνοούν (ή ξεχνούν;) μέχρι και τις ιδρυτικές διακηρύξεις τους.

Και μόνο αυτός ο άκρατος θεωρητισμός των πολιτικών απόψεων και συστημάτων ήταν όμως αρκετός για να συντηρεί στη σύγχρονη ιστορία μας εθνικούς διχασμούς, εμφυλίους πολέμους, μπλε και πράσινα καφενεία κ.ο.κ.

Το κατανοώ, βέβαια.

Όταν έχεις μάθει τόσα χρόνια να διαπλέκεσαι με τον κάθε πολιτικάντη, πρόκειται πλέον για μία σχέση εξάρτησης: θα με βοηθήσεις να βγω, θα σε βολέψω αφού βγω. Τόσες δεκαετίες είχαμε κάθε λόγο να παίρνουμε προσωπικά το συμφέρον της όποιας παράταξης, της όποιας πολιτικής, του όποιου Μαυρογιαλούρου, αδιαφορώντας πρακτικά για όλο το υπόλοιπο σύστημα – πολιτικό και κοινωνικό.

Να το πω απλά.

Νοιαστήκαμε για το δικό μας δέντρο και, όχι απλά αφήσαμε το δάσος να καίγεται, ρίξαμε και βενζίνη από πάνω.

Βαρέθηκα σε αυτή τη χώρα να ακούω ότι ο ένας παρέλαβε χάος από τον άλλο. Ότι οι μεν είναι καλύτεροι από τους δε. Χωρίς κανείς να έχει τα κότσια να χτυπήσει το κακό – το ίδιο το σύστημα δηλαδή – στη ρίζα του.

Αμ πώς το κάνεις αυτό; Αφού στην ίδια ρίζα στηρίζεσαι κι εσύ, κι εμείς και όλοι…

Και ύστερα απορούμε "που πήγαν τα λεφτά".

Στις τσέπες τις δικές σας, του δίπλα, του απέναντι.

Κι αν εσείς δεν φάγατε, υπήρξατε μεγάλα κορόϊδα.

Ύστερα όμως ήρθαν οι Ευρωπαίοι.

Που κι αυτοί καλύτεροι δεν είναι – απλώς έτυχε να είναι πιο γρήγοροι από εμάς και φρόντισαν κάτι τέτοιες χοντρές παθογένειες να τις επιλύσουν μερικές δεκαετίες νωρίτερα, κάνοντας τώρα τους τιμητές.

Άρχισε, πάντως, να σφίγγει ο κλοιός κι εμείς σαν να το πήραμε σιγά-σιγά απόφαση ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα.

Όχι κομματικά. Εθνικά.

Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε μία ιστορική στιγμή.

Μας δίνεται μία πραγματικά ιστορική ευκαιρία να ξεχάσουμε τους δογματισμούς, να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα πολιτικά συστήματα του χθες που έχουν δανειστεί τα κόμματα του σήμερα και τα σέρνουν ως δεκανίκια για να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο.

Θυμηθείτε για μια στιγμή πως πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος. Και ο άνθρωπος έχει τον λόγο και τη λογική ως βασικά του όπλα – δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Έτσι λοιπόν, στη δική μου λογική, δεν μπορώ να εξηγήσω ορισμένα πολύ απλά και βασικά πράγματα όπως:

Γιατί δεν υπάρχει ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο;
Γιατί δεν δημοσιοποιούνται οι μισθοί κάθε δημόσιου υπάλληλου;
Γιατί υπάρχουν τόσα άπειρα και ανόητα επιδόματα;
Γιατί όταν υπηρεσίες καταργούνται ή υπολειτουργούν, δεν απορροφώνται οι υπάλληλοι σε άλλες υπηρεσίες όπου υπάρχει έλλειψη;
Γιατί έχουμε τόσους ασφαλιστικούς φορείς και όχι έναν (και όχι τρεις κ. Λοβέρδο) για όλους τους Έλληνες;
Γιατί επιτρέπεται ο αντικοινωνικός διαχωρισμός των ταμείων σε ευγενή και… αγενή, γεγονός που επιτρέπει με τη σειρά του στην αυτόματη δημιουργία χαμηλοσυνταξιούχων;
Γιατί δεν υπάρχει μία και μόνη ενιαία σύνταξη για όλους – άσχετα από το πόσο δούλεψε ο καθένας και που – καταργώντας τις ασφαλιστικές εισφορές και καλύπτοντας τη σχετική δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω άλλων ανάλογων φόρων απευθείας σε όλες τις επιχειρήσεις;
Γιατί έχουμε ακόμη το ΙΚΑ και δεν ενσωματώνονται όλα αυτά τα ιατρεία στα νοσοκομεία;
Γιατί οι γιατροί στο ΙΚΑ έχουν δικαίωμα να διατηρούν και ιδιωτικά ιατρεία, παρασέρνοντας τον κόσμο σε αυτά εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του;
Γιατί οι πανεπιστημιακοί γιατροί στο ΕΣΥ, έχουν επίσης δικαίωμα να διατηρούν ιδιωτικά ιατρεία; Που ακούστηκε δημόσιος υπάλληλος να ιδιωτεύει;
Γιατί στα νοσοκομεία – και στο δημόσιο εν γένει – δεν έχουν λειτουργήσει στην πράξη οι νέες τεχνολογίες για τους πολίτες; Είναι δυνατόν να παλεύουμε κάθε φορά με έναν τόνο χαρτιά από γραφείο σε γραφείο για μια σφραγίδα;
Για ποιο λόγο δεν απαγορεύονται οι ιατρικοί επισκέπτες-κοράκια (αυτοί με τα κουστούμια και τις δερμάτινες τσαντούλες) και οι φαρμακευτικές εταιρίες με τα «συνέδρια» και τα laptop-δωράκια τους από τα δημόσια νοσοκομεία; Που ακούστηκε να επιτρέπεται οικονομική συναλλαγή (υπό τύπου ενημέρωσης για τα νέα φαρμακευτικά προϊόντα) στο δημόσιο σε τόσο χαμηλά κλιμάκια (βλ. γιατρούς) αντί να υπάρχουν συγκεκριμένες επικαιροποιημένες οδηγίες από το υπουργείο για τα σκευάσματα και τα υλικά;
Γιατί συγκεκριμένες υπηρεσίες του δημόσιου τομέα – οι οποίες αποδεδειγμένα καθίστανται ανεπαρκείς – δεν μεταφέρονται στον ιδιωτικό τομέα για μείωση του λειτουργικού κόστους (λ.χ. είσπραξη φόρων);
Γιατί υπάρχουν ακόμη «κλειστά» επαγγέλματα;
Γιατί οι παπάδες συνεχίζουν και αμείβονται από το κράτος ως δημόσιοι υπάλληλοι, σε μία χώρα που πρεσβεύει – υποτίθεται – την ανεξιθρησκία;
Γιατί δεν υπάρχει ένας ενιαίος φορέας τεχνολογικής διαχείρισης που θα συντονίσει ΟΛΕΣ τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας εποχής στον δημόσιο τομέα, με σκοπό να εξοικονομηθούν χρήματα αλλά και να γίνει παραγωγικότερο το σύστημα για τον πολίτη;
Γιατί δεν έχει γίνει online το σύστημα συνταγογράφησης φαρμάκων, ώστε να ελέγχονται από τον γιατρό, στον ασθενή και έπειτα στο φαρμακείο όλες οι παρατυπίες άμεσα και να τιμωρούνται οι ένοχοι;
Γιατί επιτρέπεται η προμήθεια από τους πολίτες των φαρμάκων που συνταγογραφεί το ΕΣΥ από ιδιωτικά φαρμακεία (που αποκομίζουν τεράστια ποσοστά κέρδους, ειδικά από τα ακριβά φάρμακα) και όχι από τα δημόσια φαρμακεία που υπάρχουν μέσα σε κάθε νοσοκομείο;
Γιατί ξοδεύουμε τέτοια υπέρογκα ποσά σε αμυντικές δαπάνες όταν θεωρητικά ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ;
Γιατί δεν παράγουμε τίποτα και στηριζόμαστε μόνο στον τουρισμό ως «βαριά βιομηχανία»;
Γιατί οι αγροτικοί συνεταιρισμοί δεν καθοδηγούνται ώστε να παράγουν προϊόντα τα οποία αυτή τη στιγμή εισάγουμε αφειδώς (λ.χ. τυριά σε κρέμα, πικάντικες σάλτσες, κ.λπ.) και ασχολούμαστε μόνο με τις επιδοτήσεις τους;

Εντάξει, βαρέθηκα να γράφω. Η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη.

Το πιάσατε το νόημα, πιστεύω.

Λίγο το μυαλό μας να βάλουμε να δουλέψει, πέντε μόνο λεπτά αν αφιερώσουμε από τον χρόνο μας, είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μας θα βρει με ευκολία ένα σωρό από κακώς κείμενα, σύμφωνα με τις προσωπικές του εμπειρίες.

Το έγκλημα που συνετελέσθει όμως τις προηγούμενες δεκαετίες από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις είναι πραγματικά τεράστιο.

Η μεταπολίτευση έφτασε στο βιολογικό της τέλος.

Και απέτυχε παταγωδώς.

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αυξήσουμε τις απαιτήσεις μας από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να σταματήσουμε να κοιτάμε την τσέπη μας ως μονάδες και να κοιτάξουμε πια και το σύνολο.

Το κομματικό σύστημα δεν έχει σημασία.

Η λογική είναι που τα καθορίζει όλα.

Και αυτή την παράλογη Ελλάδα που χτίσανε οι πολιτικοί μας και οι γονείς μας με τα βολέματά τους και τις απάτες τους, εγώ τους τη χαρίζω.

Η ιστορία μέχρι στιγμής σας τιμωρεί.

Αμείλικτα.

Στο χέρι σας είναι αν θα καταφέρετε την ύστατη στιγμή να σας δικαιώσει.

TAXI: Από τον κηφήνα στη μέλισσα

2010-03-20T19:45:00.004+02:00

Πάει τόσος καιρός που συζητιέται το θέμα με την κρίση, τα spreads και όλα τα συναφή, που νομίζω ότι δεν θα τελειώσει ποτέ.

Βλέπω το όλο θέμα να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για σκληρές μεταρρυθμίσεις που σε άλλες περιπτώσεις θα είχαν ξεσηκώσει λαϊκή μήνη.

Μάλιστα μία φίλη μου είπε χαριτολογώντας: «αν ο Καραμανλής έπαιρνε τα μισά μέτρα απ’ ότι ο Γιώργος, θα είχε γίνει ήδη πραξικόπημα».

Μπορεί.

Και έχουν δικαίωμα όσοι θέλουν να κατηγορούν τον Γιώργο για αντισοσιαλιστική πολιτική, πλην όμως οι μεγάλες ανατροπές γίνονται – συνήθως – μια κι έξω και οι ιστορικές ευκαιρίες – δυστυχώς – σπανίζουν.

Χαίρομαι, όμως, πραγματικά που βλέπω να μην υπολογίζεται το πολιτικό κόστος (ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα στη σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία) και να υπάρχει ένα γενικό συμμάζεμα προς πάσα κατεύθυνση.

Ειδικά, όμως, αυτό με τους ταξιτζήδες, ήταν το πιο γελοίο θέμα των ημερών.

Δηλαδή, για μισό λεπτό.

Παίρνουν επιδότηση όταν αγοράζουν τα αυτοκίνητά τους. Παίρνουν επιδότηση όταν αλλάζουν τα αυτοκίνητά τους. Παίρνουν επιδότηση για να εγκαταστήσουν τηλεματικά συστήματα.
Και ΔΕΝ φορολογούνται, οι βιοπαλαιστές, ελεύθεροι – κατά τα λοιπά – ρακένδυτοι, επαγγελματίες ταξιτζήδες.

Και γκρινιάζουν στα κανάλια ότι το κράτος θέλει να σβήσει τον κλάδο.

Κι εγώ απορώ.

Πρώτον, για ποιόν ακριβώς λόγο το επάγγελμά σας είναι «κλειστό»; Τι οξεία κοινωνική αδικία και ανισότητα είναι αυτή που απαγορεύει στον οποιονδήποτε Έλληνα να βγάλει μία άδεια ταξί για να ζήσει κι αυτός την οικογένειά του;

Δεύτερον, αφού κόπτεστε πως βγάζετε 50 ευρώ την ημέρα, για ποιο λόγο μοσχοπωλούνται οι άδειες των ταξί – και μάλιστα για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ – αφού το επάγγελμά σας είναι τόσο ποταπό;

Τρίτον, εάν το επάγγελμά σας είναι κλειστό γιατί επιτελεί κάποιου είδους κοινωνικής πολιτικής (λ.χ. άδειες σε πολύτεκνους, κ.λπ.) για ποιο λόγο επιτρέπεται η μεταπώληση της άδειας από τον αρχικό ιδιοκτήτη;

Τέταρτον, με ποιο σκεπτικό επιδοτήστε για την αγορά του κύριου εξοπλισμού σας; Θυμίζω εδώ πως ο κοινωνικός ρόλος των επιδοτήσεων είναι είτε για εξυγίανση, είτε για αναβάθμιση, είτε για καταπολέμηση της ανεργίας, κ.λπ. Η δικές σας επιδοτήσεις με ποιο σκεπτικό δίνονται ακριβώς; Κατά πόσο ανάγκη έχει ένας ταξιτζής τα 4.500 ευρώ του κράτους, όταν ξοδεύει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για να αγοράσει την άδειά του;

Πέμπτον, για ποιο λόγο δεν υπάρχει – μαζί με την απελευθέρωση του επαγγέλματος – και απελευθέρωση των κομίστρων; Χαρακτηριστικά αναφέρω πως στη Βουλγαρία λ.χ. υπάρχουν «φθηνά» και «ακριβά» ταξί. Τα μεν είναι μικρά αυτοκινητάκια που λειτουργούν με υγραέριο και τα δε είναι τα κλασσικά μεγάλα αυτοκίνητα που λειτουργούν με βενζίνη ή πετρέλαιο. Γιατί να μην υπάρχει ελευθερία στον καταναλωτή να επιλέξει αυτό που τον συμφέρει και όχι αυτό που του επιβάλλετε;

Έκτον, εφόσον την βγάλατε τόσες δεκαετίες στο τζάμπα, με ποιο δικαίωμα μιλάτε τώρα που επέρχεται η φορολογική δικαιοσύνη; Κρίμα που δεν σας βάζουν να τα πληρώσετε αναδρομικά για να δείτε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερο επάγγελμα». Γιατί όταν ένας ελεύθερος επαγγελματίας δεν βγαίνει, το κλείνει και αλλάζει δουλειά.

Βολεμένοι.

Θα έπρεπε να ντρέπεστε μόνο για έναν λόγο.

Για το παράδειγμα που δίνετε στα παιδιά σας.

Για τους κηφήνες που μεγαλώνετε και θα μας κάτσουν κι αυτοί αύριο στον σβέρκο.

Ντροπή σας.

WiFi δίκτυο: σε ποιό κανάλι όμως;

2010-02-14T12:19:00.004+02:00

Κάθε φορά που έπρεπε να στήσω ένα ασύρματο δίκτυο, αντιμετώπιζα πάντα το ίδιο πρόβλημα: σε ποιο κανάλι να το δηλώσω;

Για όσους δεν γνωρίζουν, τα ασύρματα δίκτυα στους 2.4GHz (σαν αυτό δηλαδή που συνδέεστε στο ασύρματο router σας για να μπείτε στο internet), έχουν 13 κανάλια διαθέσιμα. Παρότι τα δίκτυα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες, δεν έχουν μεγάλη εμβέλεια, υπάρχει πάντοτε η περίπτωση να εκπέμπουν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται η εμβέλειά τους λόγω παρεμβολών. Με τη σωστή επιλογή του καναλιού λοιπόν, αποφεύγουμε το φαινόμενο της επικάλυψης.

Όσοι δε γνωρίζουν την παραπάνω λεπτομέρεια, συνήθως αφήνουν το ασύρματο router τους να εκπέμπει στο προδηλωμένο κανάλι του, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να το ρυθμίσουν. Επειδή, όμως, παρατηρείται το φαινόμενο τα ασύρματα routers της ίδιας εταιρίας να εκπέμπουν όλα εξ’ ορισμού στο ίδιο κανάλι (λ.χ. στο 6), το να αφήσουμε το προδηλωμένο κανάλι χωρίς να το ρυθμίσουμε, σημαίνει αυτομάτως μειωμένη ποιότητα σήματος για όλες τις συσκευές που εκπέμπουν στο συγκεκριμένο κανάλι – και της δικής μας, και του γείτονα δηλαδή.

Η μειωμένη ποιότητα σήματος συνήθως δε γίνεται αντιληπτή αν, στον χώρο που βρίσκεται το ασύρματο router και το laptop μας λ.χ., υπάρχει οπτική επαφή μεταξύ τους. Όταν όμως θέλουμε να διευρύνουμε την εμβέλεια του ασύρματου δικτύου μας και αρχίσουν να παρεμβάλλονται τοίχοι μέσα στο διαμέρισμα ή ακόμα και όροφοι σε μια πολυκατοικία, τότε η σωστή επιλογή του καναλιού εκπομπής, είναι μονόδρομος.

Πέρα απ’ αυτό όμως, ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε πραγματική ανάγκη να διορθώσουμε το κανάλι εκπομπής του δικτύου μας, πρέπει να έχουμε δικτυακή συνείδηση. Χρησιμοποιούμε δωρεάν ένα αγαθό –αυτό της ελεύθερης συχνότητας– το οποίο όμως καλούμαστε να το μοιραστούμε και με όλους τους άλλους. Μπορεί για μας να φαίνονται όλα εντάξει, πρέπει να είμαστε σίγουροι όμως ότι δεν δημιουργούμε πρόβλημα και στους άλλους.

Πώς ρυθμίζουμε το κανάλι λοιπόν;

Το να το ρυθμίσουμε είναι το μόνο εύκολο, μιας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να το αλλάξουμε μέσα από τη σελίδα ρυθμίσεων του ασύρματου router μας.

Το πρόβλημα, όμως, είναι άλλο: ποιο κανάλι πρέπει να επιλέξουμε;

Σίγουρα, πάντως, όχι ένα στην τύχη.

Τα καταναλωτικά ασύρματα δίκτυα, χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τα 802.11b και τα 802.11g (συνηθέστερα αποκαλούμενα B και G αντίστοιχα). Φυσικά υπάρχουν και άλλες κατηγορίες δικτύων, με πιο πρόσφατη για καταναλωτική χρήση την 802.11n, οι οποίες όμως δεν αποτελούν standard της αγοράς, τουλάχιστον όχι ακόμη.

Η βασική διαφορά των –παλαιότερων– B δικτύων, είναι ότι υποστηρίζουν ταχύτητες έως 11 Mbps, ενώ τα –νεώτερα– G, φτάνουν και τα 54Mbps. Για να μπορέσουν τα G δίκτυα όμως (τα οποία και αποτελούν σήμερα το standard της αγοράς μιας και είναι τα πιο διαδεδομένα) να υποστηρίξουν τόσο υψηλές ταχύτητες σε σχέση με τον προκάτοχό τους, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν μεγαλύτερο εύρος συχνότητας απ’ ότι τα δίκτυα B. Και εδώ ακριβώς έχει νόημα η επιλογή του καναλιού που λέγαμε προηγούμενα. Δείτε το παρακάτω γράφημα για να το καταλάβετε:

Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση

Έστω ότι εκπέμπουμε στο κανάλι 6. Αν το δίκτυό μας είναι 802.11b, σημαίνει ότι εκτός από το κύριο κανάλι εκπομπής, επικαλύπτονται εξ' ορισμού και τα δύο διπλανά του κανάλια – ένα πριν και ένα μετά (δηλαδή το 5 και το 7). Αν όμως το δίκτυό μας είναι 802.11g, που –όπως είπαμε ήδη– χρησιμοποιούν μεγαλύτερο εύρος συχνότητας, τότε εκτός από το κύριο κανάλι εκπομπής, έχουμε επικάλυψη και στα τέσσερα διπλανά του κανάλια – δύο πριν και δύο μετά (δηλαδή το 4, το 5, το 7 και το 8).

Το γράφημα, λοιπόν, μας δείχνει ότι ουσιαστικά έχουμε μόνο τρία μη-επικαλυπτόμενα κανάλια στα δίκτυα G: το 1, το 6 και το 11 – άρα θα πρέπει να προτιμάμε πάντα ένα από αυτά.

Αυτό όμως ισχύει στη θεωρία. Η πράξη είναι λίγο διαφορετική.

Πρώτα απ’ όλα, για να κρίνουμε ποιο κανάλι θα χρησιμοποιήσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε και τα κανάλια στα οποία εκπέμπουν οι γείτονές μας. Δυστυχώς τα Windows δεν αξιώθηκαν τόσα χρόνια να ενσωματώσουν μια τόσο απλή –αλλά τόσο χρήσιμη– πληροφορία, επομένως θα χρειαστούμε αναγκαστικά ένα τρίτο πρόγραμμα γι’ αυτή τη δουλειά.

Ένα πρόγραμμα που χρησιμοποιούσα πολλά χρόνια πριν για τέτοιου είδους scans, ήταν το NetStumbler, το οποίο όμως και δεν χώνεψα ποτέ γιατί μου φαίνονταν πάντα δύσχρηστο – εκτός από το γεγονός ότι ήθελε μέχρι και συγκεκριμένες κάρτες δικτύου για να δουλέψει σωστά.

Χάρηκα πολύ όταν διαπίστωσα ότι –ευτυχώς– το πάλαι ποτέ μονοπώλιο του NetStumbler έχει πια σπάσει. Πλέον υπάρχουν διάφορα προγράμματα που σας δίνουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για να κάνετε την επιλογή του καναλιού εκπομπής, εύκολη υπόθεση.

Το πιο απλό και εύχρηστο πρόγραμμα που βρήκα είναι το WirelessNetView και διατίθεται εντελώς δωρεάν. Πολύ απλά το κατεβάζετε, το αποσυμπιέζετε και το τρέχετε (δεν χρειάζεται καν εγκατάσταση). Το WirelessNetView θα εμφανίσει όλα τα διαθέσιμα ασύρματα δίκτυα που ανιχνεύονται στην εμβέλειά σας, μαζί με ένα σωρό διαγνωστικές πληροφορίες για το καθένα απ’ αυτά.

Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση

Από τα στοιχεία αυτά, μπορούμε να εξάγουμε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα για την επιλογή του καναλιού μας. Αρκεί να μελετήσουμε τα στοιχεία του προγράμματος και να απαντήσουμε στις παρακάτω ερωτήσεις:

1) Ποια κανάλια είναι ήδη κατειλημμένα στην εμβέλειά μου;
2) Πόσα άλλα δίκτυα εκπέμπουν στο ίδιο κανάλι;
3) Πόσο «δυνατά» τα πιάνω στην εμβέλειά μου;
4) Σε τι κατάσταση εκπέμπουν; B ή G;

Για παράδειγμα, όπως βλέπετε και στο παραπάνω screenshot, στην εμβέλειά μου εκπέμπουν 13 δίκτυα. Με μία ταξινόμηση στα κανάλια, βλέπουμε ότι τα πιο πολυσύχναστα είναι το 1 και το 6. Άρα, σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία των μη-επικαλυπτόμενων καναλιών, μας απομένει για χρήση μόνο το κανάλι 11. Αυτό θα ήταν σωστό μόνο στην περίπτωση που τηρούσαν όλοι την αρχή των μη-επικαλυπτόμενων καναλιών, επιλέγοντας πάντα μόνο τα κανάλια 1, 6 ή 11.

Στη δική μου περίπτωση όμως, αν χρησιμοποιούσα το κανάλι 11, θα είχα σίγουρη επικάλυψη από το κανάλι 9. Παρότι το συγκεκριμένο δίκτυο δεν είναι καθόλου δυνατό – μόλις στα -92db (μη μπερδεύεστε με το μεγάλο νούμερο, ο αριθμός έχει αρνητικό πρόσημο), επειδή εκπέμπει στο κανάλι 9 έχει ήδη επικάλυψη στα κανάλια 8 και 10 (μιας και εκπέμπει στα 11Mbps απ’ ότι βλέπουμε, άρα πρόκειται για δίκτυο 802.11b). Αν δηλώσω εγώ το κανάλι 11, θα δημιουργήσω επικάλυψη στα κανάλια 9, 10 και 12, 13 (μιας και εκπέμπω σε 802.11g), δημιουργώντας πιθανό πρόβλημα και σε μένα και στον γείτονα.

Επομένως απομακρύνομαι όσο μπορώ, πηγαίνοντας στο κανάλι 13, επικαλύπτοντας έτσι μόνο τα κανάλια 11 και 12 που είναι ήδη άδεια. Μετά το κανάλι 13 δεν υπάρχουν άλλωστε επιλέξιμα κανάλια για να επικαλύψω, άρα ακόμη καλύτερα.

Ελπίζω τα παραπάνω παραδείγματα να σας έδωσαν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, έτσι ώστε να αρχίσουμε να αποκτούμε όλοι μας τη δικτυακή συνείδηση που έχει ανάγκη ο ψηφιακός μας κόσμος.

Καλές συνδέσεις σε όλους.

Αγρότης μόνος, ψάχνει

2010-01-27T00:43:00.004+02:00

Απολαυστικό και ξεκαρδιστικό το παρακάτω κείμενο στο blog του Νίκου Ζαχαριάδη. Αναδημοσιεύω μετά χαράς:

Κορυφώνονται οι εθιμοτυπικές απεργιακές κινητοποιήσεις των αγροτών στην εθνικές οδούς της χώρας. Σήμερα μάλιστα έγινε και η παραδοσιακή ρίψη πορτοκαλιών και λοιπών εσπεριδοειδών στο οδόστρωμα ενώ αύριο ακολουθεί η ρήψη οπωροκηπευτικών πλην των αγγουριών. Τα Καλυβιώτικα τα αγγούρια οι περήφανοι αγρότες μας αποφάσισαν να τα κρατούν υπό μάλης σε μια συμβολική κίνηση υπονοώντας με σαφή τρόπο ότι θα τα βάλλουν και φέτος στο κώλο των υπόλοιπων Ελλήνων. «Δεν θα σας πονέσουμε πολύ» διαβεβαίωσε τους έλληνες πολίτες ο εκπρόσωπος του μπλόκου του Προμαχώνα Παύλος Αραμπατζής. Το πλύσιμο με κατσικίσιο γάλα των δρόμων μάλλον θα λάβει χώρα λίγο πριν την προγραμματισμένη συνάντηση των αγροτών με την υπουργό αγροτικής ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή αφού έγινε δεκτό σχετικό αίτημα του γνωστού λαϊκού δημοσιογράφου (?) Γιώργου Αυτιά από τους αγροτοσυνδικαλιστές καθώς παραπονέθηκε ότι δεν έχει αρκετές διαθέσιμες κάμερες για να καλύψει όλο αυτό το μπάχαλο που του ανεβάζει τα κατεστραμμένα του νούμερα.

Άξιο αναφοράς είναι ότι η υπουργός αγροτικής Ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή δεν αρέσει στους αγρότες καθώς τους την λέει κατάμουτρα και τους ξεφτιλίζει επιχειρηματολογώντας όπως δεν έχουν συνηθίσει μέχρι τώρα από σοβαρό πολιτικό πρόσωπο. Οι αγρότες είναι φανερά δυσαρεστημένοι καθώς απουσιάζει και από τα μπλόκα ο προκάτοχος της, Σωτήρης Χατζηγάκης, που του οφείλουν τα νέα Jeep που απέκτησαν από προηγούμενες επιδοτήσεις και χορηγήσαμε εν αγνοία μας οι υπόλοιποι πολίτες. Ωστόσο το κενό του επιφανούς στελέχους της δεξιάς παράταξης έρχεται να καλύψει η καλλίπυγος Πετρούλα του σταθμού ανοχής STAR η οποία σκαρφαλώνοντας με χάρη ελαφίνας στα τρακτέρ ανεβάζει την λίμπιντο των μεσήλικων αγροτών μας κάνοντας τους να αναρωτιούνται αν φοράει κιλότα. (σ.σ: Δεν φοράει)

Εξαιρετικά αναστατωμένη επίσης φέρεται να είναι η γνωστή παρουσιάστρια Σίσσυ Χριστίδου καθώς οι αγρότες που φιλοξενεί στην υπέροχη εκπομπή της έχουν αφιονιστεί και αρνούνται πεισματικά να παντρευτούν τα προξενιά που τους έκανε εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συναδέλφων τους. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες οι αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους γατί είναι ασύλληπτος ο Μιχάλης Χριστοφοράκος και ο μοναχός της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Την σχετική δήλωση εξέφρασε ανερυθρίαστα στο τηλεοπτικό σταθμό Mega o εκπρόσωπος του μπλόκου στην Αλαμάνα Βάϊος Γκάνης. Η Σισσυ Χριστίδου απαιτεί από την κυβέρνηση Παπανδρεόυ την άμεση σύλληψη του πρώην στελέχους της SIEMENS και του μοναχού Εφραίμ για να πέσουν οι τόνοι και να ανοίξουν επιτέλους οι δρόμοι. Στο πλευρό της συντάχθηκε το στέλεχος του βαθέως ΠΑΣΟΚ με ένα φρύδι και fan της εκπομπής Τώνια Αντωνίου.